कोकणातले भोरपी - भाग़ ४दोन तुकड्याची साडी नेसलेल्या बाईने त्यातली बरीशी साडी  उचलून आशाळभूत चेहेरा करीत  म्हटले. “ मावशी , माजं ह्ये कापाड – नेसूचं लुगड  अक्शी  निमता पुरतं  ऱ्हायलया बगा...... ह्ये कापाड म्यां घ्येतो , माजं दोन  मोसम निभतील...... न्हाई म्हणू  नुको . वाकळीच्या मजुरीस्नं झालं तरी  पैसं कापून घिया........” त्यावर हसून आई म्हणाली,  “अगो  तीचा पदर विरला होता म्हणून तो फाडून टाकलाहे पुऱ्या  लांबीचं  नाहिये ते. ” क्षणाचीही उसंत न लावता   मोठी  भोरपिणी म्हणाली,  “ तेला काय करणार, भण माजी बारकुड्या अंगाची हाय  त्याला  होईत बरोबर. आता अंगावर हा त्येच्या पक्षा जादा भरतंय .....”