अध्याय २
------------
दफन झालेला हात
-----------------------
आदित्य देसाईच्या हातातली बेरेटा पिस्तूल आता थंड नव्हती; ती त्याच्या हातात गरम झाली होती, जणू ती स्वतःच त्या अदृश्य धोक्याला तोंड देण्यासाठी आतुर झाली होती. त्याने टॉर्चचा प्रकाश वेगाने चोहोबाजूंनी फिरवला. प्रत्येक झाड, प्रत्येक झुडूप आता त्याला शत्रू वाटत होते. त्याला खात्री होती—जो कोणी किंवा जे काही होते, ते अजूनही जवळपास लपून बसले होते आणि त्याच्यावर नजर ठेवून होते.
"पाटील! लवकर!" त्याने वॉकी-टॉकीवर परत एकदा ओरडला. त्याचा आवाज शांततेत घुमला, पण त्याला लगेच जाणवले की त्याने चूक केली. इतक्या शांत वातावरणात आवाज देणे म्हणजे शत्रूला आपले नेमके ठिकाण सांगण्यासारखे होते.
त्याने त्याच्या हातातील घड्याळात वेळ पाहिली. जवळजवळ पावणेतीन वाजत आले होते. त्याने त्वेषाने पिस्तूल त्या दफन झालेल्या हातावर रोखली. हा हात कोणाचा आहे? सोनलचा? की अजून कोणी गायब झालेल्या आणखी एका अभागी बळीचा? त्या हाताच्या मनगटावर बांधलेल्या दोरीवर जे गूढ प्रतीक कोरले होते, ते माधवीच्या हत्येशी जुळणारे होते.
आदित्यने टॉर्च जमिनीवर ठेवला आणि हळूच त्या हाताला स्पर्श करण्यासाठी खाली वाकला. त्याने अत्यंत सावधपणे त्या हाताला स्पर्श केला. हात थंड आणि कडक होता. तो नुकताच कापलेला दिसत होता, पण थंडीमुळे तो लवकर कठोर झाला असावा बहुतेक.
त्याच्या CID च्या अनुभवानुसार, हा हात पुरला गेला नव्हता, तर मातीने बाहेर फेकला गेला होता, जणू कोणीतरी ती पाऊलखूण मिटवण्याचा प्रयत्न करत असतानाच, तो हात चुकून उघडा पडला. आदित्यने पटकन हाताच्या आजूबाजूची माती बाजूला केली.
त्याला खाली एक पोकळी जाणवली.
तो आपल्या शारीरिक ताकदीने आणि पिस्तुलाची एक ढाल बनवून, त्या मातीच्या ढिगाऱ्यात हात घालू लागला. माती ओलसर आणि कुजलेल्या वासाची होती. काही क्षणातच, त्याच्या हाताला कपड्यांचा स्पर्श झाला.
त्याने आणखी माती बाजूला काढली आणि टॉर्चचा प्रकाश तिथे केंद्रित केला.
तो एक पूर्ण मृतदेह होता.
आदित्य तत्काळ मागे सरकला. भीतीपेक्षा जास्त त्याला एक तीव्र धक्का बसला.
तो मृतदेह सोनलचा नव्हता. तो मृतदेह एका पुरुष गिर्यारोहकाचा होता. अंदाजे वय तीस ते पस्तीस वर्षांचे. त्याचे कपडे चिखलाने माखलेले होते आणि चेहऱ्यावर एक भीषण आणि वेदनादायक भाव गोठलेला होता. त्याच्या गळ्यावर कुठल्यातरी तीक्ष्ण हत्याराने वार केल्याच्या खुणा स्पष्ट होत्या.
सर्वात भयानक गोष्ट म्हणजे: त्याचे शर्ट फाडून, त्या मृतदेहाच्या छातीवर, त्याच्याच रक्ताने, तेच वर्तुळ आणि तिरकस रेषेचे गूढ प्रतीक मोठ्या आकारात रेखाटले होते.
"माधवी, सोनल, आणि आता हा," आदित्यच्या मनात विचारांचे काहूर उठले. "या तीन व्यक्ती, तीन वेगवेगळ्या वेळी, पण एकाच कुठल्या तरी शक्तीच्या बळी ठरले आहेत."
त्याला कळून चुकले की सोनल यापूर्वीच या जंगलातील भयावह खेळाचा भाग बनली आहे. तिला अपहरण करण्यापूर्वी, या शक्तीने किंवा माणसाने दुसऱ्या एका गिर्यारोहकाला मारले होते. सोनल कदाचित साक्षीदार (Witness) असेल किंवा पुढील लक्ष्य (Next Target) असेल.
त्याच क्षणी, वरच्या पायवाटेवर खडखडाट झाला. कॉन्स्टेबल पाटील आणि दोन अन्य शिपाई धावत खाली येत होते.
"सर! आम्ही आलो! तुम्ही... अरे देवा!" पाटीलने मृतदेह पाहताच, त्याचे शब्द गळ्याशीच अडकले.
पाटील येताना शिंदेला बरोबर घेऊन आला होता.
"शांत! पाटील..., शांत रहा," आदित्यने पिस्तूल खाली केली आणि टीमला शांत केले. "हा सोनलचा मृतदेह नाहीये. हा एक पुरुष आहे. आणि हा प्रतीक..."
आदित्यने त्यांना खोडावरील प्रतीक आणि या मृतदेहावरील प्रतीक दाखवले. त्याने त्यांना सांगितले की हे रहस्य पंधरा वर्षांपूर्वीच्या माधवीच्या केसशी जोडलेले आहे.
"सर, हे काय चालले आहे? हे प्रतीक... हे एखाद्या चेटकीण विद्येचे किंवा अघोरी क्रियेचे वाटतेय," दुसऱ्या कॉन्स्टेबल, शिंदेने भीतीपोटी पुटपुटले. शिंदेला हे बघून घेरी यायचीच बाकी होती.
"मला माहीत नाही, पण हे माणसाचे काम नाही," आदित्य गंभीरपणे म्हणाला. त्याने टॉर्चचा प्रकाश पुन्हा एकदा त्या अमानवी पाऊलखुणांवर टाकला. तो त्या पाऊलखुणांचे निरीक्षण करू लागला. "या पाऊलखुणा कशाच्या आहेत? कोणत्याही वन्य प्राण्याच्या तर वाटत नाहीत. त्यांच्यात एक वेगळीच विकृती आहे."
त्यांनी सर्वांनी त्या पाऊलखुणांचे बारीक निरीक्षण केले. ती पाऊलखूण एका चार पायांच्या प्राण्यासारखी होती, पण ठसे इतके मोठे आणि गोल होते की ते कोणत्याच सामान्य प्राण्याशी जुळत नव्हते.
आदित्यला अचानक आठवले. पंधरा वर्षांपूर्वी जेव्हा माधवीच्या मृतदेहाचा तपास सुरू होता, तेव्हा एका वृद्ध शेतकऱ्याने पोलिसांना सांगितले होते की, त्या रात्री त्याने जंगलात 'अज्ञात शक्तीला चार पायांवर धावताना' पाहिले होते, ज्याचे डोळे 'आगीच्या ठिणग्यांसारखे' चमकत होते. तेव्हा पोलिसांनी त्याला वेडे ठरवले होते व त्याचे काहीच ऐकून घेतले नव्हते.
"पाटील, शिंदे! तुम्ही मृतदेह ताब्यात घ्या. पण तोपर्यंत मी तुम्हाला एक आदेश देतो. तुम्ही दोघेही गुपचूप राहाल. मीडियाला किंवा कोणत्याही वरिष्ठाला या प्रतीकाबद्दल किंवा अमानवी पाऊलखुणांबद्दल कळता कामा नये. या केसमध्ये कोणीतरी अधिकारी सामील असू शकतो, जो मागच्या वेळेस रहस्य दडपण्याचा प्रयत्न करत होता."
आदित्यचा आवाज आता थंड आणि धमकीवजा होता. त्याला आता कोणावरही विश्वास ठेवता येत नव्हता.
"पण सर... वरिष्ठ?"
"वरिष्ठ? हो! पंधरा वर्षांपूर्वी माधवीच्या केसची फाईल एका रात्रीत बंद करण्यात आली होती! कोणीतरी मोठा हात पडद्याआड आहे, जो हे अघोरी कर्म सुरू ठेवत आहे. आपल्याला स्वतःच हे सोडवावे लागेल."
आदित्यने मृतदेहाची झडती घ्यायला सुरुवात केली. त्याने शर्ट चा खिसा तपासला पण त्यात काहीच नव्हते. मग त्याने पँट चा खिसा तपासला आणि त्या खिशात त्याला एक फाटलेले ओळखपत्र मिळाले.
त्याने ओळखपत्रावरील फोटो पाहिला तो याच माणसाचा होता. मृत व्यक्तीचे नाव: रमेश कदम. व्यवसाय: वन्यजीव छायाचित्रकार.
रमेश कदम. त्याने सोनलच्या संस्थेबद्दल ऐकले असेल, तो तिथे कशासाठी आला होता?
आदित्य उठून उभा राहिला. त्याने परत एकदा पठारावरून टॉर्च फिरवला. कुठे काही मिळते का हे त्याला बघायचे होते. त्याची नजर एका मोठ्या दगडावर पडली, जो जवळच्या झुडपांमध्ये लपलेला होता. दगडावर त्याला काहीतरी चकाकलेले दिसले.
त्याने धावत जाऊन ते पाहिले. ते एक छोटा डिजिटल कॅमेरा होता, मातीने आणि रक्ताने माखलेला. तो रमेश कदमचा असावा. त्या कॅमेऱ्याच्या लेन्स वर टॉर्चचा उजेड पडल्यामुळे तो चमकत होता.
आदित्य कॅमेरा घेऊन पाटील आणि शिंदेच्या जवळ आला.
"पाटील, कॅमेरा आणि मृतदेह दोन्ही ताब्यात घेऊन सीलबंद करा. मी टीम बीटाला बोलावतो. पण कॅमेऱ्यातील डेटा मी स्वतः तपासणार आहे. आता आपली पुढची दिशा हा कॅमेराच ठरवेल."
आदित्यने कॅमेरा जॅकेटच्या आत सुरक्षित ठेवला.
त्याच वेळी, त्याला वरच्या बाजूला असलेल्या जंगलातून एक जोरदार किंकाळी ऐकू आली. ती किंकाळी मानवी होती, पण ती किंकाळी इतकी जोरदार होती की तिघांच्याही अंगावर सरसरून काटा आला. भीतीने थरथरणाऱ्या कोणत्याही आवाजापेक्षा अधिक तीव्र होती.
"सर, हा आवाज... हा जंगलाच्या खोल भागातून आला!" पाटील ओरडला.
आदित्यने त्वेषाने त्याच्या जॅकेट मध्ये ठेवलेले पिस्तूल काढली. त्याला आता एका क्षणाचाही विलंब परवडणार नव्हता.
"पाटील! तुम्ही तुमचा तपास सुरू ठेवा. मी त्या आवाजाच्या दिशेने जातोय. मी माझा वॉकी-टॉकी संपर्क तोडला आहे, कारण तो हॅक होऊ शकतो. जर मी दहा मिनिटांत परतलो नाही, तर तुम्ही जंगल सोडून नका, रणगाड्या जवळ जा आणि टीम अल्फाला घेऊन त्या दिशेने या."
आदित्यने त्यांना कोणताही युक्तिवाद करण्याची संधी दिली नाही. तो लगेच त्या आवाजाच्या अरुंद पायवाटेने वरच्या दिशेने धावू लागला. त्याचा प्रत्येक धाव, त्या कुठल्यातरी अज्ञात शक्तीच्या आणि त्याच्या भूतकाळातील सावलीच्या दिशेने होता.
जंगल आता अधिक भयानक वाटू लागले. वरच्या बाजूला धावताना, त्याला सतत जाणवत होते की तो एकटा नाही. त्याला झाडांच्या खोडातून कोणीतरी डोकावत असल्याचा भास होत होता. त्याला सारखं वाटतं होत की कोणीतरी त्याच्यासोबतच अंधारात चालत आहे.
तो किंकाळीच्या दिशेने, जवळजवळ पन्नास फूट आत गेला. किंकाळी बंद झाली होती, आणि आता फक्त भयानक शांतता पसरली होती.
तो जिथे थांबला, तिथे जमीन चिखलाने माखलेली होती आणि त्यावर अनेक झाडांच्या फांद्या तोडून टाकल्या होत्या. त्याने टॉर्चचा प्रकाश आजूबाजूला टाकला. आणि त्या प्रकाशात त्याला एक झाड दिसले. त्याला त्या झाडाच्या खोडावर काहीतरी दिसले.
तो जवळ जाऊन पाहू लागला. त्याला त्या झाडाच्या खोडावर नखांनी ओरबाडून काढल्यासारख्या चार समांतर रेषा होत्या, आणि त्या रेषांमधून पांढरा डिंक बाहेर येत होता.
पण जमिनीवर त्याला एक गोष्ट दिसली, ज्यामुळे त्याचे रक्त पुन्हा गोठले.
ती लाल रंगाची हूडी (Hoodie) होती. ती फाटलेली होती आणि त्या हूडीवर रक्ताचे मोठे डाग होते.
आदित्यने ती हुडी उचलली. ती अजूनही कोमट वाटत होती. म्हणजेच, ही घटना अगदी काही मिनिटांपूर्वी घडली होती. त्याला समजले ही हूडी नक्कीच सोनल ची असणार.
त्याच वेळी, त्याने हुडीच्या आतून एक लहान, दुमडलेला कागद खाली पडलेला पाहिला.
आदित्यने तो कागद उचलला आणि उघडला. तो सोनलच्या हस्ताक्षरात लिहिलेला होता:
"ज्याला तुम्ही मृत समजता, तोच खरा मार्गदर्शक आहे. मला 'तो' इथे घेऊन आला आहे. ती विहीर... मला तिची भीती वाटते. 'रुधिररंभ'... परत आला आहे. मला इथे... ती जागा शोधावी लागेल. आदित्य सरांना... सांगा..."
कागद तिथेच संपला. शेवटच्या शब्दांवर रक्ताचे थेंब पडलेले होते, आणि त्या थेंबांनी 'सांगा' हा शब्द अस्पष्ट केला होता.
याचा अर्थ सोनल जिवंत होती, पण अत्यंत संकटात होती आणि तिला माहीत होते की आदित्य तिच्या मागे आहे.
पण... आदित्य सरांना सांगा?
तिला 'ती विहीर' माहीत होती आणि 'ती जागा' शोधायची होती. ती जागा कोणती?
आदित्यने क्षणभर डोळे मिटले. त्याच्या डोळ्यासमोर माधवीचा चेहरा दिसला. त्याला त्याच्या मृत बहिणीचा, माधवीचा, आवाज आठवला. त्याला आठवले माधवीच्या शेवटच्या डायरीतील एका गूढ नोंदीत 'रुधिरारंभ ची विहीर' असा उल्लेख होता.
आदित्यने मागे वळून पाहिले. जंगलाचा प्रत्येक कोपरा त्याला धोक्याची आणि भयाची जाणीव करून देत होता. तो गूढ शक्तीचा हा खेळ होता. सोनलला वाचवण्यासाठी त्याला आता गूढ प्रतीकाचा आणि रमेश कदमच्या कॅमेऱ्यातील रहस्याचा पाठलाग करावा लागणार होता.
त्याचा भूतकाळ आणि वर्तमान एकत्र आले होते, आणि आता या जंगलात फक्त एकटेपणा आणि मृत्यूची साक्ष होती.
आदित्यने फाटलेली हुडी हातात पकडली आणि कागद जॅकेटमध्ये ठेवला. त्याच्या डोळ्यात आता भीती नव्हती, फक्त सूक्ष्म बदलाची आग होती.
(दुसरा अध्याय समाप्त)
----------
ही कथा काल्पनिक असून केवळ कथेची गरज म्हणून काही ठिकाणांचा आणि व्यक्तींच्या नावाचा उल्लेख केला आहे. वाचकांनी या गोष्टीची नोंद घ्यावी.
