हं.. हप्प..!!एका घावात शेवटची फांदी मोडली आणि चिनीने भारा बांधायला घेतला. सरपण आणायला रानात आलेल्या चिनीला आज उशीर झाला होता. एकतर ती आली उशिरा आणि दुसरं म्हणजे तिचं गर्भारपण.. शेवटचा महिना होता. तिचं बाळंतपण जवळ आलं होतं. त्यामुळं तिच्या हालचाली मंदावल्या होत्या
बिरा तिचा नवरा सकाळीच त्यांच्या पाड्या पासून पंधरा किलोमीटर लांब एका गोदामात हमालीला गेला होता. सरपण आणण्यासाठी तिच्या सोबत येणारी कुशी आज आली नव्हती. चिनीला पर्याय नव्हता. तिनी भरभर भारा बांधला. पंधरा वीस किलोचे ते वजन तिनी थकल्या हातानी सवयी नुसार उचलले आणि डोक्यावर ठेवले.
"आज काय खरं नाय?" तिला मनातून जाणवलं. तहानेनी घसा कोरडा पडला होता. पायातली ताकत तिच अवघडले पण शोषून घेत होतं. तिने पावले टाकत चालायला सुरुवात केली. पाडा 3 किलोमीटर लांब होता. वाट झाडातून असती तरी रान उन्हाळ्यात बोडके झाले होते. काट्या कुट्यातून चिनी अजून ऊन वाढायच्या आत घरी पोचू या कायासाने निघाली होती. अंग घामाने डबडबलं होतं. पण घसा कोरडा पडून शरीर थकत चाललं होतं. पोटातला जीव सुद्धा तहानेने व्याकुळ झाला असेल. त्याची चिंता तिला पडली होती.
इतक्यात तिला काही जाणवलं.. पायाच्या पोटरीवर ओघळ...
कसला..?? गं माय..? हे काय? ती घाबरली..
सोबत ओटीपोटाखाली आलेली जबरदस्त कळ. तिला चक्कर आल्यागत झालं. पण तिने मोठा श्वास घेतला. संसाराला लागणारी गोष्ट पण महत्वाची होती आणि आयुष्यातलं पाहिलं आईपण तर अजूनच..
तिने बाजूला पाहिलं. सगळं रान निचपीत पडलं होतं. काही पावलांवर कडुनिंबानी जमिनीवर गार छत्र धरलेलं तिला दिसलं.
"आये.. आये देवमोगरा देवी.. तूच पाठीराखी गं आता.. " मनात धावा करत ती थकल्या पावलांनी तिथवर पोहोचली.
भारा खाली टाकला आणि पाऊलवातटेच्या विरुद्ध दिशेने तिने अडोसा घेतला. ती बुंध्याला टेकत टेकत आडवी झाली.
पाड्यातल्या जुन्या जाणत्या बायानी सांगितलेलं एकेक आठवत देवीचा धावा करत. दात ओठ खात चिनीने मोठा श्वास भरून जोर लावायला सुरुवात केली.. बाळाचं डोकं बाहेर येतं होतं. चिनी आधीच थकली होती. तिला ग्लानी येऊ लागली. धीर बांधायला तिला जागं ठेवायला तिथं कुणी नव्हतं. तिचे डोळे मिटू लागले. बेशुद्धी मेंदू काबीज करू लागली.
तिला कानात कुजूबुज ऐकू आली "माझी राजकुमारी गं बया!"
"माये तू मला राजकुमारी कशाला म्हणती गं.." रान केवड्याचा गजरा डोक्यात आइकडून माळून घेत चिनी विचारत होती.
" तू हाईसच राजकुमारी.. " तिची माय तिला म्हणाली.
" माझ्या कड राजकुमारी गत चमचमणारी कापडं आणि दागिन कुठयत.. माझं राज्य आणि म्हाल पण नाये.. आजीमाय सांगती त्या गुष्टीतल्यागत.. " चिनी आईला म्हणाली.
"चिने.. राजकुमारी फकस्त अशी असती असं नाय बाळे.. " माय म्हणाली.
"मंग अजून कशी असती?" न उमजून चिनी म्हणाली.
" राजकुमारी.. ताकतवान असती.. ईपरीत काय घडत असल तर तिथं सावरून घेणारी.. मनानी लय बळकट.. राजकुमारी व्हणं म्हणजे जबाबदारी घेणं पण बरं का चिने.. नुसतंच छान छान दिसून राजकुमाराची वाट बघणारी राजकुमारी बनण्यापेक्षा आपल्यावर आलेल्या ईपरीत संकटावर मात करणारी राजकुमारी खरी... तू तशी बनाव असं मला वाटतं. आपल्या जगण्यात लय संकट हायेत चिने.. तुला बळ आणावं लागल..म्हंजी मग तुला कसल्याबी संकटावं मात करता यईल. कळलं का चिने..?
व्हशील ना चिने अशी राजकुमारी.. बनशील ना.. बोल कि चिने... चिने...?"
चिनीला आलेली झापड त्या स्वप्नाने उडवली.
" आपल्याला झोप आली तर आपलं बाळ आन आपण दोघे बी मरू... नाय नाय... आई देवमोगराई...!!! ताकत दे.."
चिनी परत लढु लागली. राजकुमारीने लढवंय्या पवित्रा घेतला. तिची मानसिक शक्ती शारीरिक शक्तीला येऊन मिळाली. ती दुप्पट शक्तिशाली झाली. परिस्थितीशी झुंजणारी सबला राजकुमारी.. तिच्या आईने वर्णन केलेली..वेदना किंकाळयांमध्ये परावर्तीत होतं होत्या.. पण तिच उद्दिष्ट तिला समोर दिसत होतं. तिच्या बाळाची जवाबदारी तिच्यावर होती. न थकता तिने जोर लावत प्रचंड वेदनेला हरवत बाळ जन्माला घातले. नंतर त्याच्या रडण्याने रान दुमदूमले. आईसारखं बाळ सुद्धा हिमतीचं होतं. धुळीत पडलेल्या त्या जीवाला मोठ्या कष्टाने उचलून तिने डोक्यावरच्या चुंबळीच्या कापडाने साफ केले. जवळच्या एका दगडाने तिने नाळ ठेचली. काही वेळ पडून राहिली. मदतीची वाट पाहणे आणि स्वतःला थोडा आराम देणे हा हेतू.
पण कोणीच दिसेना. शेवटी बाळाला घेऊन ती उठून बसली.
"थोडी कळ काढ माझ्या जिवा घरी पोहोचलो कि तुला खाऊ घालती." असे म्हणत तिने चुंबळीच्याच कापडाने बाळाला पाठीशी बांधला. प्रचंड सामर्थ्यशाली मानसिकबळाने भारा उचलून डोक्यावर घेतला.
त्या रानातून उन्हातून ती विजयी वन राजकुमारी एक युद्ध जिंकून निघाली होती.. चिनीने तिच्या मायेला हवी तशी राजकुमारी बनून दाखवलं होतं.
-शब्दभ्रमर
