३१.
आम्ही जेवणाचा आनंद घेतला.
जेवण खूप साधं आणि चविष्ट होतं.
जेवणानंतरही, सर्व मित्र सुमारे एक तास तिथेच बसून एकमेकांशी गप्पा मारत होते.
यावेळी सर्वजण अनौपचारिक कपड्यांमध्ये आले होते.
आता आगोषने पुन्हा तोच विषय काढला, जो त्याने मनप्रीत आणि मधुरिमाच्या खोलीत त्यांना आधीच सांगितला होता. पण कोणीही त्याच्या प्रश्नाचे उत्तर दिले नाही. प्रत्येकाला त्याच्याकडून जाणून घ्यायचे होते की त्याने काय विचार केला आहे? त्याची योजना काय आहे?
सर्वजण उत्सुकतेने आगोषकडे पाहू लागले.
असे वाटत होते की आगोष इथे त्यांचा मित्र-तत्त्वज्ञ-मार्गदर्शक आहे आणि एका शिक्षकाप्रमाणे, तो जे काही सांगेल ते सर्वजण आज्ञाधारक मुलांप्रमाणे पाळतील.
आघोष म्हणाला- मित्रांनो, आपण इथे आनंद शोधायला आलो आहोत. आपण सर्वजण आनंदाच्या शोधात आहोत!
रात्री बरोबर २ ते ४ या दोन तासांसाठी, आपण सर्वजण आपापल्या मोहिमेवर असू.
कोणताही संकोच नाही, कोणताही अडथळा नाही, कोणतीही भीती नाही.
मग चार वाजल्यापासून आपण सर्वजण पुन्हा आपल्या मूळ रूपात परत येऊ.
हे सर्वांना एक रहस्य वाटत होते, पण त्यांना त्यात मजा येत होती. काहीही असो, काहीतरी मजेदार, नवीन, आश्चर्यकारक घडणार आहे!
आघोष पुढे म्हणाला - जसे घड्याळात दोन वाजतील, आपल्यापैकी कोणीही, कधीही, कुठेही जाऊ शकतो. जर आपल्याला मध्यरात्रीच्या या विचित्र शांततेत बाहेर जाण्याचा धोका पत्करायचा नसेल, तर आपण आपल्यापैकी कोणाकडेही, कोणत्याही खोलीत जाऊ शकतो! कोणीही कोणाला विचारणार नाही की तो इथे किंवा कुठेही का आहे! या दोन तासांच्या वेळात, आपण आपल्यापैकी कोणासोबतही किंवा एकटे राहू शकतो. आपण कोणाशी तरी बोलू शकतो, कोणाचे तरी ऐकू शकतो.
सर्वजण हळूच हसत राहिले.
मनन म्हणाला - ही रात्र पुन्हा येणार नाही.
सर्वजण हसले.
कोणीही झोपले नव्हते कारण रिसॉर्टमध्ये आल्यानंतर सर्वांनी आपापल्या खोल्यांमध्ये तीन-चार तास आराम केला होता. पण दोन वाजायला अजून अर्धा तास बाकी होता, म्हणून सर्वजण आपापल्या खोल्यांकडे निघाले! मधुरिमा जाताना म्हणाली - मित्रांनो, कृपया सांगा की कोण कोणत्या खोलीत आहे? आम्हाला हे सुद्धा माहित नाही. - हो, ही बिचारी कोणाकडे जाईल, आणि तिथे तिला दुसरेच कोणीतरी भेटेल? मग, ती काय करेल? मनप्रीतने मधुरिमाची चेष्टा करत म्हटले. सर्वजण हसू लागले. आगोष म्हणाला - दहा. मनन म्हणाला - सात. साजिद - सहा. आर्यन - दोन. सिद्धांत - तीन. मनप्रीत - एक... आणि मधुरिमा माझ्यासोबत आहे. - ठीक आहे, रूम नंबर चार, पाच, आठ आणि नऊ आपल्या नाहीत, जो कोणी त्यात जाईल तो स्वतःच्या जबाबदारीवर जाईल. साजिद म्हणाला. - ठीक आहे! आर्यन म्हणाला आणि सर्वजण आपापल्या खोल्यांकडे निघाले. जाताना, आगोष थोड्या मोठ्या आवाजात म्हणाला - मित्रांनो, बरोबर चार वाजता आपण सर्वजण पुन्हा याच ठिकाणी कॉफी प्यायला जमू, लक्षात ठेवा.
या २४ तास गजबजलेल्या अद्भुत ठिकाणी शांततेची भीती वाटत होती. येथे गोंगाटाचेच राज्य होते. आतली सजावट आणि रंग दर काही मिनिटांनी आपोआप बदलत होते. येथे एकांतही होता आणि गर्दीही होती.
चार वाजता साजिद सर्वात आधी येऊन तिथे बसला. त्याच्या पाठोपाठ सिद्धांत आणि मनन गप्पा मारत आले.
मधुरिमा एकटीच आली.
काही क्षणात आर्यन आणि मनप्रीतही आले.
वाट पाहून दहा मिनिटांपेक्षा जास्त वेळ झाला होता, पण आगोष अजून आला नव्हता.
- आगोष सर कुठे आहेत? सिद्धांत म्हणाला.
आर्यन म्हणाला - येतच असेल, तो आत्ताच आमच्यासोबत होता, तो म्हणाला होता की वॉशरूमला जाऊन परत येतो.
- जवळपास सकाळ झाली आहे, तो नक्कीच मोठ्या वॉशरूमला गेला असेल. सिद्धांत ज्या प्रकारे 'मोठ्या' म्हणाला, त्यावर सर्वजण हसले.
पण खूप उशीर झाला होता. आगोष अजूनही परत आला नव्हता.
सर्वांनी मस्करी करणे थांबवले आणि गंभीर झाले. आर्यन म्हणाला- थांबा, मी जाऊन बघतो.
त्याच्यामागे सिद्धांतही उठला.
इतरांचे बोलणेही थांबले. सर्वजण शांत झाले.
मनन म्हणाला- आगोष झोपला असेल. तो कुठे होता? तो कोणाच्या खोलीत बसला होता? की तो दुसरीकडे कुठे गेला होता? सर्वजण एकमेकांकडे पाहू लागले.
- तू ऐकले नाहीस का, आर्यन आत्ताच म्हणाला की तो त्याच्यासोबत होता. साजिदने सांगितले.
- तो त्याच्यासोबत काय करत होता? मनन हे म्हणताच सर्वजण हसायला लागले, पण तो अचानक म्हणाला- म्हणजे, जर ते दोघे सोबत होते, तर ते दोघे सोबत इथे का आले नाहीत? आर्यन त्याला तिथे एकटे सोडून का आला?
- अरे, तो काही लहान मुलगा आहे का? तुम्ही ऐकलं नाही का, आर्यन म्हणत होता की, आघोष वॉशरूमला जायला थांबला होता. साजिदने पुन्हा मननला स्पष्टीकरण दिले.
- पण वॉशरूममध्ये इतका वेळ लागत नाही. पावणेपाच वाजायला आले आहेत. मननने चर्चेचा धागा पकडला.
- तो आर्यनला भेटायला गेला होता, तो तिथेच जाऊन बसला की काय? आणि सिद्धांतही त्याच्यामागे गेला. मित्रांनो, मला वाटतं काहीतरी गडबड झाली आहे. त्याची तब्येत ठीक नाहीये का? मधुरिमा म्हणाली.
- त्याने दारू प्यायली असेल. मनन पुन्हा काहीशा बेफिकिरीने म्हणाला.
- नाही मित्रा, जर त्याने दारू प्यायली असती, तर तो आम्हाला इथे कॉफीसाठी का बोलावेल? मनप्रीत म्हणाला.
- चला, आपण सगळे तिथेच जाऊया, बघूया, इथे बसून तर्क लावण्यात काय फायदा? साजिद म्हणाला.
पण वेटरने आधीच आलेल्या सर्वांसाठी कॉफी आणली होती. कॉफी थंड होत होती.
जावे की इथेच थांबावे, या द्विधा मनःस्थितीत सर्वजण तसेच बसले होते.
साजिदने गॅलरीतून जाणाऱ्या एका वेटर मुलाला इशारा करून कॉफीचे कप परत घेऊन जायला सांगितले. त्या मुलाने त्याच्याकडे संकोचाने पाहिले, मग अनिच्छेने कप उचलून ट्रेमध्ये ठेवू लागला.
तेव्हा ते चौघेही उठून उभे राहिले.
जसे त्यांनी कॉरिडॉर ओलांडला आणि दूरून खोली क्रमांक दहाचा दरवाजा पाहिला, तसे ते सर्व चिंतेत पडले - त्या खोलीबाहेर एक रुग्णवाहिका उभी होती.
