वर्णन

अध्याय ४विंचवांचा विळखागुहेतील अंधार आता अधिकच दाट आणि जीवघेणा झाला होता. विंचवांच्या त्या खड्ड्यातून येणारा **'सळसळ'** आवाज आर्यनच्या कानात मृत्यूच्या संगीतासारखा घुमत होता. विंचवांचे डंख त्याच्या शरीराच्या प्रत्येक इंचावर एकाच वेळी टोचत होते. विष त्याच्या रक्तात मिसळल्यामुळे त्याचे शरीर आता निळे पडू लागले होते, पण नरभक्षकांनी त्याला अशा औषधी वनस्पतींचा धूर दिला होता ज्यामुळे त्याचे भान (Consciousness) जात नव्हते. त्याला प्रत्येक डंख, प्रत्येक वेदना स्पष्टपणे जाणवत होती.खड्ड्याच्या वर उभा असलेला नरभक्षक प्रमुख खाली पाहून क्रूरपणे हसत होता. त्याने आपला रक्ताळलेला पाय खड्ड्याच्या काठावर ठेवला आणि आर्यनच्या डोक्यावर थुंकला.दुसरीकडे, **सानिया**ची अवस्था एखाद्या जिवंत प्रेतासारखी झाली होती. तिची नखे उपटल्यामुळे उघड्या पडलेल्या