५०.
आघोष ओळखू येत नव्हता.
एका महिन्यात त्याचा पेहराव पूर्णपणे बदलला होता.
त्याच्या केसांच्या रंगापासून ते त्याच्या बुटांच्या शैलीपर्यंत, सर्व काही बदलले होते.
त्याचे प्रशिक्षण आठवड्यातून पाच दिवस असायचे. त्या पाच दिवसांपैकी एक दिवस पूर्णपणे बाहेर फिरण्यासाठी राखीव होता. वसतिगृह आणि संस्था एका खूप मोठ्या, मोकळ्या आणि शांत परिसरात होती.
दूरदूरहून आलेले लोक त्यांच्या सुट्ट्यांचे दोन दिवस दिल्ली आणि आसपासच्या परिसरात फिरण्यात घालवत असत, पण आघोष शुक्रवारी संध्याकाळी घरी यायचा. हा चार ते पाच तासांचा प्रवास होता. त्याने आपली गाडीही सोबत नेली होती. तो सोमवारी सकाळी निघून संस्थेत पोहोचायचा.
वसतिगृह खूप छान होते. पंचतारांकित हॉटेलसारख्या सर्व सुविधा होत्या. लोक मर्यादित होते, पण भारतीय आणि परदेशी सर्वजण एकत्र होते.
कधीकधी तिथला एखादा नवीन मित्र त्याला विचारायचा की, तू दर आठवड्याला घरी का जातोस? तेव्हा आघोष गंमतीने आणि मस्करीच्या सुरात उत्तर द्यायचा - त्याला तिथे बायको आणि मुलांची काळजी घ्यावी लागते.
पण लवकरच आघोषच्या लक्षात आले की, या अनोळखी लोकांमध्ये आपण विवाहित आणि मुलांचा बाप म्हणून दिसता कामा नये. त्याला लवकरच याची जाणीव झाली, तो म्हणायचा - मला माझ्या गर्लफ्रेंडला भेटायला जायचे आहे.
- अरे, एकाच गर्लफ्रेंडच्या मागे लागून तू या व्यवसायात कसा टिकणार? जरा शांत हो, काही स्थानिक व्यवस्था कर... एका मुलीसाठी इतकी धावपळ केली तर कसे चालेल, इथे दुसरी शोध! कोणीतरी म्हणायचा.
आघोष कदाचित त्याच्या संपूर्ण बॅचमधील सर्वात तरुण सदस्य होता, त्यामुळे त्याला सल्ला देणारे आणि त्याच्याशी मस्करी करणारे लोक जास्त होते.
जेव्हा मनन आणि सिद्धांत त्याला शनिवारी भेटायचे, तेव्हा त्याच्याकडे सांगायला खूप गोष्टी आणि किस्से असायचे.
सिद्धांत त्याला चिडवायचा - तुला तिथे ट्रेनिंगमध्ये अजिबात बोलायला मिळत नाही का, की तू इथे अखंड बोलत असतोस?
आघोष त्याकडे दुर्लक्ष करायचा. तो म्हणाला - ऐक... ऐक मित्रा, आमच्या बॅचमध्ये एक जपानी आहे, तो काय काय योजना बनवत असतो... तो सांगायचा की तो प्राणी सांभाळतो. त्याच्या देशात एक व्हॅली रिसॉर्ट आहे जिथे सर्व वेटर प्राणी आहेत.
- व्वा! सिद्धांत उद्गारला.
- इथे तर याच्या उलट आहे. मनन म्हणाला.
- म्हणजे काय? आघोषला आश्चर्य वाटले. - म्हणजे कामगार माणसं आहेत, पण मालक प्राणी आहेत! मन्नान म्हणाला.
- तू काय बोलतोयस... सिद्धांत म्हणाला. तुझ्या मालकांनी असं काय केलं की तू त्यांना शिव्या देतोयस?
आगोश त्याला सांगू लागला- मित्रा, तो जपानी मुलगा सांगतो की ट्रेनिंगनंतर तो त्याच रिसॉर्टमध्ये काम करेल. तो जगभरातून पर्यटक तिथे आणेल. ...मजा येईल ना.. तू बसून दारू पीत असशील आणि एक कांगारू तुझ्यासाठी बर्फ घेऊन येईल.
- कांगारू बर्फ आणो किंवा उदमांजर चव आणो, तुला फक्त दारू पिण्यातच रस आहे! सिद्धांत म्हणाला.
- नाही मित्रा, मी तुझ्यावर शपथ घेऊन सांगतो, तुमच्यासारखी संगत मला तिथे कुठे मिळणार, मला तुमची आठवण येत राहते, मी शनिवारची वाट पाहतो.. चल आज कुठेतरी जाऊया!
काही वेळाने, ते तिघे आगोशच्या गाडीत बसून जवळच्या महामार्गावरून जात होते.
आगोशने साजिदने दिलेल्या माहितीनुसार, दिल्ली विमानतळाजवळून जाताना, आगोशच्या वडिलांनी स्वतः बांधलेल्या त्या जागेचा दोनदा शोध घेतला होता. पण पूर्ण पत्ता नसल्यामुळे त्याला काहीच सापडले नाही.
शुक्रवारी संध्याकाळी परत येताना, तो जास्त वेळ शोध घेऊ शकत नव्हता. काही रस्त्यांवर फिरून तो कंटाळायचा आणि परत यायचा.
इमारतींच्या जंगलात पत्त्याशिवाय एखादी जागा शोधणे म्हणजे एखाद्या मोठ्या जंगलात एखादी खास औषधी वनस्पती शोधण्यासारखे होते. दिवसभर भटकल्यानंतरही काही यश मिळण्याची आशा असू शकते, पण दिल्लीसारख्या शहरातून ये-जा करताना काँक्रीटच्या जंगलात बांधकाम सुरू असलेली इमारत शोधणे ही एक दूरची कल्पना होती.
गाडी चालवताना आगोशला हसताना पाहून सिद्धांतला आश्चर्य वाटले, तो म्हणाला- काय झालं? काय पाहिलंस? थोडा वेळ थांबून सिद्धांत म्हणाला- तू मुलींकडे पाहत नाहीस, मग तुला कशामुळे हसू आलं?
मन्नान म्हणाला- मुलींकडे पाहून का हसणार, हो, जर एखादी मुलगी तुझ्याकडे पाहून हसली, तर समजून घे की तू अडकलास..
आगोश काहीच बोलला नाही. पण त्याच्या हसण्याचे कारणही विचित्र होते. त्याला काही वर्षांपूर्वी त्याच्या घरी आलेल्या एका जुन्या मावशीची आठवण झाली, जी त्याच्या आईशी तिच्या एका नातेवाईकाबद्दल बोलत होती आणि म्हणत होती - तो दिल्लीत राहतो, मला त्याचा पत्ता माहीत नाही, पण त्याच्याकडे निळी गाडी आहे आणि त्याचे घरही तिथे एका कोपऱ्यावर आहे.
तिची आठवण करून, आगोशने विचार केला की या दोन संकेतांच्या आधारावर दिल्लीतील कोणताही पत्ता शोधता येईल का?
अगदी तशीच परिस्थिती स्वतः आगोशची होती. साजिदने त्याला फक्त एवढेच सांगितले होते की, विमानतळावरून जयपूरला जाणाऱ्या रस्त्यावर एक मोठी इमारत बांधली जात आहे... आणि तीसुद्धा मुख्य रस्त्यावर नाही, तर कुठेतरी आतमध्ये.
आगोशला या बाबतीत कोणालाही आपला विश्वासू बनवायचे नव्हते. त्याने आपल्या बाबांना किंवा आईलाही याबद्दल कधी विचारण्याचा प्रयत्न केला नव्हता.
त्याला आपल्या वडिलांकडून कोणतीही आशा नव्हती की ते त्याला याबद्दल स्वतःहून काही माहिती देतील, कारण सुलतान आणि अताउल्लासारखे लोक गुपचूप त्यांच्याशी जोडलेले होते. हो, तो आपल्या आईला नक्कीच काहीतरी विचारू शकला असता, पण आता त्याला थोडा विश्वास वाटू लागला होता की कदाचित त्याच्या वडिलांनी याबद्दल आईलाही काही सांगितले नसेल.
तिला. कारण जर असे काही घडले असते, तर ही गोष्ट त्याच्या आईनेच कधी ना कधी उघड केली असती.
आघोषचा विश्वास होता की - बायका सहसा बोलतच असतात!
त्या तिघांनी बाहेरच जेवण केले.
आघोष परत आल्यावर घरात शिरला, तेव्हा मम्मी मोठ्या उत्साहाने डायनिंग टेबलवर जेवण वाढत होती. जेव्हापासून आघोष प्रशिक्षणासाठी दिल्लीत राहायला लागला होता, तेव्हापासून तीसुद्धा शनिवार-रविवारची वाट पाहत असे आणि त्या दिवसांमध्ये स्वतःच्या हातांनी वेगवेगळ्या प्रकारचे पदार्थ बनवण्यात व्यस्त असायची.
आघोषला हे आवडते, आघोषला ते आवडते, हे ऐकून मोलकरीणही कंटाळून जायची.
बिचारी मोलकरीण मनात विचार करायची की, तीसुद्धा या घरात वर्षानुवर्षे काम करत आहे. तीसुद्धा स्वयंपाक करत आहे... आघोषला काय आवडते आणि काय नाही हे तिला माहीत नाही का? पण ती 'मम्मी साहेबां'समोर काहीही बोलू शकत नव्हती.
खरं तर, आघोषचे वडील बहुतेक वेळा शहराबाहेर असल्यामुळे, मम्मीची स्वतःसाठी एकटीने काहीतरी चांगले जेवण बनवण्याची इच्छा कमी होत चालली होती.
आघोष बाहेर जेवण करून परत आल्याचे ऐकून मम्मीला वाईट वाटले.
