अध्याय ७--------------मूळ ठिकाण----------------शांतता इतकी गडद होती की सागरला स्वतःच्या श्वासाचा आवाजही मोठा वाटत होता.मशीन गायब झाली होती. सानवी गायब झाली होती. आणि त्या प्रकाशातली ती तिसरी आकृती — कोण होती ती?सागर जमिनीवर बसला. हातात अजूनही तो जुना फोटो होता. त्याचे हात थरथरत होते."चोवीस तास," तो पुटपुटले. "चोवीस तास आपण काहीच करू शकत नाही?"सागर-७ हळूहळू त्याच्या शेजारी बसला. त्याच्या कपाळावरचे रक्त आता वाळू लागले होते."मशीनच्या बाबतीत — हो," तो म्हणाला. "पण सागर... आपल्याकडे अजून एक मार्ग आहे.""कोणता?"सागर-७ ने तळघराच्या एका कोपऱ्याकडे बोट दाखवले — जिथे जुन्या वस्तूंचा ढीग होता, धूळ साचलेल्या खोक्यांनी भरलेला."त्या खोक्यांमध्ये," तो म्हणाला, "माझ्या — म्हणजे आपल्या —