वर्णन

निचराछातीत जळता निखारा घेऊन शांत कसं राहायचं?ज्याने घाव दिलाय त्यालाच बघून कसं हसायचं?माझं दुखलंय हे त्याला सांगून चिंतेत कसं टाकायचं?आपल्याच माणसाला राग राग करुन दूर कसं लोटायचं?सगळे प्रश्न माझ्या मेंदूत थैमान घालत होते.शाळेत सुनी समोर येणार होती, बोलणार होती, हसणार होती. आपण ते सगळं खरं मानून चालायचं होतं.आता स्वतःला दुय्यम समजून वागायचं होतं. ठीके...!!पण मग मी सुद्धा तीला तशीच वागणूक द्यावी का?नाही नाही.. तसलं शक्यच नाय आपल्याला...सुनी आहे ती.मी स्वतःला तिच्यासाठी कायम असण्याचं वचन दिलंय. तिच्याबाबतीत कोरडेपणा, तुसडेपणा मी सहज दूर करू शकतो. मन स्थिर करणं जमायलाच हवं.तिच्या आईने सगळ्यांना समान वागणूक द्यायला हवी. अशी तिची ईच्छा अगदीच काही चूक