१. डोंगरावरील थरार
पॅटागोनियाच्या जंगलावर रात्रीचा काळाकुट्ट अंधार दाटून आला होता. वारा इतका वेगाने वाहत होता की, पाईनच्या झाडांचा आवाज एखाद्या भुताटकीसारखा वाटत होता. डोंगराच्या एका आडोशाला मोसादचे एजंट डेव्हिड आणि सॉलोमन त्यांच्या लहान तंबूत बसून कॅमेराच्या फिल्म्स सुरक्षित करत होते. त्यांनी काढलेले 'हेर श्मिट'चे फोटो लवकरात लवकर इस्रायलच्या मुख्य कार्यालयात पाठवणे गरजेचे होते.
"जर हा खरोखरच हिटलर असेल, तर हा या शतकातील सर्वात मोठा शोध असेल, डेव्हिड," सॉलोमन अत्यंत उत्साहाने म्हणाला.
"शांत बोल, सॉलोमन. आपल्याला आधी पक्के पुरावे हवे आहेत. उद्या सकाळी आपण..." डेव्हिडचे वाक्य अर्धवटच राहिले.
तंबूच्या बाहेर सुक्या पानांवर कोणाचे तरी पाय पडल्याचा अतिशय धीमा आवाज झाला. डेव्हिडने तात्काळ आपल्या कोटातून पिस्तूल काढली आणि तंबूचा दिवा विझवला. क्षणार्धात संपूर्ण परिसरात शांतता पसरली, फक्त वाऱ्याचा घोंघावणारा आवाज येत होता.
अचानक, तंबूच्या कापडाला चिरत एक गोळी आत आली. सायलेन्सर लावलेल्या बंदुकीचा तो आवाज होता.
"हल्ला!" डेव्हिड ओरडला आणि त्याने तंबूतून बाहेर उडी मारली.
बाहेर ओडेसाचे नाझी हिटमॅन सज्ज होते. अंधारात गोळीबाराचा थरार सुरू झाला. सॉलोमनने एका मोठ्या खडकाचा आडोसा घेतला आणि समोर दिसणाऱ्या सावल्यांवर गोळ्या झाडल्या. नाझी हिटमॅन अत्यंत व्यावसायिक होते, पण मोसादचे एजंटही मृत्यूच्या जबड्यातून आलेले कडक सैनिक होते.
"त्यांना जिवंत पकडू नका! फ्युहररचे गुपित बाहेर जाता कामा नये!" नाझी कमांडर स्पॅनिश आणि जर्मन मिश्रित आवाजात ओरडला.
या गोळीबाराच्या आवाजाने जंगलातील शांतता भंग पावली होती. लांबवर असलेल्या इनाल्को हाऊसच्या रक्षकांना समजले होते की, छुप्या युद्धाची पहिली ठिणगी पडली आहे.
२. बंकरच्या जुन्या आठवणी
इनाल्को हाऊसच्या आत, अडोल्फ हिटलर आपल्या खोलीत अस्वस्थपणे फेऱ्या मारत होता. लांबून येणारे ते बंदुकांच्या गोळ्यांचे आवाज त्याच्या कानावर पडत होते. या आवाजाने त्याला थेट १९४५ च्या बर्लिन बंकरची याद करून दिली. पुन्हा एकदा तोच थरकाप, पुन्हा एकदा तोच पराभवाचा आणि पकडले जाण्याचा थरार. त्याचा डावा हात इतका जोरात थरथरत होता की, त्याने तो हाताने दाबून धरला होता.
इव्हाने अँजेलिकाला घट्ट कवेत धरले होते. चार वर्षांची चिमुरडी अँजेलिका त्या आवाजाने घाबरून रडत होती.
"बाबा, बाहेर काय होतंय? मला भीती वाटतेय," तिने रडत रडत विचारले.
हिटलर तिच्याजवळ गेला, गुडघ्यावर बसला आणि त्याच्या लहान गालांवर हात ठेवला. जगासमोर लाखो लोकांचा संहार करणारा हुकूमशहा आज एका लहान मुलीला शांत करण्यासाठी धडपडत होता. "काही नाही माझी बाळ, बाहेर फक्त ढग गरजत आहेत. बाबा तुझ्यासोबत आहेत ना, काहीच होणार नाही."
त्याच वेळी खोलीचा दरवाजा उघडला आणि रक्षकांचा प्रमुख हान्स आत आला. त्याचा चेहरा घामाने डबडबला होता. "हेर श्मिट, त्या दोन गुप्तहेरांना आमच्या माणसांनी डोंगरावर घेरले आहे. पण दुर्दैवाने, एका एजंटने पळून जाण्यात यश मिळवले आहे. वो बारिलोचे शहराच्या देशाने गेला आहे. तो तिथून बुएनोस आयर्स किंवा इस्रायल दूतावासाशी संपर्क साधू शकतो. आपल्याकडे आता एक तास आहे, त्यानंतर पोलीस किंवा मिलिटरी इथे पोहोचू शकते."
हिटलर उठला. त्याच्या डोळ्यांत आता भीती नव्हती, तर एक थंड निर्णय होता. "गाड्या तयार करा. आपण हे घर आत्ताच्या आत्ता सोडत आहोत."
३. आग आणि पलायन
जाण्यापूर्वी हिटलरने घराकडे शेवटची नजर टाकली. हे घर त्याला खूप प्रिय होते, कारण इथे त्याला काही वर्षे का होईना, एका सामान्य माणसाचे आणि बापाचे सुख मिळाले होते.
"हान्स, या घरात आपले कोणतेही अवशेष किंवा पुरावे उरता कामा नयेत. संपूर्ण घर पेटवून द्या," हिटलरने आदेश दिला.
दोन मोठ्या काळ्या गाड्या बंगल्याच्या मागच्या गुप्त दरवाजातून बाहेर पडल्या. गाड्या मुख्य रस्त्याऐवजी जंगलाच्या आडवाटेने निघून गेल्या. काही मिनिटांतच, इनाल्को हाऊसला ओडेसाच्या सैनिकांनी पेटवून दिले. लाकडी बंगला असल्याने आगीच्या ज्वाळा आकाशाला भिडल्या. संपूर्ण भूतकाळ त्या आगीत जळून खाक होत होता.
गाडीच्या मागच्या सीटवर बसलेल्या हिटलरने काचेतून बाहेर पाहिले. जळणारा तो बंगला त्याला पुन्हा एकदा जळणाऱ्या बर्लिनची आठवण करून देत होता.
४. एक नवीन निवारा: ला पाल्पाचे गूढ
रात्रभर प्रवास केल्यानंतर, गाड्या पॅटागोनिया ओलांडून अर्जेंटिनाच्या आणखी एका दुर्गम आणि कोरड्या प्रदेशात—'ला पाल्पा' च्या दिशेने निघाल्या. हा भाग घनदाट जंगलांचा नव्हता, तर विस्तीर्ण गवताळ प्रदेश आणि वाळवंटासारखा होता. इथे मैलोन्मैल कोणाचेही घर नव्हते.
इथे ओडेसा नेटवर्कने आधीच एक जुना 'इस्टॅन्शिया' (अर्जेंटिनियन शेतघर) खरेदी करून ठेवला होता. हे घर अतिशय साधे होते. तिथे ना राजेशाही फर्निचर होते, ना सरोवराचे सुंदर दृश्य. तिथे फक्त होती माती, कोरडी हवा आणि एकांत.
गाडी थांबली. हिटलर बाहेर आला. त्याची काठी मातीत रुतली. त्याने आजूबाजूला पाहिले. आता तो एका मोठ्या आलिशान बंगल्यातून थेट एका साध्या शेतकऱ्याच्या घरात आला होता.
"इथून पुढे आपले जीवन आणखी कठीण होणार आहे, इव्हा," हिटलर म्हणाला.
इव्हाने अँजेलिकाला कडेवर घेतले आणि म्हणाली, "जोपर्यंत आपण एकत्र आहोत आणि जिवंत आहोत, तोपर्यंत कोणतीही जागा वाईट नाही."
अशा प्रकारे, हुकूमशहाचे दुसरे पलायन यशस्वी झाले होते, पण मोसादचा एक एजंट अजूनही जिवंत होता. इतिहासाची ती जळती पाने अजून शांत झाली नव्हती.
