वर्णन

अमृतवेलवि. स. खांडेकरसमीक्षा लेखनमालालेखन अविनाश शांताबाई भिमराव ढळे (एक अश्वस्थामा)भाग तिसरासमाप्तीची शांत वेदना आणि कालातीत अनुभवअमृतवेलच्या अखेरच्या टप्प्यावर पोहोचताना वाचकाच्या मनात कुठलाही उत्कट भावनिक उद्रेक होत नाही. इथे अश्रू ओघळत नाहीत, नाट्यमय प्रसंग घडत नाहीत, आणि कोणतेही ठाम उत्तर मिळत नाही. मात्र तरीही, किंवा कदाचित त्यामुळेच, कादंबरी संपल्यावर मनात एक खोल, शांत आणि दीर्घकाळ टिकणारी अस्वस्थता उरते. ही अस्वस्थता म्हणजेच अमृतवेलची खरी समाप्ती आहे.वि. स. खांडेकरांच्या लेखनात शेवट म्हणजे कथानकाचा शेवट नसतो. तो एका प्रवासाचा थांबा असतो. अमृतवेलचा शेवटही तसाच आहे. तो वाचकाला थांबवतो, पण मुक्त करत नाही. पात्रांचे आयुष्य कागदावर संपते, पण त्यांच्या भावनिक गुंतागुंती वाचकाच्या मनात सुरूच राहतात.या