अध्याय ५----------------सोनलची साक्ष--------------------------सह्याद्रीच्या जंगलातून बाहेर पडताना इन्स्पेक्टर आदित्य देसाईच्या मनातील धडधड कमी झाली नव्हती. पहाटेचे ६.०० वाजले होते आणि आकाशात केशरी रंगाची लाली पसरली होती, पण ती लाली आदित्यला रक्ताच्या डागांसारखी वाटत होती. 'रणगाडा' वेगाने पुण्यातील सीआयडी हेडक्वार्टरच्या दिशेने धावत होता.मागील सीटवर सोनल बसली होती. तिने स्वतःला एका जुन्या ब्लँकेटमध्ये गुंडाळून घेतले होते. तिचा चेहरा पिवळा पडला होता, आणि तिचे डोळे शून्य होते. तिच्या मनात अजूनही गुहेतील आणि रुधिरारंभच्या मानवी धारकाची भीती ताजी होती."सोनल, आपण पोहोचलो आहोत. तू आता सुरक्षित आहेस," आदित्यने शांतपणे तिला सांगितले.सोनलने हळूच मान हलवली, पण ती काही बोलली नाही. तिच्या डोळ्यांतील तीव्र भीती अजूनही जिवंत होती.हेडक्वार्टरमध्ये