१. बारिलोचेमधील अनोळखी प्रवासी १९५० च्या दशकाच्या सुरुवातीला अर्जेंटिनाचे हवामान जितके शांत दिसत होते, तितकेच ते आतून धुमसत होते. सॅन कार्लोस डी बारिलोचे या लहान, शांत गावात अचानक काही परदेशी पर्यटकांची वर्दळ वाढली होती. हे पर्यटक इतर सामान्य नागरिकांसारखे निसर्गरम्य परिसर पाहायला आले नव्हते, तर त्यांच्या नजरा स्थानिक लोकांवर, विशेषतः तिथल्या जर्मन समुदायावर खिळल्या होत्या.
इस्रायलची गुप्तहेर संघटना मोसादचे दोन एजंट—'डेव्हिड' आणि 'सॉलोमन'—पत्रकारांचा मुखवटा घालून बारिलोचेमध्ये दाखल झाले होते. युरोपमधील युद्धातून वाचलेल्या काही ज्यू नागरिकांनी दिलेल्या गुप्त माहितीनुसार, नाझींचे काही सर्वोच्च कमांडर पॅटागोनियाच्या जंगलात आलिशान आयुष्य जगत होते. मोसादला संशय होता की अडोल्फ आयशमन किंवा जोसेफ मेंगेले सारखे क्रूर नाझी अधिकारी याच भागात कुठेतर लपले आहेत. पण त्यांना हे अजिबात ठाऊक नव्हते की, ते ज्या मोठ्या माशाच्या शोधात आहेत, तो स्वतः हुकूमशहा अडोल्फ हिटलर आहे.
एकदा स्थानिक कॅफेमध्ये बसून डेव्हिडने तिथल्या एका वेटरला विचारले, "आम्ही ऐकले आहे की इथे जंगलाच्या बाजूला काही खूप मोठे आणि जुने जर्मन बंगले आहेत, जिथे सामान्य लोकांना जाण्याची परवानगी नाही?"
वेटरने घाबरून आजूबाजूला पाहिले आणि हळूच म्हणाला, "होय, सरोवराच्या पलीकडे 'इनाल्को हाऊस' आहे. तिथे एक वृद्ध जर्मन उद्योगपती 'हेर श्मिट' राहतात. ते खूप श्रीमंत आहेत, पण कोणालाही भेटत नाहीत. त्यांच्याकडे नेहमी हत्यारबंद रक्षक असतात."
डेव्हिडने सॉलोमनकडे पाहिले. दोघांच्याही नजरेत एक चमक आली. 'हेर श्मिट' हे नाव त्यांच्या संशयाच्या यादीत नव्हते, पण त्यांची राहण्याची पद्धत नक्कीच संशयास्पद होती.
२. दुर्बिणीतून रेकी आणि हिटलरची नजर दुसऱ्याच दिवशी, पहाटेच्या अंधारक डेव्हिड आणि सॉलोमन इनाल्को हाऊसच्या समोरील डोंगरावर चढले. त्यांनी तिथून दुर्बिणीच्या साहाय्याने बंगल्याच्या मुख्य दरवाजावर आणि बागेवर नजर ठेवण्यास सुरुवात केली.
सकालचे आठ वाजले असतील. बंगल्याचा मुख्य लाकडी दरवाजा उघडला. एक छोटी मुलगी, जिचे वय साधारण चार वर्ष असावे, हातात एक खेळणी घेऊन धावत बाहेर आली. तिच्या मागे एक वृद्ध माणूस हळूहळू, काठी टेकवत बाहेर आला. त्याचे केस पूर्ण पांढरे होते, चेहऱ्यावर फ्रेंच दाढी होती आणि डोळ्यांवर जाड चष्मा होता.
डोंगरावर बसलेल्या डेव्हिडने दुर्बिणीतून त्या वृद्धाचा चेहरा झूम केला. "सॉलोमन, हा माणूस आयशमन वाटत नाही. याचे वय जास्त आहे आणि तो खूप आजारी दिसतोय," डेव्हिड म्हणाला.
पण सॉलोमन, ज्याने युद्धात आपल्या संपूर्ण कुटुंबाला गमावले होते, तो त्या वृद्धाच्या चालण्याच्या पद्धतीकडे आणि त्याच्या चेहऱ्याच्या हावभावांकडे अतिशय बारकाईने पाहत होता. अचानक त्या वृद्धाचा डावा हात जोरात थरथरू लागला, आणि त्याने तो हात आपल्या कोटाच्या खिशात लपवला.
सॉलोमनचे श्वास रोखले गेले. "डेव्हिड... तो हात पाहिलास? ऐतिहासिक दस्तऐवजांनुसार, आयुष्याच्या शेवटच्या दिवसांत हिटलरचा डावा हात असाच थरथरायचा. आणि त्याची ती उभी राहण्याची पद्धत..."
"वेडा झालास का सॉलोमन?" डेव्हिड ओरडला. "हिटलर १९४५ मध्येच बंकरमध्ये मरण पावला आहे. संपूर्ण जगाला हे ठाऊक आहे!"
"पण जर जगाला खोटे सांगितले गेले असेल तर?" सॉलोमनच्या कपाळावर घामाचे थेंब जमा झाले होते.
तिकडे बागेत, 'हेर श्मिट' (हिटलर) अचानक थांबला. हुकूमशहाच्या जुन्या उपजत शक्तीने त्याला चेतावणी दिली होती. त्याला जाणवले की, कुठूनतरी कोणीतरी त्याच्यावर नजर ठेवून आहे. त्याने आपली हॅट थोडी खाली ओढली, अँजेलिकाचा हात धरला आणि तो तातडीने घराच्या आत निघून गेला.
३. 'ऑपरेशन ओडेसा' सक्रिय होते घराच्या आत येताच हिटलरने आपल्या रक्षकांचा प्रमुख 'हान्स' याला बोलावले. "बाहेर डोंगराच्या बाजूला सुरक्षा वाढवा. मला तिथे काही संशयास्पद हालचाली जाणवत आहेत. आपले गुपित आता जास्त काळ सुरक्षित नाही," हिटलरने कडक आवाजात आदेश दिला.
हान्सने तात्काल ओडेसा (नाझींचे गुप्त जाळे) च्या बुएनोस आयर्समधील मुख्य केंद्राशी संपर्क साधला. मोसादचे एजंट आपल्या मागावर आहेत, हे नाझी नेटवर्कच्या लक्षात आले होते. जर हिटलर जिवंत असल्याची बातमी जगासमोर आली, तर अर्जेंटिना सरकारला आंतरराष्ट्रीय दबावामुळे त्याला इस्रायल किंवा अमेरिकेच्या स्वाधीन करावे लागले असते.
त्याच रात्री, मर्टिन बोरमनने पाठवलेले चार व्यावसायिक नाझी हिटमॅन (शार्पशूटर) बारिलोचेमध्ये दाखल झाले. त्यांचे काम मोसादचे त्या दोन एजंट्सचा गेम वाजवणे हे होते, जेणेकरून फ्युहररचे अस्तित्व कायमचे गुप्त राहील.
४. कुटुंबासाठी घेतलेला कठीण निर्णय रात्रीच्या वेळी इनाल्को हाऊसच्या बेडरूममध्ये हिटलर शांतपणे झोपलेल्या अँजेलिकाकडे पाहत उभा होता. ती अगदी निष्पापपणे झोपली होती. तिला हे अजिबात ठाऊक नव्हते की, तिच्या वडिलांच्या भूतकाळामुळे तिच्या जीवाला किती मोठा धोका निर्माण झाला आहे.
इव्हा तिच्या मागे आली आणि तिने हिटलरच्या खांद्यावर हात ठेवला. "अडोल्फ, आपण पुन्हा एकदा पळणार आहोत का?"
हिटलरने एक दीर्घ श्वास घेतला. "नाही इव्हा. आता माझे शरीर आणखी एका मोठ्या प्रवासासाठी साथ देणार नाही. पण मी माझ्या मुलीच्या आणि तुझ्या आयुष्याशी खेळू शकत नाही. जर मोसाद माझ्यापर्यंत पोहोचली, तर ते तुम्हालाही सोडणार नाहीत. आपल्याला ही जागा सोडावीच लागेल."
त्या साध्या, कौटुंबिक आयुष्याची शांतता आता भंगाच्या उंबरठ्यावर होती. मुखवटा गळून पडण्याची वेळ आली होती, आणि अडोल्फ हिटलरला आता एका हुकूमशहासारखे नाही, तर एका बापासारखे आपल्या कुटुंबाचे रक्षण करायचे होते.
