️ वाचकांसाठी महत्त्वाची सूचना(याकथेचा प्रवाह काही ठिकाणी खूप वेगवान आणि थेट वाटू शकतो. पण ही घाई नसून, वाचकांचा थरार उत्सुकता शेवटपर्यंत टिकून राहावी यासाठी मुद्दाम वापरलेली ही एक विशिष्ट 'लेखनशैली' (Writing Style) आहे. पाठोपाठ येणारे भयानक प्रसंग तुम्हाला श्वास रोखून धरायला लावतील, हाच या वेगवान मांडणीमागचा उद्देश आहे.(सदर कथा निव्वळ मनोरंजनासाठी असून सर्व पात्रे आणि घटना काल्पनिक आहेत.)अंधारी रात्र, कोसळणारा मुसळधार पाऊस आणि कोकणातल्या एका निर्जन टेकडीवर उभा असलेला शंभर वर्ष जुना 'भार्गव विला'. विशाल आणि अर्णव हे दोन तरुण लेखक शांततेत एका नवीन पुस्तकाचे लेखन करण्यासाठी या बंगल्यात राहायला आले होते. बंगल्याचा इतिहास तसा गूढ होता, पण शहरात ...अजून वाचा

मुंबईच्या एका गजबजलेल्या भागात विशाल आणि अर्णव राहत होते. भार्गव विलाच्या त्या काळरात्रीला पाच वर्षे झाली होती. दोन्ही मित्रांनी आयुष्य सामान्य करण्याचा आटोकाट प्रयत्न केला होता. पण काही डाग इतके गडद असतात की ते काळजावरून कधीच पुसले जात नाहीत. अर्णवच्या कानापाशी वाजणाऱ्या त्या अदृश्य टाळ्या आणि कोपऱ्यातल्या बाहुलीचे ते गूढ हसू आता रोजचाच भाग झाले होते. पण खरा थरार तेव्हा सुरू झाला, जेव्हा विशालच्या दारावर एका रात्री कोणीतरी जोरात थाप मारली.रात्रीचे ठीक ३:०० वाजले होते. विशालने दचकून दरवाजा उघडला. समोर एक पंचविशीची मुलगी उभी होती. तिचे केस विस्कटलेले होते, डोळे भयाने विस्फारलेले होते आणि तिच्या हातात एक जुनी डायरी ...अजून वाचा

(अंतिम भाग)मुंबईच्या त्या गजबजलेल्या कॉफी शॉपमध्ये लोकांचा हसण्याचा, बोलण्याचा आवाज येत होता. बाहेर दुपारचे कडक ऊन होते, पण विशालच्या भीतीने थंडीची लाट धावून गेली. समोर बसलेल्या अर्णवच्या चेहऱ्यावरचे ते क्रूर, अमानुष स्मितहास्य आणि त्याच्या नखांमधील भार्गव विलाची काळी माती... विशालला समजले की भार्गव विला नष्ट झाला तरी त्या मांत्रिकाने अर्णवच्या आत्म्याचा पूर्ण ताबा घेतला होता. खेळ संपला नव्हता, तो आता विशालच्या घरात पोहोचला होता.विशालने स्वतःला सावरले आणि नॉर्मल असल्याचा आव आणला. तो म्हणाला, "अर्णव, चल घराकडे निघूया." अर्णवने पुन्हा त्याचे तेच नेहमीचे निष्पाप हसू चेहऱ्यावर आणले आणि तो उठला. पण तो चालत असताना त्याच्या पायांचे सांधे विचित्र पद्धतीने कडकडत ...अजून वाचा