मुंबईच्या एका गजबजलेल्या भागात विशाल आणि अर्णव राहत होते. भार्गव विलाच्या त्या काळरात्रीला पाच वर्षे झाली होती. दोन्ही मित्रांनी आपले आयुष्य सामान्य करण्याचा आटोकाट प्रयत्न केला होता. पण काही डाग इतके गडद असतात की ते काळजावरून कधीच पुसले जात नाहीत. अर्णवच्या कानापाशी वाजणाऱ्या त्या अदृश्य टाळ्या आणि कोपऱ्यातल्या बाहुलीचे ते गूढ हसू आता रोजचाच भाग झाले होते. पण खरा थरार तेव्हा सुरू झाला, जेव्हा विशालच्या दारावर एका रात्री कोणीतरी जोरात थाप मारली.
रात्रीचे ठीक ३:०० वाजले होते. विशालने दचकून दरवाजा उघडला. समोर एक पंचविशीची मुलगी उभी होती. तिचे केस विस्कटलेले होते, डोळे भयाने विस्फारलेले होते आणि तिच्या हातात एक जुनी डायरी होती—तीच डायरी जी विशालने भार्गव विलाच्या लायब्ररीत पाहिली होती!
"माझं नाव काव्या..." ती थरथरत्या आवाजात म्हणाली. "माझा भाऊ नील... तो एका चॅनेलसाठी पॅरानॉर्मल इन्व्हेस्टिगेशन करतो. तीन दिवसांपूर्वी तो त्याच्या टीमसोबत कोकणातल्या एका बंद बंगल्यात गेला होता. तिथून त्याने मला हा व्हिडिओ पाठवला आणि तेव्हापासून त्या सगळ्यांचे फोन बंद आहेत. मला वाचवा!"
काव्याने तिचा मोबाईल विशालसमोर धरला. व्हिडिओ सुरू झाला. भार्गव विलाचा तोच कुजलेला, अंधारा जिवंत चेहरा स्क्रीनवर दिसला. नील आणि त्याचे तीन सोबती कॅमेरे घेऊन तळघरात उतरत होते. अचानक, नीलच्या मित्राचा गळा एका अदृश्य हाताने हवेत वर ओढला गेला. तो हवेत लटकून पाय झाडू लागला. कॅमेरा जमिनीवर पडला. त्या पडलेल्या कॅमेऱ्याच्या लेन्ससमोर एक छिन्नविच्छिन्न झालेला चेहरा आला—तो चेहरा अर्णवच्या मृत आईचा नव्हता, तर त्याहूनही जुना, शेकडो वर्षांपूर्वीच्या त्या क्रूर मांत्रिकाचा होता. व्हिडिओच्या शेवटी तो मांत्रिक थेट कॅमेऱ्यात पाहून म्हणाला, "जे अर्धवट राहिलं होतं, ते पूर्ण करायला अर्णवला परत पाठवा... नाहीतर या सगळ्यांचे बळी दिले जातील!"
विशालचे रक्त गोठले. त्या मांत्रिकाचा आत्मा अर्णवच्या शरीराचा ताबा मिळवण्यासाठी अजूनही भुकेला होता. नील आणि त्याच्या टीमला त्याने ओलिस ठेवले होते. विशालने अर्णवला हे सांगण्याचे टाळले, पण अर्णव हॉलमध्ये येऊन आधीच उभा होता. त्याचे डोळे पूर्णपणे पांढरे झाले होते. तो म्हणाला, "विशाल, तो मला बोलावतोय. जर आपण गेलो नाही, तर ते निष्पाप लोक मारले जातील. मला माझ्या भूतकाळाचा सामना करावाच लागेल."
त्याच रात्री विशाल, अर्णव आणि काव्या कोकणाच्या दिशेने निघाले. मुसळधार पाऊस आणि विजांच्या कडकडाटात त्यांची गाडी पुन्हा एकदा त्या निर्जन टेकडीवर पोहोचली. भार्गव विला पाच वर्षांपूर्वीपेक्षाही अधिक भयानक आणि जिवंत वाटत होता. बंगल्याच्या खिडक्यांमधून एक मंद, लाल प्रकाश बाहेर पडत होता.
त्यांनी बंगल्याचे मुख्य दार ढकलले. आत पाऊल टाकताच दारामागे उभ्या असलेल्या काळ्या सावल्यांनी त्यांचे स्वागत केले. हवेत एकाच वेळी शेकडो लोकांच्या रडण्याचा आणि ओरडण्याचा आवाज घुमू लागला. अर्णव संमोहित झाल्यासारखा थेट लायब्ररीच्या दिशेने चालत सुटला. विशाल आणि काव्या त्याच्या मागे धावले.
लायब्ररीचे दार उघडताच समोरचे दृश्य पाहून काव्याने किंचाळी फोडली. नील आणि त्याचे मित्र लायब्ररीच्या छताला उलटे टांगलेले होते. त्यांच्या हातापायातून रक्त टपकत होते. पण भयानक गोष्ट अशी होती की, ते जिवंत होते, त्यांचे डोळे उघडे होते, पण त्यांच्या तोंडातून शब्द फुटत नव्हते. त्यांच्या खाली रक्ताचे मोठे कुंड तयार झाले होते.
अचानक, खोलीतील हवा बर्फासारखी थंड झाली. लायब्ररीच्या भिंतींवरून रक्त वाहू लागले आणि त्या रक्तातून एकामागून एक प्रेतात्मे बाहेर येऊ लागले. हे ते लोक होते ज्यांचा त्या मांत्रिकाने शंभर वर्षांपूर्वी बळी दिला होता. ते सर्व आता त्या मांत्रिकाचे गुलाम होते.
"तुम्ही चुकलात!" एका अमानुष, खोल आवाजाने संपूर्ण खोली हादरली. नीलच्या एका मित्राचे शरीर हवेतच विचित्र पद्धतीने दुभंगले गेले. रक्त आणि मांसाचे तुकडे हवेत उडाले. काव्या भीतीने जमिनीवर कोसळली.
अर्णव त्या रक्ताच्या कुंडाच्या समोर जाऊन उभा राहिला. त्याच्या शरीरातून पुन्हा एकदा हाडांचे कडकड आवाज येऊ लागले. तो मांत्रिक अर्णवच्या शरीरात प्रवेश करण्यासाठी सज्ज झाला होता. हवेत तरंगणाऱ्या त्या कापडी बाहुलीचे डोळे आता निखाऱ्यासारखे लाल झाले होते.
विशालने यावेळची तयारी पूर्ण केली होती. त्याने बॅगेतून एक प्राचीन धातूचे यंत्र आणि मंत्रसिद्ध केलेले खिळे काढले. हा लढा फक्त स्तोत्र म्हणण्याचा नव्हता, तर त्या जागेचे 'चक्र' तोडण्याचा होता. विशालने काव्याला नीलकडे जाण्यास सांगितले आणि स्वतः अर्णवच्या समोर उभा राहिला.
"तुला हा शरीर कधीच मिळणार नाही!" विशाल ओरडला आणि त्याने पहिला खिळा जमिनीवर ठोकला.
तेव्हाच, छतावरून पालथी चालणारी ती मृत आईची आकृती थेट विशालच्या अंगावर कोसळली. तिची सडलेली नखे विशालच्या गळ्यात घुसली. विशालला श्वास घेणे कठीण झाले. मृत्यू अगदी समोर होता. पण विशालने हार मानली नाही. त्याने आपल्या रक्ताने माखलेला हात थेट त्या आकृतीच्या कपाळावर दाबला आणि मंत्रोच्चार सुरू केला. एक प्रचंड स्फोट झाला आणि ती आकृती काळ्या धुरात विरघळली.
विशालने धावत जाऊन दुसरा आणि तिसरा खिळा लायब्ररीच्या मुख्य कोपऱ्यात ठोकला. हे त्या मांत्रिकाच्या शक्तीचे केंद्र होते. जसा तिसरा खिळा ठोकला गेला, तसा अर्णवच्या शरीरातून एका महाभयानक राक्षसाची सावली बाहेर ओढली गेली. ती सावली हवेत थरथरू लागली.
टीव्हीच्या स्क्रीनमधून पूर्वी आलेली ती विहिरीतील मुलगी आता प्रत्यक्ष जमिनीतून बाहेर आली. तिने विशालचे पाय पकडले आणि त्याला जमिनीच्या आत ओढू लागली. विशाल अर्धा जमिनीच्या खाली गेला होता. "अर्णव... उठ! स्वतःवर ताबा मिळव!" विशालने शेवटची किंकाळी मारली.
मित्राचा तो जीवघेणा आवाज ऐकून अर्णवच्या आतील माणसाने जागृत रूप घेतले. त्याने बाजूला पडलेली ती शापित कापडी बाहुली उचलली आणि लायब्ररीत पेटत असलेल्या शेकोटीत फेकून दिली. बाहुली जळू लागताच, त्या संपूर्ण बंगल्याला जणू आग लागली. तो मांत्रिक आणि त्याच्या सर्व गुलाम आत्म्यांनी एकाच वेळी भयानक किंकाळी फोडली. ती विहिरीतील मुलगी विशालला सोडून हवेत राख झाली.
विशालने जमिनीतून स्वतःला बाहेर काढले आणि अर्णवला पकडून ते काव्या, नील आणि उर्वरित मित्रांना घेऊन बंगल्याच्या बाहेर धावले. ते कंपाऊंडच्या बाहेर पडताच, एक प्रचंड वीज भार्गव विलावर कोसळली. तो शंभर वर्ष जुना बंगला, तो मांत्रिक, तो काळा इतिहास... सगळं काही एका क्षणात जळून खाक झालं.
------------------------------
सकाळ झाली होती. कोकणातील त्या टेकडीवर आता फक्त काळी राख आणि धूर शिल्लक होता. नील आणि त्याचे मित्र वाचले होते. काव्याने विशाल आणि अर्णवचे आभार मानले.
सगळे काही संपले होते... असे त्यांना वाटत होते.
काही महिन्यांनंतर, विशाल आणि अर्णव मुंबईच्या एका कॉफी शॉपमध्ये बसले होते. वातावरण शांत होते. विशालने कॉफीचा कप उचलला. तेव्हाच अर्णवने हळूच आपले हात टेबलवर ठेवले. विशालने अर्णवच्या हातांकडे पाहिले... अर्णवच्या नखांच्या आत अजूनही भार्गव विलाची ती काळी माती आणि वाळलेले रक्त अडकलेले होते.
अर्णवने विशालकडे पाहून एक अत्यंत क्रूर, अमानुष स्मितहास्य केले... ते हसू अर्णवचे नव्हते! मांत्रिकाने शरीराचा ताबा मिळवला नव्हता, तर अर्णवच्या आत्म्यालाच आपल्यात सामावून घेतले होते.
कथा अजून संपलेली नाही... कारण खरी भीती आता विशालच्या अगदी जवळ, त्याच्या जिवलग मित्राच्या रूपाने बसली होती!
------------------------------
To be continued...
