आमचं गावचं जुनं घर बंद असायचं, म्हणून आम्ही तिथे एक स्थानिक माणूस 'राखणदार' (केअरटेकर) म्हणून ठेवला होता. त्याचं नाव सखू आजोबा होतं. ते वयाने खूप मोठे होते, पाठ वाकलेली आणि त्यांचे डोळे नेहमी अर्धवट मिटलेले असायचे. ते घरातल्या एका कोपऱ्यातल्या खोलीत राहायचे.गेल्या महिन्यात आम्ही कुटुंबासह गावी गेलो. रात्रीचे साडेबारा झाले होते. जुन्या पद्धतीचं कौलारू घर असल्यामुळे रात्री तिथे प्रचंड शांतता असायची. फक्त छतावरून फिरणाऱ्या उंदरांचा किंवा वाऱ्याचा आवाज यायचा. आम्ही सगळे हॉलमध्ये चटया टाकून झोपलो होतो. आई-बाबा आणि भाऊ गाढ झोपेत होते.अचानक मला जाग आली. घरात एक विचित्र, सुका... लाकूड घासल्यासारखा आवाज येत होता. 'खर्च... खर्च... खर्च...'मी हळूच डोळे उघडले. हॉलच्या कोपऱ्यात, जिथे देवाचा देव्हारा होता, तिथे सखू आजोबा पाठीमागून उभे असलेले दिसले. त्यांच्या अंगात नेहमीसारखा मळका कुर्ता नव्हता, तर ते पूर्णपणे उघडे होते. त्यांची पाठ कमालीची वाकलेली होती आणि पाठीचे मणके त्वचेच्या वरून स्पष्ट मोजता येत होते.ते देव्हाऱ्यासमोर खाली वाकले होते आणि जमिनीवर काहीतरी चाटत होते.मला वाटलं आजोबांची तब्येत बिघडली असेल किंवा त्यांना काहीतरी झालंय. मी उठून त्यांच्या जवळ जाण्याचा विचार केला. मी हळूच चटईवरून उठलो आणि अंधारात एक पाऊल पुढे टाकलं. अचानक संपूर्ण खोलीत कुजलेल्या रक्ताचा आणि जुन्या ओल्या लाकडाचा भयंकर उग्र वास पसरला.मी जवळ गेलो आणि दबलेल्या आवाजात म्हणालो, "सखू आजोबा? काय करताय तिथे रात्रीचं?"माझा आवाज ऐकताच ते जागेवरच थिजले. त्यांनी वळून माझ्याकडे पाहिलं. त्या अंधुक प्रकाशात त्यांचा चेहरा पाहून माझं काळजात धडकी भरली.त्यांचे डोळे जागेवर नव्हते. तिथे फक्त दोन रिकामे, काळे पडलेले खड्डे होते, ज्यातून कसलातरी काळा चिकट द्रव वाहत होता. आणि त्याहून भयानक म्हणजे, त्यांचं तोंड नेहमीपेक्षा तीन पटीने जास्त मोठं उघडलेलं होतं, जसा एखादा साप त्याचा जबडा उघडतो. त्यांच्या तोंडातून एक लांब, काळी जीभ बाहेर पडत होती, ज्या जिभेने ते देव्हाऱ्यासमोर ठेवलेला तोच सुया टोचलेला, कुंकवाचा पिवळा लिंबू चाटत होते!तो लिंबू तिथे कसा आला, हे विचारण्याआधीच... माझ्या पाठीमागच्या खोलीतून खोकण्याचा आवाज आला.मी दचकून मागे पाहिलं. मागच्या खोलीचा दरवाजा अर्धवट उघडा होता. त्या खोलीत, बेडवर... खरे सखू आजोबा शांतपणे झोपलेले दिसत होते! त्यांचा श्वासोच्छवास सुरू होता.मंग देव्हाऱ्यासमोर माझ्या अगदी दोन फूट अंतरावर उभी असलेली ती भयानक आकृती कोण होती?माझा पाठीचा कणा भीतीने ताठ झाला. मी ओरडणार इतक्यात, देव्हाऱ्यासमोरच्या त्या गोष्टीने अत्यंत अमानवी गतीने तिची मान पूर्ण ३६० अंश फिरवली. तिची हाडं मोडण्याचा 'कडकड' असा स्पष्ट आवाज पूर्ण खोलीत गुंजला. तिने तिची ती लांब, काळी, कुजलेली बोटे माझ्या चेहऱ्याजवळ आणली. तिचा स्पर्श बर्फासारखा थंड होता.तिने माझ्या ओठांवर नखं रुतवून अत्यंत खोल, घोगऱ्या आवाजात थेट माझ्या डोक्यात पुटपुटली..."मी या घराचा खरा राखणदार आहे... सखू तर फक्त माझा बळी आहे..."तिने असं म्हणताच, मागच्या खोलीत झोपलेल्या सखू आजोबांचा श्वास अचानक थांबला आणि त्यांच्या गळ्यातून रक्ताची गुळणी बाहेर पडल्याचा आवाज आला.सकाळी जेव्हा आम्ही उठलो, तेव्हा सखू आजोबा त्यांच्या खोलीत मृतावस्थेत आढळले. डॉक्टरांनी सांगितलं की रात्री त्यांचा हृदयविकाराच्या झटक्याने मृत्यू झाला. पण फक्त मलाच माहीत आहे... की आजही रोज रात्री आमच्या त्या बंद खोलीच्या दरवाजाखालून, तोच 'खर्च... खर्च...' असा जमिनीवर काहीतरी घासण्याचा आवाज येतो... आणि तो राखणदार अजूनही तिथेचआहे
सांगायचं तात्पर्य हेच की माणसाला जपा आपल्या आपल्या कुटंबतील व्यक्ती साठी जे काही करता येईल ते करा कारण माणूस गेल्याशिवाय त्याचे किंमत कळत नसते.
आणि हो अजून एकदा गोष्ट माणसाचा गणमात्र असतो
मनुष्य, राक्षस, देव
हे तीन गनानुसार माणसाला बाधा होऊ शकते. खास करून मनुष्य गण
धन्यवाद
