वर्णन

आईचे मुलास पत्र…!प्रिय लेकरा ,तुला हृदयापासून अनंत आशीर्वाद !आज तू शिकून सवरुन मोठ्ठा झालास.नोकरीला लागून साईब झालास.पण तुला माहित हाय का?तुला लाहनचा मोठ्ठा कोणी केलाय ते ? नाहीना... ?मग ऐक तं,कदाचित उद्या मीही नसेन…लेकरा,अमरत्वाचे वरदान इथे भूतलावरील कोणत्याच मानवप्राण्याला नाय ! हे लक्षात असू देजवा तू जनमलास ,तवापासंन तू चार वरीसचा होईस्तो,सगळं काय मी केलं व्हय ! नाय रं लेकरा …तुझा जनमापासंनंच तुझं उठणं,बसणं,न्हाऊ-माखूघालणं,इतकंच काय तुझे लंगोट बदलणं,नवीन लंगोट बांधण,ही सगळी कामं तुझा बाबानं स्वताच केलीत की!बाळा,तुला सांगते,तुझा जनमापासंनंच माझी पाठ आजारपणानं धरली,अन् मी सुद्धा चार वरीस खाटेलाच बसून व्हती !माझंसुद्धा चार वरीसपावेतो उठणं,बसणं, औषधपाणी देणं अन् रांधणं,वाढणं,उष्टी-खरकटी भांडी धुणं-घासणंही