नात्यांचा भारप्रेम, अपेक्षा आणि कुटुंबाची खरी किंमत सांगणारी कथाशहरातील एका जुन्या वसाहतीत दोन मजली छोटेसे घर होते. घर फार मोठे नव्हते, पण त्या घराच्या भिंतींमध्ये अनेक वर्षांच्या आठवणी, त्याग आणि प्रेम साठलेले होते.त्या घराचे प्रमुख होते रघुनाथ प्रसाद.त्यांनी आपले संपूर्ण आयुष्य कुटुंबासाठी खर्च केले होते. सरकारी नोकरी होती, पगार मर्यादित होता; पण मुलांच्या स्वप्नांना त्यांनी कधीच मर्यादा घातल्या नाहीत.त्यांची पत्नी सावित्री नेहमी म्हणायची,“मुलांसाठी जे काही करता येईल ते करा. आपण म्हातारे झाल्यावर हीच मुले आपला आधार बनतील.”रघुनाथ हसत म्हणायचे,“हो सावित्री. मुले हीच आपली खरी संपत्ती आहेत.”त्यांना दोन मुले होती—मोठा मुलगा अमित आणि धाकटी मुलगी नेहा.अमित अभ्यासात हुशार होता. त्याला चांगल्या