२३.
मनप्रीतही आर्यन आणि त्याच्या मित्रांच्या गटात सामील झाली होती.
कधीकधी ती संध्याकाळी त्यांच्यासोबत यायची.
त्या संध्याकाळी, एका रेस्टॉरंटमध्ये बसलेले असताना, सिद्धांत काहीशा जोर देऊन म्हणाला - 'एम' वाल्यांसाठी ज्यूस आणि इतरांसाठी बिअर.
प्रत्येकजण त्याच्याकडे कुतूहलाने पाहू लागला.
पण मनप्रीत हसून म्हणाली - मला तो काय म्हणाला ते समजले.
- काय? आर्यन म्हणाला.
- तो म्हणतोय की 'एम' नावाच्या लोकांसाठी, म्हणजे मनप्रीत आणि मननसाठी ज्यूस आणि बाकीच्यांसाठी बिअर ऑर्डर करा. बरोबर ना? असे म्हणत मनप्रीतने अभिमानाने सिद्धांताकडे पाहिले.
- बरोबर! सिद्धांत म्हणाला. मन्न म्हणाला - तुम्ही कितीही डायलॉग मारा, मी दारू पिणार नाही.
- अरे बाळा, बिअर म्हणजे दारू नसते. सिद्धांत म्हणाला.
- मग हे हॉटेलवाले बिअर पिण्यासाठी वयाचा दाखला का मागतात? त्यांना परवानगीची गरज का लागते? मन्ननने आपली शंका व्यक्त केली.
- कमाल आहे, या हिशोबाने तर रेशन देणारा माणूसही रेशन कार्ड मागतो. आघोष म्हणाला.
तेवढ्यात अचानक मनप्रीत सिद्धांतला म्हणाली- बरं, जर तुला बिअर प्यायल्याने तू खूप मोठा शूरवीर आहेस असं वाटत असेल, तर आमच्यासाठीही ऑर्डर कर. आज आम्ही पण बिअर पिणार. ठीक आहे ना मनन?
मनन काहीच बोलला नाही. पण त्याला मनात भीती वाटू लागली की, जर मनप्रीतने उत्साहात प्यायली तर त्यालाही प्यावी लागेल.
सिद्धांत म्हणाला- आज प्यायल्यानंतर आपण सगळे आर्यनच्या घरी जाणार आहोत, आपल्याला तिथेही जावं लागेल.
- तिथे काय करणार? मनप्रीत म्हणाली.
- आम्ही गुड-टच-बॅड-टच खेळणार. आघोष म्हणाला.
मनप्रीत थोडी घाबरून शांत झाली. मग ती म्हणाली- हे काय आहे?
- आमच्यासोबत चल, आम्ही तुला शिकवू. सिद्धांत म्हणाला.
संभाषण अपूर्णच राहिले. कारण तेवढ्यात वेटर त्यांची ऑर्डर घेऊन आला आणि टेबलवर ठेवू लागला. सगळे खाण्यापिण्यात रमून गेले.
आजची पार्टी सिद्धांतने दिली होती. त्याच्या मोठ्या भावाचे लग्न झाले होते. पण शहराबाहेर मुलीच्या गावी लग्न झाल्यामुळे तो आपल्या मित्रांना लग्नाला बोलावू शकला नव्हता.
आज त्याने सर्वांना इथे वेगळे बोलावले होते.
रात्री घरी परतल्यावर मनप्रीतला साजिदची आठवण आली. साजिदनेही येणार असल्याचे सांगितले होते, पण तो आला नाही.
खरं तर, मनप्रीत साजिदला भेटायलाच इथे आली होती, नाहीतर ती सिद्धांतला नकार देणार होती.
पण साजिद का आला नाही? एक विचित्र पोकळी मनप्रीतला घेरून टाकत होती.
पण घरी पोहोचताच, आपली मैत्रीण मधुरिमा घरी आल्याचे पाहून मनप्रीतचा चेहरा उजळला.
आता असे अनेकदा घडत होते की, तो मधुरिमाच्या घरी जायचा किंवा मधुरिमा तिच्या घरी यायची. कधीकधी दोघी रात्री झोपायला एकाच ठिकाणी थांबायच्या. कदाचित आजही मधुरिमा त्याच मनःस्थितीत आली होती.
जेव्हा मनप्रीतच्या आईने तिला सांगितले की ती कुठेतरी पार्टीला गेली आहे, तेव्हा ती तिथेच थांबली.
मधुरिमाचे जेवण नुकतेच झाले होते, पण मनप्रीतच्या आईने तिला पुन्हा जेवणासाठी आपल्यासोबत बसवले.
आज ती जेवणाच्या टेबलावरही एकटीच होती. मनप्रीतचे वडील कामासाठी अनेकदा बाहेर जात असत.
दोघीही रात्री उशिरापर्यंत बोलत राहिल्या.
मनप्रीतने तिला साजिदबद्दलही सांगितले होते की त्याला ती आवडू लागली आहे आणि तो तिला भेटण्यासाठी काहीतरी निमित्त शोधत असतो.
पण आज भेटण्याची संधी असूनही तो पार्टीत आला नव्हता. मनप्रीतला हे आठवताच तिला थोडे वाईट वाटले.
- यार, मला एक गोष्ट सांग?
जेव्हा मधुरिमाने तिच्या खास शैलीत हा रहस्यमय प्रश्न विचारला, तेव्हा मनप्रीतच्या लक्षात आले की आज तिचे लक्ष दुसरीकडेच आहे. तिला साजिदमध्ये किंवा तो काय म्हणत होता त्यात काहीच रस नव्हता. नाहीतर, ती प्रत्येक गोष्ट मोठ्या आवडीने विचारायची.
- तो कसा आहे? उंचीशी काही संबंध असतो का? साजिद खूप उंच आहे, नाही का?
तिच्या या जिज्ञासेवर मनप्रीतला हसू आले.
- मुली म्हणतात की त्यांना कळतं की तू...
तू व्यसनी आहेस की नाही... हे खरं आहे का? हे कसं काम करतं? मैत्रीण, हे 'टायमिंग' म्हणजे काय? साजिदचं टायमिंग...
- गप्प बस!
मधुरिमाचे असे प्रश्न मनप्रीतला गुदगुल्या करायचे. पण ती खोट्या रागाने लालबुंद व्हायची. मग ती तिला ओरडायलाही लागायची - अशी परिस्थिती आतापर्यंत फक्त दोनदाच आली आहे... तू असं विचारते आहेस जणू काही मला वर्षांचा अनुभव आहे.
खालून आईचा आवाज यायचा - अहो मुलींनो, आज रात्रभर जाग्याच राहणार आहात का? आता झोपा. सकाळी उठणार नाही.
काही काळापासून सर्व मित्रांना जाणवत होते की, आघोषचा स्वभाव खूप वेगाने बदलत आहे. तो स्वतःमध्येच हरवून राहू लागला होता. तो कोणाला काही विचारत नाही, काही सांगत नाही, फक्त विचारलेल्या प्रश्नांची उत्तरे देतो. तेही अनिच्छेने.
त्या सर्व मित्रांशी त्याचे नाते फक्त आर्यनमुळेच टिकून होते. असे वाटत होते की, जर आर्यन नसता, तर तो त्यांच्या मित्रमंडळातून बाहेर पडला असता.
तो बोलण्यात खूपच उद्धट आणि कठोर झाला होता.
तो आपल्या आई-वडिलांबद्दल इतक्या अनादराने बोलायचा, जणू काही तो एखाद्या अनोळखी व्यक्तीबद्दल बोलत आहे.
त्या दिवशी सिद्धांतने विचारले- तुझे बाबा शहरातच आहेत ना?
आघोषने उत्तर दिले- हे तर आपल्याला मध्यरात्रीच कळेल की तो डॉन आपल्या अड्ड्यावर आहे की नाही...!
