अध्याय १---------------वेड आणि यंत्रणा-----------------------सूर्य मावळून गेला होता, पण डॉ. सागर पांडे च्या प्रयोगशाळेत, किंवा अधिक अचूक सांगायचे तर, त्यांच्या तळघरात, विजेचा निळा आणि पांढरा प्रकाश अजूनही धगधगत होता.या तळघराला त्यांनी गेल्या चार वर्षांत 'प्रयोगशाळा' हे नाव दिले नव्हते; तो त्यांच्यासाठी एक 'अभयारण्य' होता – त्यांच्या दुःखातून आणि या जगाच्या कठोर वास्तवातून सुटका मिळवण्याचे ठिकाण.डॉ. सागर पांडे, वय सुमारे पंचेचाळीसच्या आसपासचे, पण अकाली आलेल्या दुःखाने आणि अविरत परिश्रमाने थकलेले वाटणारे एक शास्त्रज्ञ. त्यांचे केस विस्कटलेले होते, डोळ्यांखाली काळी वर्तुळे जमली होती आणि त्यांच्या पांढऱ्या कोटावर वेल्डिंगचे काही डाग दिसत होते. त्यांचा चेहरा एकट्याने घालवलेल्या हजारो रात्री आणि असंख्य विज्ञानाच्या समीकरणांची ...अजून वाचा

अध्याय २-----------------दोन सागर, एक सत्य--------------------------------रात्रीचे दोन वाजले होते.डॉ. सागर पांडे मॉनिटरसमोर गोठल्यासारखे उभा होता. त्याच्या डोळ्यांसमोर जे दिसत होते स्वीकारण्याची क्षमता त्याच्या मेंदूला नव्हती. स्क्रीनवर तो चेहरा — तीच रेषा नाकाची, तेच विस्कटलेले केस, तोच पांढरा कोट — त्याचाच चेहरा होता. खिडकीतून आत डोकावणारा तो माणूस त्याच्यासारखाच दिसत होता, पण त्याच्या डोळ्यांत काहीतरी वेगळे होते. एक भीती. एक अपराधभाव. आणि त्याहूनही खोल — एक थकलेपणा, जे सध्याच्या सागरला स्वतःत दिसत नव्हते."हा... भविष्यातून आलेलो मीच आहे का?" त्यानी हळूच स्वतःशी विचारले.आवाज त्याच्याच तळघरात विरला. उत्तर द्यायला कोणी नव्हते.सागरने रेकॉर्डर थांबवला. त्यानी एक दीर्घ श्वास घेतला. शास्त्रज्ञाचे मन आता भावनेला बाजूला ...अजून वाचा