रानवाटाभाग १ – अमावस्येची रात्रसन १९९८...सह्याद्रीच्या दाट जंगलात वसलेलं एक छोटंसं गाव...देवरान.गावात अवघी शंभर–दीडशे घरं.कच्चे रस्ते...मातीची घरं...संध्याकाळ होताच प्रत्येक अंगणात मिणमिणते दिवे.पण या गावाची एक गोष्ट संपूर्ण परिसरात प्रसिद्ध होती.सूर्यास्तानंतर कोणताही गावकरी जंगलात पाऊल ठेवत नसे.कारण जंगलाच्या मध्यातून जाणारी एक अरुंद पायवाट होती..."रानवाट."गावातल्या प्रत्येक मुलाला लहानपणापासून एकच गोष्ट सांगितली जायची.«"रानवाटेवर रात्री कधीही जाऊ नका. तिथे माणसं हरवत नाहीत... त्यांची ओळख हरवते."»कोणी हसायचं...कोणी घाबरायचं...पण गावातला एकही माणूस त्या नियमाचं उल्लंघन करत नसे.---त्या वर्षी...आषाढ महिन्याची अमावस्या होती.आकाश काळ्या ढगांनी भरलं होतं.वारा विचित्र आवाज करत होता.गावाच्या टोकाला असलेल्या एका छोट्या घरातून एका स्त्रीच्या वेदनेच्या किंकाळ्या ऐकू येत होत्या."गौरीला प्रसूतीच्या वेदना सुरू ...अजून वाचा

रानवाटाभाग २ – लाल डोळ्यांचं जंगलत्या रात्री...गावात एकही माणूस झोपला नव्हता.गणूच्या घराबाहेर अजूनही लोकांची गर्दी होती.घराच्या आत नवजात मुलगी कुशीत शांत झोपली होती.पण बाहेर...संपूर्ण वातावरणात एक अनामिक भीती पसरली होती.धोंडाबाई घराच्या उंबरठ्यावर बसून त्या बाळाकडे एकटक पाहत होती.तिच्या सुरकुतलेल्या चेहऱ्यावर घामाच्या धारा वाहत होत्या.ती पुटपुटली,«"तीच आहे... इतक्या वर्षांनी ती परत आली आहे..."»गणूने घाबरत विचारलं,"आजी, काय बोलताय तुम्ही?"धोंडाबाईने त्याच्याकडे पाहिलं."गणू... आजपासून या मुलीला सूर्यास्तानंतर घराबाहेर कधीही सोडू नकोस.""का?""कारण..."ती वाक्य पूर्ण करणार इतक्यात...धाड...!घराचं मागचं लाकडी दार जोरात आपटलं.सगळे दचकले.बाहेर वारा नव्हता...मग दार आपटलं कसं?गणू हातात कंदील घेऊन बाहेर गेला.घरामागे फक्त दाट जंगल होतं.रातकिड्यांचा आवाज अचानक थांबला.जंगलात अशी शांतता पसरली होती...जणू ...अजून वाचा