अध्याय ५------------------आरसा फुटतो तेव्हा------------------------------सागर जिन्याकडे धावला, सानवीही मागोमाग.प्रत्येक पायरीवर, सागर-७ चा आवाज अधिकाधिक विकृत होत चालला होता — जणू दोन आवाज एकाच घशातून, एकाच वेळी, एकमेकांशी झुंजत बाहेर पडत होते. एक आवाज सागर-७ चा होता — घाबरलेला, वेदनेने भरलेला. आणि दुसरा... दुसरा आवाज त्या पहिल्या आवाजाला गिळंकृत करत होता. थंड. यांत्रिक. शून्याचा आवाज.सागरने सानवीच्या खोलीचा दरवाजा ढकलला.जे दृश्य त्यांच्यासमोर उभे होते, ते आयुष्यभर त्यांच्या स्वप्नांत येणार होते.सागर-७ खुर्चीत अजूनही बसलेला होता— टेम्पोरल लॉकमुळे जागेवरून हलू शकत नव्हता — पण त्याचे शरीर अनैसर्गिकपणे वळत होते, मुरडत होते. त्याच्या त्वचेखाली, जणू काहीतरी फिरत होते — सावल्यांसारखे, धुक्यासारखे. त्याचे डोळे एका क्षणी सागरचे