वर्णन

मातीच्या मुळे – विस्तारलेली कथागावाच्या सीमारेषेवर नवसाडा नावाचा एक जुना गाव वसलेला होता. मातीच्या वळणाऱ्या रस्त्यांवरून शेतकरी कामावर जात असे. रस्ते गुळगुळीत नव्हते, पण मातीने जन्मलेल्या लोकांची ताकद दर्शविण्यासाठी पुरेशी होती. गावातील लोक साधे, मेहनती आणि जिवंत होते; त्यांच्या हसण्यात, त्यांच्या आशेत, त्यांच्या मेहनतीत त्यांच्या अस्तित्वाचा ठसा होता.दिगंबर पाटील सकाळी पहाटे उठताच शेताकडे निघत असे. हातात खुरपी, पायाखाली माती, आणि डोळ्यात जीवनाचा दृढ विश्वास. दिगंबरला माहित होते, ज्या मातीने त्याला जन्म दिला, त्याच मातीच्या हाताने तो आपले भविष्य घडवू शकतो. आजही त्याला आठवत असे, कधी पाऊस पडला नाही, तर कधी मंगळपवाराच्या भीतीने धाडस करावे लागले, पण मेहनत कधीही थांबली नाही.