अध्याय ९---------------अनंत आरसा------------------प्रकाश ओसरला आणि सागरने स्वतःला एका अशा जागी उभे असलेले पाहिले, जी कोणत्याही भौतिक नियमांचे पालन करत नव्हती.तो एका अनंत, पांढऱ्या जागेत उभा होता — ना भिंती, ना छत, ना जमीन — पण तरीही तो उभा राहू शकत होता, जणू एक अदृश्य पृष्ठभाग त्याला तोलून धरत होता. दूरवर, या अनंततेच्या मध्यभागी, तो गोलाकार स्फटिक तरंगत होता — टेम्पोरल कोर. होलोग्राममध्ये दिसला होता त्यापेक्षा तो प्रत्यक्षात कितीतरी पट मोठा होता — एखाद्या लहान चंद्रासारखा.आणि कोरभोवती, हवेत तरंगत, हजारो — नाही, लाखो — प्रतिमा फिरत होत्या. प्रत्येक प्रतिमा एका वेगळ्या दृश्याची होती. एका प्रतिमेत, सानवी हसत होती, एका बागेत, अर्जुन