लिहितोय जगण्यासाठी, वाचतोय जगण्यासाठी कधी कथा, कधी कवितांमधून आयुष्यात पडलेल्या पश्नांचा गुंता सोडवण्याचा करतोय प्रयत्न, Insta@shabd_premi तुमचा म श्री



बहीण

ही गोष्ट सगळ्यांनाच लागू होते, की एखादी गोष्ट जी कुणाकडे असेल तर त्याला त्याचं तेवढं मोल वाटत नाही. पण तीच गोष्ट जेव्हा आपल्याकडे नसते तेव्हा त्याचं वाटणारं मोल, हे थोडं असल्यापेक्षा जास्त असतं. आणि माझ्यासाठी ती गोष्ट म्हणजे, 'बहीण'.
घरात पाहिलं तर बहीण सोडून सगळीच पात्र भरलेली आहेत, पण ना आम्हाला बहीण होती, ना आमच्या वडिलांना. आहेत तर त्या मानलेल्या किंवा चुलत बहिणी, पण त्या मानलेल्या किंवा चुलत बहिणींना खऱ्या बहिणींची सर कशी येणार.
लहानपणी मी नाराज झालो की मग आईला म्हणायचो, आई मला का बहीण नाही ग, त्यांनाच का आहे. वाटायचं मोठी बहीण असती तर आई बाबांनी मारल्यावर तिच्या कुशीत जाऊन रडता आलं असतं, मग ती सांभाळून घेईल आपल्याला आणि लहान असती तर तिचे लाड पुरवतानाच आयुष्य निघालं असतं आपलं.
दर वर्षीच्या रक्षाबंधनाला, तेवढी राखी बांधावी म्हणून, चुलत बहिणींकडे तेवढा दिवस साजरा करून यायचं, बस नंतर वर्षभर काही पत्ता नाही.
आज काल एखादी गोष्ट प्रभावीपणे सामाजिक माध्यमांच्या मदतीने दाखवता येते, मग त्यात बहिण भावाचं प्रेमही आलंच. मग माझ्यासारखा जेव्हा ते बघतो तेव्हा त्याच्या डोळ्यात पाणी उभं राहतंच, सहजासहजी कुणालाही न दिसणारं. दाटून आलेल्या कंठालाही गिळंकृत करून टाकण्याशिवाय दुसरा पर्याय नसतोच समोर उभा
रक्षाबंधनाच्या दिवशी सामाजिक माध्यमांवर दिवभरातून एकदाही जरी डोकावून पाहिलं तरी तिथं आपल्या भावा बहिणीसोबत टाकलेला एक तरी फोटो असतोच, मग माझ्यासारखा जळकुंडी माणसाने मोबाईल बंद करून निपचित पडावं, एवढंच काय ते करण्यासारखं.
असो, शेवटी दुःख ही बोलून दाखवायची नसतात, ती गिळायची असतात अस वाटतं. कधीतरी मला हे लिहावं लागणारच होतं. ते आज ह्या वाकूळ मनाने लिहिण्यास भाग पाडलं.. कदाचित कुणाला कमीपणाचंही वाटून जाईल... पण शेवटी बहीण नसणाऱ्यांनाही दुःख असतंच...

अजून वाचा
Shabdpremi म श्री तुमचे अपडेट्स पोस्ट झाले English कथा
2 महिना पूर्वी

पुस्तक

इतरांवर पुस्तक लिहितांना, तुझ्यावरही
पुस्तक लिह म्हणणारे भेटले मला...
मग मीही जोशात येऊन
घेतलं हाती लिहायला...

मध्येच मग अर्ध लिहूनझाल्यावर
माझ्या मित्राला पाठवून दिले...
सांग म्हणून मी पुस्तकात
असण्याच्या लायकीचा आहे म्हणून....

मित्र खुश होता, म्हणाला
तुझ्या दुःखाची चवच न्यारी रे....
आणखी लिहीत रहा, तुझ्या
पुस्तकाला खूप वाचक मिळतील ..

मला समाधान वाटले, आयुष्यात
मी कुठेच नाही पण माझं.....
दुःख लोकांना खूप रंजक
आहे अस वाटलं, त्याच....

म्हणून मी आता फक्त
दुखातच वावरतो....
सुखाची चाहूल लागली
की डोळे मिटून घेतो....

insta@शब्द_प्रेमी

18/7/20

अजून वाचा
Shabdpremi म श्री तुमचे अपडेट्स पोस्ट झाले English कथा
3 महिना पूर्वी

मुस्कुराइए आप गलत जगह पर है..👍 आपल्या जिवंतपणाची किंमत जाणून घेण्यासाठी. तुला मरावं लागेल रे, तुझ्या गोष्टींना तेव्हा किंमत येईल बघ... सध्या तेच चाललंय... तू जिवंतपणी कितीही ओरड, कितीही समजून सांगण्याच्या प्रयत्न कर. तुला ते टाळतीलच, मग तेवढ्याच जोशाने त्यांच्या डोळ्यांतून, तू गेल्यावर पाणी दिसेल वाहताना, तुला नाही, इतरांना...बरं! जगाची रीत झालीये, असताना किंमत केल्यापेक्षा गमावल्यावर किंमत करण्यात त्यांना जास्त आनंद वाटतो. मेल्यावर उदो उदो करण्यात त्यांना खूप भावनिक वाटतं, मग, मग एखाद्या साध्या गोष्टीसाठी झुरावं माणसानं,
माणसानेच तयार केलेय ह्या जगात माणसालाच हव्याश्या गोष्टी मिळू नये एवढं कठीण होऊन बसतं का सगळं.. कठीण काहीच नाही अस म्हणता सगळे मग प्रयत्न करूनही का काही गोष्टी हाती लागत नाही माणसाच्या.. का त्या मिळवताना माणसंच आड येतात. का एवढं कठीण करून ठेवलंय सगळं.
समोरच्याला दुखावून काय मिळवायचं असतं ह्यांना. कुणास ठाऊक, त्यांना त्यांचा स्वार्थ पूर्ण करायचा असतो बस्स, मग समोरचा मरो का राहो, काय करायचंय, मनातल्या मनात तर कुठे हळू आवाजात बरा मेला, त्याच्या कर्मानं गेला अस म्हणत आपल्यावरचं पाप धुवून टाकायचं.. मग इतर लोक आहेतच आपली चूक लपवण्यासाठी खूप चांगला होता, करता हिता सगळं ऐकायचा होता चांगला कमवता होता अशी थोतांड मारून आपल्याला तो गेल्याच किती दुःख आहे हे पटवून द्यायचं लोकांना, पण खर कोण सांगेल की हेच मारेकरी आहेत म्हणून... ज्याला माहिती त्याने तर केव्हा रजा घेतलीये चितेला आग लागल्यावर

शेवटचा राम राम ठोकून सगळे निवांत व्हा.. काही दिवस गुणगान गा, त्याच ऐकलं असतं, त्याच्या मनासारखं करून दिल असतं, तर काही फरक पडला असता का ह्याचा आता विचार करा.... आणि त्या विचारांची राख करा...

अजून वाचा

लिहिणेच आयुष्य

RIP Sir

पू लं....

म श्री

म श्री

Shabdpremi म श्री तुमचे अपडेट्स पोस्ट झाले English कविता
3 महिना पूर्वी