ह्या एका अशा मुलीची गोष्ट आहे जिची जगातली लोक विद्रूप किंवा कुरूप म्हणून टवाळी करायची. परक्या लोकांना तर सोडून स्वतःचे आई-वडील आणि भावंडेसुध्दा तिच्या शेजारी चालताना लाजायचे. त्यांनी तिला आपल्या कुटुंबाचा एक भाग मानलेच नाही; समाजाच्या भीतीने त्यांनी तिला रस्त्यावर फेकून दिले नाही एवढेच. तिला स्वतःच्याच घरात एका प्राण्याप्रमाणे वाढवले गेले—तिला खायला कमी आणि अपमानाचे डोस जास्त मिळत होते.जरी ती भावंडांमध्ये सर्वात मोठी होती, तरी तिला कधीच तो मान मिळाला नाही जो तिला मिळायला हवा होता. नैन ...अजून वाचा

डॉक्टरचे बोलणे ऐकून आणि त्या स्त्री-पुरुषांकडे पाहून, पोलीस अधिकाऱ्याला सहज समजले की दोघेही सुशिक्षित असूनही अत्यंत अज्ञानी लोक आहेत—फक्त अपत्याची त्वचा काळी आहे म्हणून त्यांनी स्वतःच्या नवजात बालकाला नाकारले होते.त्या जोडप्यासह जवळ जात अधिकारी खंबीर आवाजात म्हणाला, "पाहा, हे सिद्ध झाले आहे की ही मुलगी तुमचीच आहे. तिला घरी घेऊन जा. ती कशी काळजी घेत आहे हे पाहण्यासाठी मी दरमहा येईन."त्यानंतर अधिकाऱ्याने त्या बाळाला हळुवारपणे आपल्या मिठीत घेतले. जवळून पाहिल्यावर त्याच्या लक्षात आले की तिचे डोळे गोड, लुकलुकणारे आणि ताऱ्यांसारखे चमकत आहेत. तिची त्वचा काळी असली तरी, ईश्वराने तिला अत्यंत सुंदर रूप दिले होते. इन्स्पेक्टरने तिचे डोके हळुवारपणे थोपटले, ...अजून वाचा

आणि पाहता पाहता, काही महिने निघून गेले. चिमुरडी नैना आता मोठी झाली होती; ती सहा महिन्यांची झाली होती. ती कुटुंबाच्या अंगणात आपल्या छोट्या पावलांनी चालण्याचा प्रयत्न करू लागली होती. तिला पाहून कमलाच्या मनात अथांग आनंद दाटून येई. नैनाने खरोखरच तिच्या एकाकी आयुष्यात प्रकाश आणला होता.दरम्यान, जानकी पुन्हा गर्भवती होती. यावेळी तिच्या पतीने आणि सासूने तिची विशेष काळजी घेतली. त्यांनी नैनाला जानकीच्या आसपासही येऊ दिले नाही. त्यांना अशी भीती वाटत होती की, जर नैनाची सावली किंवा नजर जानकीवर पडली, तर तिला पुन्हा एकदा एखादे कुरूप अपत्य जन्माला येईल. एवढेच नव्हे तर, नीताजींनी देवाकडे नवसही बोलला होता की, जर कुटुंबात एखादी ...अजून वाचा