अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई

(1)
  • 18
  • 0
  • 15k

त्यावेळी मी तीन वर्षांचा होतो, माझा मोठा भाऊ सुखेश पाच वर्षांचा होता आणि माझी धाकटी बहीण भाविका फक्त सहा महिन्यांची होती. माझ्या आईला एका गंभीर आजाराने ग्रासले होते. तिला कांदिवली स्टेशनबाहेर एका सेनेटोरियममध्ये ठेवण्यात आले होते. माझे वडील दररोज सकाळी ९ वाजता मुंबईला जाणारी लोकल ट्रेन पकडत असत. स्टेशन जवळच होते, त्यामुळे ट्रेन आल्याचे ऐकताच ते बाहेर पडून टीसी केबिनमध्ये चढत असत. आणि आम्ही दोघे भाऊ बाहेर पॅसेजमध्ये बसून खेळत माझ्या वडिलांना जाताना पाहत असू.

1

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (1)

प्रकरण - 1 त्यावेळी मी तीन वर्षांचा होतो, माझा मोठा भाऊ सुखेश पाच वर्षांचा होता आणि धाकटी बहीण भाविका फक्त सहा महिन्यांची होती. माझ्या आईला एका गंभीर आजाराने ग्रासले होते. तिला कांदिवली स्टेशनबाहेर एका सेनेटोरियममध्ये ठेवण्यात आले होते. माझे वडील दररोज सकाळी ९ वाजता मुंबईला जाणारी लोकल ट्रेन पकडत असत. स्टेशन जवळच होते, त्यामुळे ट्रेन आल्याचे ऐकताच ते बाहेर पडून टीसी केबिनमध्ये चढत असत. आणि आम्ही दोघे भाऊ ...अजून वाचा

2

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (2)

प्रकरण - 2 काही दिवस गेले. आजीकडून मारहाण झाल्यानंतर मी नियमितपणे शाळेत जाऊ लागलो. पण माझा सुखेश पुन्हा शाळेत जाणे बंद केले होते. यावेळी तो लगेच पकडला गेला. आणि माझ्या आजीने सुखेशला निर्दयीपणे मारहाण केली होती. तिने त्याला जेवणही दिले नव्हते. आणि तिने त्याला रात्रभर शेजारच्या एका अंधाऱ्या खोलीत बंद केले होते. सुखेशसाठी ही जीवघेणी शिक्षा ठरली. तो शाळेत जाऊ इच्छित नव्हता. आणि देवाने त्याला अशा प्रकारे मदत केली होती! तो गंभीर आजारी पडला होता. ...अजून वाचा

3

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (3)

प्रकरण - 3 तयार झाल्यावर, आम्ही पहिल्यांदा एका हॉटेलमध्ये जेवायला गेलो. बाबांनी भरपेट मागवली होती. बाबा आंब्याचा हंगाम होता, म्हणून मला आंब्याचा रस पाहून खूप आनंद झाला. मला तो खूप आवडला. बाबांना माझ्या आवडीनिवडी माहित होत्या. रात्रीची वेळ होती. जास्त खाणे पचण्यासारखे होईल. हे लक्षात घेऊन बाबांनी मला सल्ला दिला. "आंब्याचा रस चांगला आहे, पण जास्त खाऊ नको." त्यांना अ‍ॅसिडिटीचा त्रास होता, म्हणून त्यांनी मला आंब्याच्या रसापासून दूर ठेवण्याचा प्रयत्न केला. बाबा ...अजून वाचा

4

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (4)

प्रकरण - 4 एके दिवशी, मी बाहेर खुर्चीवर बसलो होतो. कोणीतरी मला सांगितले, "काही लोक रस्त्याच्या कोपऱ्यावर मारहाण करत आहेत." तो माझा मित्र होता आणि त्याला वाचवणे माझे कर्तव्य होते. मी लगेच कोपऱ्यात धावलो. तो कोण मारत होता? हे पाहून मला धक्का बसला. माझे तीन वर्गमित्र, जवळचे मित्र हे करत होते. त्यांचे अपूर्वाशी काय वैर होते? ते त्याला कसे ओळखत होते? ते अपूर्वाला का मारत होते? त्यांना पाहून ...अजून वाचा

5

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (5)

आम्ही लग्नाला उपस्थित राहण्यासाठी एक महिना आधीच भरूचला पोहोचलो होतो. पण त्या काळात एक अपघात झाला. किशोर मोठ्या भावाचे निधन झाले, त्यामुळे लग्न काही काळासाठी पुढे ढकलण्यात आले. आम्हाला सत्य माहित होते. वातावरण आणखी शोकाकुल झाले. आम्ही गेलो तेव्हा किशोर काकांनी आम्हाला तिथेच थांबवले. वडिलांनी त्यांच्या कुटुंबाला इतक्या मोठ्या धक्क्यातून सावरण्यास मदत केली होती. आम्ही भेट दिली तेव्हा काकांना खूप दिलासा मिळाला. त्यांचे कुटुंब मोठे होते. त्यांना सहा मुली होत्या, त्यापैकी चार मुली विवाहित होत्या आणि पाचवी अजूनही जिवंत होती. त्यानंतर आणखी एक मुलगी होती, सर्वात धाकटी. ...अजून वाचा

6

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (6)

प्रकरण - 6 भरूचहून परतल्यानंतर, माझ्या सर्व जखमा बऱ्या झाल्या होत्या. बदललेल्या वातावरणामुळे मला बरे वाटू लागले. सुट्ट्या संपणार मी शाळेत जाऊ लागलो. आमच्या एकत्र घालवलेल्या आठवणी पुन्हा जिवंत झाल्या. प्रत्येक वेळी, अनन्याचे शब्द माझ्या कानात घुमत राहिले: "मी तुझी प्रेयसी नाही!" मी जगापासून पूर्णपणे अनभिज्ञ होतो. माझ्या वडिलांनीही मला काहीही शिकवले नव्हते. मी जे काही शिकलो ते अनन्याकडून होते. ती माझी शिक्षिका बनली होती. मी तिला ते सांगितलेही होते, पण तिने माझ्याकडे दुर्लक्ष करून नकार दिला होता. "मी कोण शिकवणार? मी जे काही शिकलो त्याचे श्रेय ...अजून वाचा

7

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (7)

प्रकरण - 7 त्यानंतर, मी दुसऱ्या मुलीवर प्रेमात पडलो. तिचे नाव सुनीता होते आणि तिचा रोल नंबर नंतर होता. मी २७ वर्षांची होते आणि तिचा २८ वर्षांचा होता—एक उत्तम संयोजन. मला इथे संधी मिळाली होती, पण मी काहीही करू शकत नव्हतो. मी तिच्याबद्दल विचारही करत नव्हतो. ती माझ्या मागे असलेल्या बाकावर बसायची. परीक्षेच्या वेळी, मी तिला तिचे पेपर लिहिण्यास मदत केली. आमची कहाणीही अशीच होती. कॉलेज सोडल्यानंतर, आमचा मार्ग सारखाच होता. आम्ही बहुतेकदा ...अजून वाचा

8

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (8)

प्रकरण - 8 गरिमा देसाई! ती देखील माझ्या समुदायाची होती. भविष्यात हे माझ्यासाठी फायदेशीर शकते! माझ्या आयुष्यात तिचे येणे माझ्यात खूप बदल घडवून आणले होते. मी एका नकारात्मक वातावरणात राहत होतो... सर्वकाही नकारात्मक विचार करत होतो... पण गरिमाला भेटणे हे एका चमत्कारासारखे होते आणि मी एका रात्रीत सकारात्मक झालो. मी स्वतःला सर्व गुणांनी संपन्न समजू लागलो... गरिमाच्या उपस्थितीने चमत्कार घडवले. मी स्वतःला मुकेश, मोहम्मद रफी, मन्ना डे, हेमंत कुमार, के.एल. सैगल इत्यादी गायकांमध्ये गणू लागलो. एकाच वेळी त्यांचे ...अजून वाचा

9

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (9)

प्रकरण -9 मी खूप आजारी होतो. मी पूर्णपणे तुटलो होतो. त्याच क्षणी अनन्या माझ्याजवळ आली. मी मिठी मारली आणि विनंती केली: "आता तू खरोखर माझी बहीण आहेस... फक्त एकदा गरिमाशी माझी ओळख करून दे." पण ते शक्य झाले नाही. या परिस्थितीत, अनुरागने त्याच्या गावातील दोन मित्रांसह कॉलेजच्या क्लर्ककडून तिचा पत्ता घेतला आणि तो त्याच्या मित्रांसह तिच्या घरी गेला. त्यांनी गरिमाला संपूर्ण परिस्थिती शब्दशः समजावून सांगितली. ती माझ्याशी फोनवर बोलली. यामुळे, मी माझा राग गमावला. मी काही अनुचित गोष्टी बोललो. हे ऐकून ती माझ्यावर रागावली. ...अजून वाचा

10

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (10)

प्रकरण - 10 आम्ही जिथे राहत होतो त्या जागेच्या शेजारीच माझी आजी तिच्या आयुष्यात जिथे राहत होती आणखी एक खोली होती. तिच्या नंतर, माझ्या काकूंना ती जागा वारसाहक्काने मिळाली. तिला त्याची गरज नव्हती, म्हणून तिने ती विकली. एक कुटुंब राहायला आले होते. कुटुंबाची प्रमुख ललिता बहीण नावाची एक महिला होती. तिला पाच मुले होती. माझ्या वडिलांचे सासरचे लोक शेजारच्या खोलीत राहत होते.ललिता बहीण ही एक अतिशय कुशल माया होती. ती ...अजून वाचा

11

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (11)

प्रकरण - 11 त्यानंतर, ललिता पर्वतशी माझे नाते तुटले. ती माझ्या मनातून निघून गेली होती. मला दिसण्याचाही तिटकारा होता. पण आरती आणि मी एक निरोगी नाते टिकवून ठेवले. आम्ही दररोज भेटत होतो, बोलायचो, बाहेर जायचो आणि एकत्र अनेक चित्रपट पाहायचो. आणि गावातील मुला-मुलींबद्दल काहीही बोलणारी माझी ललिता पवार ला तिला घरी काय चाललंय याची काहीच कल्पना नव्हती. आमच्या कॉलेजने सरस्वतीचंद्र चित्रपटाचा खास शो आयोजित केला होता. मी स्वतः आमच्या दोघांसाठी दोन तिकिटे मागवली होती. तिला ...अजून वाचा

12

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (12)

प्रकरण - 12 खरंच, माझ्या सासूबाई ललिता पवारला प्रत्येक क्षेत्रात हरवत होत्या. त्याला काहीच माहिती नव्हती, नव्हते. पण त्याला त्याच्या मुलांचा दुर्गंधी सुटला नाही. तो एकदा माझ्या घरी आला आणि माझ्या वडिलांकडे सुहानीबद्दल तक्रार केली. "ती चुकीची वाट पाहत होती. त्यालाच जबाबदार धरले. शेजाऱ्यासोबतच्या त्याच्या अवैध संबंधाचा तो परिणाम होता. पण त्याला काहीच कळले नाही. तो त्याच्या मुलांवर दोष ढकलत होता. मला ते सहन होत नव्हते. त्याने त्याच्या मुलीचे आयुष्य अशा प्रकारे घडवले आता कोणी काय म्हणेल? तो ...अजून वाचा

13

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (13)

प्रकरण - 13 ललिता पवारच्या घरातून बाहेर पडल्यानंतर, आम्ही आमचे दैनंदिन दिनचर्या आणि आंघोळ उरकून तयारी करत होतो. उत्सुकता वाढत जात होती. ती सर्व काही पाहत होती, पण तिला काहीही समजत नव्हते. तिला सांगितल्यास संपूर्ण योजना बिघडण्याचा धोका होता. म्हणूनच आम्ही शेवटच्या क्षणापर्यंत तिला काहीही सांगितले नव्हते. आम्ही तयार झालो आणि ९:३० च्या सुमारास घरात बाहेर पडलो. आरती ही साडी घालून घराबाहेर पडली होती , ती कॉलेजच्या एका कार्यक्रमाला जात असल्याचा दावा केला होता. सर्वजण सकाळी ...अजून वाचा

14

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (14)

प्रकरण - १४ सुंदरच्या जन्मापूर्वी मी एका छोट्या कंपनीत काम करत होतो. मला १७५ रुपये मिळत होता. त्यामुळे घरखर्च भागत नव्हता. शिवाय, ही नोकरी माझ्यासाठी नव्हती. मी दुसऱ्या नोकरीसाठी प्रयत्न करत होतो. त्यावेळी एक वृद्ध नागरिक ऑफिसमध्ये येत असे. त्यांच्या शिफारसीवरून मला प्रेम सन एजन्सीमध्ये १५० रुपये पगाराची नोकरी मिळाली. गरजेमुळे मी कमी पगाराची ही नोकरी स्वीकारली. महिन्याच्या शेवटी, कनिष्ठ जोडीदाराने माझी परिस्थिती लक्षात घेऊन माझा पगार २०० रुपये केला. नंतर वेळोवेळी त्याने माझा पगार वाढवला. अशा ...अजून वाचा

15

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (15)

प्रकरण - 15 हसमुख हा लागू प्रसाद होता. ललिता पवार यांनी स्वतः त्याला ती पदवी होती. तरीही, ते त्याला अधिक महत्त्व देत होते. त्यामागे एक कारण होते. तो त्याच्या नावाइतकाच आनंदी होता. तो सर्वांना हसवत असे. त्याचा खूप प्रभाव होता. बाजारात अनेक लोकांनी त्याला ओळखले, ज्यामुळे त्यांना स्वस्त दरात अनेक गोष्टी मिळू शकल्या. हसमुख आमच्यात भिंत बनला होता... तो माझा प्रतिस्पर्धी बनला होता. मला हे सहन होत नव्हतं. दुसऱ्या दिवशी मी आणि पुष्पा मुंबईला ...अजून वाचा

16

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (16)

प्रकरण -१६ आमचे नाते अधिक दृढ झाले. आम्ही वारंवार भेटत राहिलो आणि इतकेच नाही तर आम्ही एकत्र चित्रपटही पाहण्यासाठीही जायचो. एवढेच नाही तर आम्ही अजिंठा वेरूळसाठी एक मिनी पिकनिक देखील आयोजित केली. आमचे कुटुंब, फ्लोरा आणि परमेश्वर यांचे भाऊ आणि बहिणी देखील उपस्थित होते. आम्ही सकाळी ६ वाजता चर्चला जातो स्टेशनवर भेटलो. तिथून आम्ही इरॉस थिएटरला जाणारी बस पकडली आणि तिथून आम्ही गेटवे ऑफ इंडियाला गेलो आणि नंतर लोंच धरुन अजंठा वेरूळला गेलो. तिथे पोहोचताच आम्ही ...अजून वाचा

17

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (17)

प्रकरण - 17 चित्रपटानंतर, मला फ्लोराला भेटायचे होते. सहा वाजले होते. ती सात वाजता घरी येणार होती. मी तिची वाट पाहण्यात एक तास घालवला. ती येणार होती तेव्हा मी तिच्या घरी पोहोचलो. त्यावेळी परमेश्वर घरी नव्हता. मी त्याच्याशी बोललोही. मी त्याला विचारले की त्याने माझ्याशी असे का वागले. मग त्याने मला सांगितले की किशन तिच्यासाठी दुसरी नोकरीची ऑफर घेऊन आला आहे. आम्ही त्याबद्दल बोलत होतो. बातमी चांगली होती, पण किशन तिला नोकरी मिळवून देण्यासाठी इतका उत्सुक का होता? मला हे ...अजून वाचा

18

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (18)

પ્રકરણ- 19 हसमुख माझ्या आयुष्यात आला होता आणि तो माझ्यासाठी शाप बनला होता. माझे सासरचे लोकही त्याला खूप मान असत. ते त्याला सर्वत्र घेऊन जात असत... त्याच्यात असे काय खास होते? मी माझ्या आणि माझ्या सासरच्यांसाठी "अमर प्रेम" चित्रपटाची तिकिटे बुक केली होती. मला त्याला समाविष्ट करायचे नव्हते. आम्ही वेळेवर थिएटरमध्ये पोहोचलो. हसमुख आमच्या आधी त्याच्या पत्नीसह तिथे पोहोचला होता. त्याला पाहून मला आश्चर्य वाटले. मी माझ्या कुटुंबासाठी कार्यक्रमाची योजना आखली होती आणि त्याला समाविष्ट केले नव्हते. तरीही, तो धमाकेदारपणे थिएटरमध्ये आला होता. घर भरले होते. ...अजून वाचा

19

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (19)

प्रकरण - 19 हसमुख माझ्या आयुष्यात आला होता आणि तो माझ्यासाठी शाप बनला होता. माझे सासरचे लोकही त्याला खूप देत असत. ते त्याला सर्वत्र घेऊन जात असत... त्याच्यात असे काय खास होते? मी माझ्या आणि माझ्या सासरच्यांसाठी "अमर प्रेम" चित्रपटाची तिकिटे बुक केली होती. मला त्याला समाविष्ट करायचे नव्हते. आम्ही वेळेवर थिएटर मध्ये पोहोचलो. हसमुख आमच्या आधी त्याच्या पत्नीसह तिथे पोहोचला होता. त्याला पाहून मला आश्चर्य वाटले. मी माझ्या कुटुंबासाठी कार्यक्रमाची योजना आखली होती आणि त्याला समाविष्ट केले नव्हते. तरीही, तो धमाकेदारपणे थिएटरमध्ये आला होता. ...अजून वाचा

20

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (20)

प्रकरण -20 सुहानी सुशिक्षित होती. पण तिला काहीच वाटत नव्हते किंवा समजत नव्हते. त्यामुळे मला वाईट अनीशने तिला गर्भवती केले होते. त्याच्याकडे कोणताही दर्जा नव्हता आणि कामही नव्हते. तरीही, ती अनिशला सोडायला तयार नव्हती. ती त्याच्यासोबत पळून जाण्यास तयार होती. पण ते पकडले गेले. त्या वेळी बडी पुष्पा वहिणी मला घरी बोलावले. आणि ती म्हणाली: "सुहानीला काही दिवसांसाठी तुझ्या घरी घेऊन जा." आणि मी तिला ...अजून वाचा

21

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (21)

प्रकरण -21 माझे सुहानीशी भूतकाळातील नाते होते. परिस्थिती मला तिच्यापासून दूर करण्याचा प्रयत्न करत होती, पण तिच्या जवळ आलो होतो. एकदा, मी तिला चाळीत बोलावले आणि तिला विनंती केली. "तू मला मोठा भाऊ म्हणशील का?" "का?" तिने विचारले. "मला तिच्यासोबत जास्त घरचे वाटते." "मला काहीच हरकत नाही." असे म्हणत तिने परवानगी दिली आणि मला मोठा भाऊ म्हणू लागली. ...अजून वाचा

22

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (22)

प्रकरण - 22 सुहानीला लग्न करण्यात अडचण येत होती. तरीही, देवाने तिला अनिकेतची देणगी होती. तो गरीब होता, पण तो सुहानीवर खूप प्रेम करत होता. जेव्हा ती गर्भवती झाली तेव्हा तो कंपनीच्या कामासाठी जर्मनीमध्ये होता. सुहानीकडे कुठेही जायचे नव्हते. आणि माझ्या सासूबाई तिला सोडून द्यायला तयार नव्हत्या. सुहानीची परिस्थिती जाणून घेतल्यावर, कोणीही तिच्याशी लग्न करण्यास तयार नव्हते. म्हणून, माझ्या सासूबाईंनी सुहानीचे लग्न अनिकेतशी करून देण्याचा निर्णय घेतला, त्याला अंधारात ठेवून. मी याशी ...अजून वाचा

23

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (23)

प्रकरण- 23 जे घडले त्यासाठी नमिता दोषी होती, पण तिचे पालक त्यासाठी जास्त जबाबदार होते. त्यांनी त्यांच्या आयुष्याची पाच जगली होती, पण त्यांना सांसारिक गोष्टींचे काहीच ज्ञान नव्हते. त्यांच्या विचारसरणीमुळे लहान मुलालाही लाज वाटायची. मी नमितासोबत त्यांच्याकडे गेलो, पण त्यांनी तिला दूर नेले. "मी माझ्या घरात अशी घाण ठेवू शकत नाही." नमिता टाळ्या वाजवत तिच्या आईला म्हणाली. "वाह, काय गोष्ट आहे! घाणीने भरलेला ढोल इतका छोटासा गोंधळ स्वीकारू इच्छित नाही." आम्ही निराश होऊन परतलो. वाटेत, नमिताने पश्चात्ताप व्यक्त केला आणि तिच्या सासरच्या लोकांबद्दल सांगितले. "त्यांनी मला सून ...अजून वाचा

24

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (24)

प्रकरण -24 "बाबा!! तुमच्या प्रार्थना खऱ्या ठरल्या का?" "काय झालं?" "तुम्ही काल फोन केला तेव्हा एक मुलगा त्याच्या कुटुंबासह भेटायला आला. त्यांना मी आवडलो. माझी साखरपुडा या रविवारीही निश्चित झाली आहे." "ही खूप चांगली बातमी आहे. हार्दिक अभिनंदन." "हे सगळं तुमच्या समर्पणाचं आणि प्रार्थनेचं फळ आहे." "बेटा! यात माझा काहीही वाटा नाही. हे सगळं देवाची देणगी आहे." "तुम्हाला आणि तुमच्या कुटुंबाला माझ्या साखरपुड्याला उपस्थित राहावं लागेल." "हे सांगण्याची गरज आहे का?" मी प्रत्येक क्षणी म्युझिकाच्या लग्नाचं स्वप्न पाहत होतो. आणि ते खऱ्या होणार होतं... मला याबद्दल खूप आनंद झाला.मी तिच्या ...अजून वाचा

25

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (25)

प्रकरण - 25 तिने मला पलंगावर बसवले आणि ती माझ्यशेजारी बसली. तिने एक हात माझ्या खांद्यावर आणि तिच्या घट्ट छातीवर ठेवला. तिच्या वागण्याने मला गुदगुल्या झाल्या. मी काही बोलण्याआधी किंवा करण्याआधीच, ती वरच्या अंगाने वस्त्रहीन झाली होती. ती पलंगावर झोपली, आणि मी तिच्या शेजारी झोपलो. मी माझी पॅन्ट काढली आणि बाजूला ठेवली. काहीही करण्यापूर्वी, तिने स्थानिक प्रथेनुसार, आधी पैसे मागितले. माझ्याकडे सुटे पैसे नव्हते. त्याच क्षणी, एका सुशिक्षित मुलीप्रमाणे, तिने विचारले: "तुम्ही सुटे पैसे ...अजून वाचा

26

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (26)

प्रकरण - 26 स्नेहाला या नरकातून सोडवणे सोपे नव्हते. त्यांनी मोठी किंमत मागितली. परिस्थितीत मला गरिमा आठवली. तिचा नवरा गौरव कराटे चॅम्पियन होता. समाजाच्या अशा शत्रूंचा सामना फक्त असे लोकच करू शकतात. गरिमा स्वतः एक अनाथाश्रम आणि अपंगांसाठी एक संस्था चालवत होती. मी तिला सर्व काही सांगितले. हे ऐकून गरिमाने मला धीर दिला की, "काळजी करू नकोस. तिची कराटे टीम एका तासात स्नेहाला त्या लांडग्यांपासून सोडवेल." तिने माझ्यासमोर ...अजून वाचा

27

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (27)

प्रकरण - 27 स्नेहा आणि नीला यांना एक चांगला साथीदार मिळाला होता. त्यांनी एकमेकांची चांगली घेतली. ते आश्रमात सर्वांचे आवडते बनले होते. अपंग लोकांनाही तिथे ठेवण्यात आले होते. मी गरिमाशी माझा मुलगा लक्ष्य याबद्दल बोललो होतो. गरिमाने त्याच्या बरे होण्याची जबाबदारी घेतली होती आणि त्याला तिच्या आश्रमात दाखल केले होते. त्या तिघांमध्ये एक विचित्र नाते निर्माण झाले होते. त्यांना एकत्र ...अजून वाचा

28

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (28)

प्रकरण - 28 चित्रपट निर्मात्याने त्याची फसवणूक केली होती. त्याच्या कथेवर आधारित चित्रपटातून त्याने कोट्यवधी रुपये कमावले होते. तरीही, लक्ष्यला एक पैसाही दिला नव्हता. यामुळे त्याला खूप धक्का बसला. जर ते पुरेसे नव्हते, तर अमेरिकन बाजारपेठेमुळे भारतीय बाजारपेठ देखील कोसळली होती, ज्यामुळे लक्ष्यचे मोठे नुकसान झाले होते आणि त्याचे मानसिक संतुलन बिघडले होते. तो थोडा वेडा झाला होता. तो खूप आवाज करायचा. मी त्याला समजावून सांगण्याचा प्रयत्न केला, पण त्याचा लोभ त्याचा शत्रू बनला होता. आणि तो स्वतःलाच शिवीगाळ करत होता. घरातील परिस्थिती खूपच हलाखीची होती. घरचा खर्च ...अजून वाचा

29

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (29)

प्रकरण - 29 माझ्यामुळे नमिता पुन्हा योग्य मार्गावर आली. अनिकेत तिच्याशी लग्न करण्यास तयार झाला. सासरच्यांनी तिला स्वीकारले. ती कोण आहे हे ती विसरली होती. आणि मी स्नेहाला माझ्या मुलाची सून बनवले होते. यासाठी ती माझ्यावर रागावली होती. ती स्नेहाशी बोलायची नाही. तिने माझ्याशी बोलणेही बंद केले होते. पण काही वर्षांनंतर, तिला स्नेहाबद्दल सत्य कळले. स्नेहाने असे काही केले होते जे एक सुसंस्कृत, आणि आदरणीय मुलगी देखील करू शकत नव्हती. नमिताला खूप दिवसांनी सत्य कळले ...अजून वाचा

इतर रसदार पर्याय