सावधानवाचकांसाठी विशेष वैधानिक इशारा:ही कथा केवळ भीती निर्माण करण्यासाठी नसून, यात Extreme Body Horror आणि Gore (अत्यंत हिंसक दृश्ये) वापर केला आहे. कथेतील शरीर विच्छेदनाचे आणि छळाचे वर्णन काही वाचकांसाठी मानसिकदृष्ट्या अस्वस्थ करणारे असू शकते. ज्यांना हिंसक दृश्यांची भीती वाटते, त्यांनी ही कथा वाचू नये. ही कथा केवळ प्रौढ (18+) वाचकांसाठी आहे.तुम्ही आता काळदरीच्या अशा जगात प्रवेश करत आहात जिथे माणुसकी संपते आणि आदिम क्रूरता सुरू होते. ही कथा वाचताना तुम्हाला मळमळणे, भीती वाटणे किंवा अस्वस्थ होणे असे अनुभव येऊ शकतात.ही कथा मानवी क्रूरतेच्या पराकोटीवर आधारित आहे. यात नरभक्षण, शारीरिक छळ आणि वेदनांचे सविस्तर वर्णन आहे. जर तुम्ही कमजोर ...अजून वाचा

अध्याय २---------------पहिला घासगुहेच्या आतली हवा जड झाली होती. ओल्या लाकडाचा धूर, मानवी चरबीचा उग्र दर्प आणि साचलेल्या रक्ताचा लोखंडी यामुळे वातावरण गुदमरून टाकणारे होते. गुहेच्या छताला लटकवलेल्या मानवी सांगाड्यांच्या कवटीतून चरबीचे थेंब खाली पडत होते, जणू काही ते दगडही रडत होते.आर्यन, सानिया आणि ईशा यांना गुहेच्या एका बाजूला खडबडीत दगडांना बांधून ठेवले होते. त्यांच्यासमोर सोहम एका लाकडी चौकटीला लटकलेला होता. सोहमचे अर्धे शरीर पोटाजवळ कापले गेले होते, पण त्याचे हृदय अजूनही एका विचित्र लयीत धडधडत होते, त्याचे दोन्ही हात उखडले होते—कदाचित मृत्यूलाही त्याच्या शरीराचा ताबा घ्यायला भीती वाटत होती.नरभक्षकांचा प्रमुख, ज्याच्या अंगावर अनेक वर्षांच्या रक्ताचे थर साचून त्याचे कातडे ...अजून वाचा

अध्याय ३देहाचा विच्छेद"राsssसकsss तुपsssलासsss लोsss हाकोsss" प्रमुखाने आपल्या टोळीला सांगितले आणि गुहेत पुन्हा एकदा अमानवीय हास्याचा कल्लोळ उठला.याचा अर्थ होता की, "पुढचा उत्सव... हिच्यापासून सुरू होईल."गुहेतील वातावरण आता कोणत्याही कसाईखान्यापेक्षा भयानक झाले होते. नीलचा मृतदेह आता केवळ मांस आणि हाडांचा एक ढीग उरला होता. नरभक्षकांनी त्याच्या शरीराचे तुकडे अशा रीतीने केले होते की ओळख पटणेही कठीण होते. रक्ताचा जो 'लाल चिखल' जमिनीवर साचला होता, त्यात आता मानवी चरबीचे पिवळसर थर तरंगू लागले होते.नरभक्षकांच्या प्रमुखाने नीलचे कापलेले डोके उचलले. त्याने हातोडी हातात घेतली, डोके तिथे खाली एका दगडावर ठेऊन त्याने जोरात हातोडीने डोक्यावर वार केला. डोक्याचे दोन तुकडे झाले आणि ...अजून वाचा

अध्याय ४विंचवांचा विळखागुहेतील अंधार आता अधिकच दाट आणि जीवघेणा झाला होता. विंचवांच्या त्या खड्ड्यातून येणारा **'सळसळ'** आवाज आर्यनच्या कानात संगीतासारखा घुमत होता. विंचवांचे डंख त्याच्या शरीराच्या प्रत्येक इंचावर एकाच वेळी टोचत होते. विष त्याच्या रक्तात मिसळल्यामुळे त्याचे शरीर आता निळे पडू लागले होते, पण नरभक्षकांनी त्याला अशा औषधी वनस्पतींचा धूर दिला होता ज्यामुळे त्याचे भान (Consciousness) जात नव्हते. त्याला प्रत्येक डंख, प्रत्येक वेदना स्पष्टपणे जाणवत होती.खड्ड्याच्या वर उभा असलेला नरभक्षक प्रमुख खाली पाहून क्रूरपणे हसत होता. त्याने आपला रक्ताळलेला पाय खड्ड्याच्या काठावर ठेवला आणि आर्यनच्या डोक्यावर थुंकला.दुसरीकडे, **सानिया**ची अवस्था एखाद्या जिवंत प्रेतासारखी झाली होती. तिची नखे उपटल्यामुळे उघड्या पडलेल्या ...अजून वाचा

अध्याय ५नरकाचा तळदरीच्या त्या अनंत काळोखात पडताना वारं वेगाने अंगाला कापत होतं. आर्यन आणि सानिया एकमेकांचा हात धरून खाली होते, पण नियतीला त्यांचा जीव इतक्या लवकर घ्यायचा नव्हता. खाली कोसळताना दाट झाडीच्या वेलींनी त्यांचा वेग थोडा मंद केला, पण फांद्या अंगात घुसत गेल्या. झाडांच्या फांद्यांना धडकत धडकत ते दोघेही खाली पडत होते. आर्यनचं शरीर आधीच भाल्याने विदीर्ण झालं होतं, प्रत्येक फांदी त्याच्या जखमेतून आरपार जात होती. एका फांदीचा झटका लागल्यामुळे त्या भाल्याचा जो लाकडी भाग होता तो तुटला, पण त्या भाल्याचे टोक तसेच त्याच्या पाठीत अडकले होते. अखेर ते एका चिखलाने भरलेल्या दलदलीत कोसळले.हा चिखल साधा नव्हता. हा **'काळदरीचा ...अजून वाचा

अध्याय ६जिवंत खाटीकपहाट होत आली होती. सूर्य हळूहळू उगवत होता, पण काळदरीच्या खोऱ्यात सूर्यप्रकाशाचे स्वागत किरणांनी नाही, तर रक्ताच्या वासाने झाले. आर्यनला पुन्हा एकदा त्या मुख्य गुहेत आणले गेले होते. सानियाचा मृतदेह दरीच्या तळाशी त्या अंध जीवांनी फाडून खायला सुरुवात केली असेल, हा विचार आर्यनच्या उरल्यासुरल्या काळजाला पीळ पाडत होता. पण आता त्याला स्वतःच्या अस्तित्वाचा विचार करणेही कठीण झाले होते.नरभक्षकांनी आर्यनला एका विशेष लाकडी संरचनेवर (Frame) बांधले होते. हे लाकूड मानवी चरबीने माखलेले असल्याने अत्यंत निसरडे होते. त्याचे हात आणि पाय चार वेगवेगळ्या दिशांना ताणून बांधले होते आणि ते अजून ताणत होते, ज्यामुळे त्याच्या सांध्यांतून **'कडकड'** असा आवाज येत ...अजून वाचा

अध्याय ७अंतिम नरसंहारगुहेच्या त्या अंधाऱ्या कोपऱ्यातून जो सावलीसारखा माणूस बाहेर आला, तो दुसरा तिसरा कोणी नसून त्या गावातील तोच होता ज्याने सुरुवातीला आर्यन आणि त्याच्या मित्रांना इशारा दिला होता. पण त्याच्या हातात मदत नव्हती, तर एक लांब आणि वक्र 'नरबळीचा' सुरा होता. त्याच्या डोळ्यात आता दया नव्हती, तर एक अघोरी चमक होती."मी तुला सांगितलं होतं बाळा... काळदरी कुणालाच सोडत नाही, आता तुझ्या रक्ताचा अभिषेक आज काळदरीला शांत करेल" म्हातारा एका खोल, भयावह आवाजात पुटपुटला.आर्यनने पाहिलं की त्या म्हाताऱ्याच्या अंगावरही त्याच नरभक्षक जमातीच्या खुणा होत्या. तो गावाचा प्रतिनिधी नव्हता, तर या नरभक्षक साम्राज्याचा 'बाहेरचा दूत' होता, जो प्रवाशांना फुसलावून इथे ...अजून वाचा