समुद्राच्या काळ्याकुट्ट लाटांना कापत कबीरची स्पीडबोट उरणच्या दिशेने सुसाट धावत होती. रात्रीचे ३ वाजून गेले होते. बोटीत एक जीवघेणी शांतता होती. फक्त इंजिनचा आणि लाटांचा आवाज कानावर आदळत होता. आर्यनचे कपडे अजूनही ओले होते, पण त्याला थंडी जाणवत नव्हती; त्याच्या हृदयात एक अनामिक भीती धडधडत होती. "कबीर सर, राजन फोन उचलत आहे का?" आर्यनने अस्वस्थ होऊन विचारले. कबीरने कानाला लावलेला सॅटेलाईट फोन खाली घेतला आणि त्याचा चेहरा कठीण झाला. "नाही. गेल्या पंधरा मिनिटांपासून रिंग जातेय, पण तो उचलत नाहीये. राजन असा कधीच करत नाही. तो निवृत्त नेव्ही ऑफिसर आहे, तो नेहमी अलर्ट असतो." किआराने आपल्या अंगावरचे जॅकेट थोडे घट्ट