अध्याय ११
-------------
सानवी
---------
फोन जमिनीवर पडला, स्क्रीन वरच्या दिशेने. सागर गुडघ्यांवर बसला, थरथरत्या हातांनी फोन उचलला.
मेसेज पुन्हा वाचला. एकदा. दोनदा. तिसऱ्यांदा.
"मी सानवी आहे... मी जिवंत आहे, सागर."
मेसेजची वेळ — काल रात्री, साडेअकरा वाजता. म्हणजे... हा मेसेज त्याने टाईम मशीनचा पहिला प्रयोग करण्याच्याही आधी आला होता. हा मेसेज नवीन कालरेषेचा भाग नव्हता — हा आधीपासूनच इथे होता. वाट पाहत.
सागरने मेसेजच्या खाली पाहिले. आणखी मेसेजेस होते — गेल्या काही महिन्यांचे, ज्यांच्याकडे सागरने कधी लक्षच दिले नव्हते, कारण ते अनोळखी नंबर समजून दुर्लक्ष केले होते.
"सागर, मला माहीत आहे तू हा मेसेज वाचणार नाहीस. पण मला प्रयत्न करत राहायला हवं."
"तू अजूनही त्या तळघरात आहेस का? मला... मला तुझी काळजी वाटते."
"आज मी पुन्हा त्या ठिकाणी गेले होते — जिथे अपघात झाला. काहीतरी विचित्र वाटलं मला. जणू... जणू तिथे काहीतरी बदललं होतं."
सागरचे हात थरथरत होते. त्याने फोनवर त्या नंबरवर कॉल करण्यासाठी बोट ठेवले — पण थांबला.
ही कोणती सानवी आहे? माझी? या कालरेषेतली? की दुसऱ्या विश्वातली, जी मघाशी इथे आली होती?
सागरने कॉल बटण दाबले. फोन वाजू लागला — एकदा, दोनदा, तीनदा.
मग, उत्तर आले.
"हॅलो?" तो आवाज — सागरचा श्वासच अडकला. तोच आवाज. सानवीचा आवाज. पण... चार वर्षांपूर्वीच्या सानवीसारखा नाही. यात एक प्रकारची काळजी होती, अनुभवाने आलेली, पण भीती नव्हती. ती चट्टे असलेली, घाबरलेली सानवी-४२बी नव्हती.
"सानवी?" सागरने कसेबसे विचारले, आवाज पूर्णपणे तुटलेला.
फोनच्या पलीकडे एक क्षणभर शांतता पसरली.
"सागर," ती म्हणाली, आवाजात आश्चर्य आणि आराम दोन्ही. "तू... तू माझा कॉल घेतलास! मी इतके महिने प्रयत्न करत होते—"
"सानवी, मला सांग," सागर म्हणाला, घाईघाईने, जवळजवळ रडत. "तू... तू कोण आहेस? म्हणजे — तू कुठून आलीस? तू ती... ती सानवी आहेस का जी काल रात्री माझ्या तळघरात आली होती?"
पुन्हा शांतता. मग, सानवीचा आवाज, हळू आणि गोंधळलेला:
"सागर... मी कुठेच गेले नव्हते. मी इथेच आहे. याच शहरात. गेली चार वर्षं."
सागरचा श्वास थांबला.
"पण... पण अपघात—"
"कोणता अपघात, सागर?" सानवीच्या आवाजात आता खरी काळजी होती. "तू ठीक आहेस का? तू... तुझा आवाज खूप विचित्र वाटतोय."
सागरच्या मनात गोंधळ माजला. त्याने फोन कानाला लावूनच, थरथरत्या पावलांनी, घराच्या दिवाणखान्यात गेला — आणि भिंतीवरच्या त्या जुन्या फोटोकडे पाहिले, जो त्याने चार वर्षं रोज पाहिला होता.
फोटो तिथेच होता. पण...
फोटोत आता फक्त तीन चेहरे होते — सागर, अर्जुन आणि प्रिया. सानवी नव्हती.
सागरच्या डोक्यात विचारांचे वादळ उठले. नवीन कालरेषा... सागर-२ ने अपघात टाळला... पण इथे, या कालरेषेत — माझ्या कालरेषेत — काहीतरी वेगळंच घडलं होतं?
"सानवी," सागर म्हणाला, आवाज स्थिर ठेवण्याचा आटोकाट प्रयत्न करत. "कृपया... मला भेट. आत्ता. मला... मला खूप गोष्टी समजून घ्यायच्या आहेत. आणि मला वाटतं — फक्त तूच मला मदत करू शकतेस."
"ठीक आहे," सानवी म्हणाली, आवाजात आता एक नवीन निर्धार होता. "पण सागर — आधी मला एक गोष्ट विचारायचीय. आणि कृपया खरं उत्तर दे."
"विचार."
"तुला... तुला 'टेम्पोरल कोर' हा शब्द माहीत आहे का?"
सागरचे हृदय धडधडू लागले.
"हो," तो म्हणाला, हळूच. "हो, मला माहीत आहे."
फोनच्या पलीकडे सानवीने एक दीर्घ श्वास घेतला — जणू अनेक वर्षांचे ओझे उतरत होते.
"मग आपल्याला बोलायलाच हवं," ती म्हणाली. "खूप काही सांगायचंय तुला. आणि सागर — हे ऐकून तू कोसळशील. पण मला वाटतं — तू आता ते ऐकायला तयार आहेस."
एक तास नंतर, सागर त्याच्या दिवाणखान्यात बसला होता— अंघोळ करून, स्वच्छ कपडे घालून, चार वर्षांत पहिल्यांदाच. हातात चहाचा कप होता, जो थंड होत चालला होता कारण तो त्याला स्पर्शही करत नव्हता.
दारावरची बेल वाजली.
सागरने दार उघडले.
समोर सानवी उभी होती. पण ही सानवी — त्याची सानवी, या कालरेषेतली — फोटोतल्या हसऱ्या सानवीसारखी दिसत नव्हती. तिचे केस आता लहान कापलेले होते. तिच्या डोळ्यांत चार वर्षांचा अनुभव, थकवा, आणि... एक विचित्र सावधता होती. तिच्या उजव्या मनगटावर एक छोटासा, चंदेरी ब्रेसलेट होता — जो सागरला अत्यंत ओळखीचा वाटला. त्या टेम्पोरल अँकरसारखाच.
"सागर," सानवी म्हणाली, हळूच हसत — पण त्या हास्यात दुःखही होते. "किती वर्षं झाली."
"सानवी..." सागर म्हणाला, शब्द सापडत नव्हते. "तू... इथे... पण आपण—"
"आत येऊ का?" तिने विचारले. "हे... हे सगळं उभ्याने बोलण्यासारखं नाहीये."
सागरने मागे सरकून तिला आत येऊ दिले. ती दिवाणखान्यात आली, आणि भिंतीवरच्या त्या फोटोकडे — ज्यात ती नव्हती — एक क्षणभर पाहिले. तिच्या चेहऱ्यावर एक वेदनेची छटा उमटली.
"सागर," ती म्हणाली, सोफ्यावर बसत, "चार वर्षांपूर्वी, त्या रात्री — पावसाळी संध्याकाळी — आपण सगळे गाडीत होतो. आठवतंय?"
"हो," सागर म्हणाला, हळूच बसत. "अपघात झाला. तू, अर्जुन, प्रिया — तुम्ही सगळे..."
"नाही," सानवी म्हणाली, आवाज शांत पण गंभीर. "अपघात झालाच नाही, सागर. कारण... कारण ट्रकचा ड्रायव्हर — त्याने हॉर्न ऐकला. आणि त्याने गाडी वळवली."
सागरचा श्वास अडकला.
"पण मग..." त्याने कसेबसे विचारले. "मग तू... तू का गेलीस?"
सानवीने सागरकडे पाहिले — आणि तिच्या डोळ्यांत, पहिल्यांदाच, सागरला तेच दिसले जे त्यांनी सानवी-४२बी च्या डोळ्यांत पाहिले होते.
भीती. आणि सत्य सांगण्याची तयारी.
"कारण अपघातानंतर — त्याच रात्री — मला 'त्यांनी' घेऊन गेलं," ती म्हणाली.
"त्यांनी....? त्यांनी कोणी सानवी?" सागर ने स्वतःला सावरत विचारले.
----
सानवीला कोण घेऊन गेले असेल?
----
अध्याय १२ लवकरच...
