निशांत एक उष्ण उन्हाळ्यात चालत चालत दमल्यामुळे थकला होता आणि त्याला तहान लागली होती. तो एका मोठ्या झाडाच्या सावलीत थोडा आराम करण्यासाठी थांबला. झाडाच्या खाली बसून त्याने विचार केला की शहर अजून खूप लांब आहे, त्यामुळे थोडा वेळ इथेच बसून राहणे योग्य आहे. त्याने झोप घेतली आणि त्याला ढोल वाजण्याचा आवाज ऐकू आला. तो उठला आणि पाहिला की बंजारा लोकांचा एक काफला जात आहे. निशांतने काफल्याच्या लोकांकडे पाण्याची विनंती केली, आणि त्याला पाण्याचे दिले गेले. त्याने पाणी पिल्यावर थोडं बरे वाटले. त्या काफल्यामध्ये एक व्यक्तीने त्याला विचारले की तो इथे काय करतोय. निशांतने सांगितले की तो गाव सोडून शहरात जात आहे. त्या व्यक्तीने त्याला विचारले की गाव सोडण्याचे कारण काय आहे, कारण लोकांचे गाव सोडणे योग्य नाही. निशांतने उत्तर दिले की त्याचे गावात कोण नाही, ना घरदार आहे. तो अनाथ आहे आणि आश्रमात राहत होता, परंतु आता शिक्षण पूर्ण झाल्यामुळे नवीन सुरुवात करण्यासाठी गाव सोडण्याचा निर्णय घेतला आहे.

Harshad Molishree द्वारा मराठी प्रेम कथा

Writen by Harshad Molishree

Category प्रेम कथा