८४.  मधुरिमाच्या वडिलांच्या दुकानातील एक कामगार हजर होता. मधुरिमाचे आई-वडील आज खूप आनंदी होते. ते इतके आनंदी होते की त्यांचे पाय जमिनीवर नव्हते. कारणच तसे होते. आज मधुरिमा येत होती. त्यांची मुलगी, जिला त्यांनी शिक्षणासाठी जपानला पाठवले होते, ती आता तिच्या पती आणि लहान मुलीसोबत भारतात येत होती. जरी त्यांनी तिचा पती टेनला आगोषचा मित्र म्हणून पाहिले होते, तरी आता ते त्याला पहिल्यांदाच आपला जावई म्हणून पाहणार होते. प्रत्येकजण खूप आनंदात होता. ज्या विमानाने मधुरिमा येणार होती, ते रात्री उशिरा दिल्ली विमानतळावर पोहोचणार होते. त्यामुळे, दुपारच्या वेळी गाडीने दिल्ली विमानतळाकडे निघण्याचा बेत आखण्यात आला. अखेर, अनेक वर्षांनी येणाऱ्या आपल्या मुलीला