(अंतिम भाग)
मुंबईच्या त्या गजबजलेल्या कॉफी शॉपमध्ये लोकांचा हसण्याचा, बोलण्याचा आवाज येत होता. बाहेर दुपारचे कडक ऊन होते, पण विशालच्या अंगातून भीतीने थंडीची लाट धावून गेली. समोर बसलेल्या अर्णवच्या चेहऱ्यावरचे ते क्रूर, अमानुष स्मितहास्य आणि त्याच्या नखांमधील भार्गव विलाची काळी माती... विशालला समजले की भार्गव विला नष्ट झाला तरी त्या मांत्रिकाने अर्णवच्या आत्म्याचा पूर्ण ताबा घेतला होता. खेळ संपला नव्हता, तो आता विशालच्या घरात पोहोचला होता.
विशालने स्वतःला सावरले आणि नॉर्मल असल्याचा आव आणला. तो म्हणाला, "अर्णव, चल घराकडे निघूया." अर्णवने पुन्हा त्याचे तेच नेहमीचे निष्पाप हसू चेहऱ्यावर आणले आणि तो उठला. पण तो चालत असताना त्याच्या पायांचे सांधे विचित्र पद्धतीने कडकडत असल्याचा आवाज विशालला स्पष्ट ऐकू येत होता.
त्या रात्री घरात प्रचंड शांतता होती. विशाल झोपायचा बहाणा करून बेडवर पडून होता, पण त्याचे डोळे अर्णवच्या खोलीच्या दराकडे होते. रात्रीचे ठीक ३:०० वाजले. अचानक अर्णवच्या खोलीतून कोणाच्यातरी रडण्याचा आणि त्याच वेळी अमानुषपणे हसण्याचा संमिश्र आवाज येऊ लागला. विशाल हळूच उठला आणि त्याने अर्णवच्या खोलीच्या दराच्या फटीतून आत पाहिले.
आतले दृश्य पाहून विशालच्या काळजाचा ठोका चुकला. अर्णव बेडवर नव्हता. तो खोलीच्या कोपऱ्यात, भिंतीवर थेट छतापाशी पालथा लटकला होता, एखाद्या कोळ्यासारखा! त्याचे डोळे पूर्णपणे काळेकुट्ट झाले होते आणि तोंडातून काळे, कुजलेले रक्त जमिनीवर टपकत होते. जमिनीवर पडलेल्या रक्ताच्या थेंबांमधून लहान लहान काळ्या आकृत्या (सावल्या) तयार होत होत्या आणि संपूर्ण खोलीत पसरत होत्या.
"विशाल... तू विचार केलास की तू मला जिंकलंस?" छतावर लटकलेल्या अर्णवच्या तोंडातून एकाच वेळी पाच-सहा वेगवेगळ्या लोकांचे आवाज आले. त्यात भार्गव विलातील त्या मांत्रिकाचा, विहिरीतील मुलीचा आणि अर्णवच्या मृत आईचाही आवाज होता. "भार्गव विला फक्त एक जागा होती... खरी तिजोरी हा अर्णव आहे. आता हा नश्वर देह माझा आहे!"
विशाल मागे सरकला, पण अर्णवने छतावरून थेट जमिनीवर झेप घेतली. त्याचे शरीर जमिनीवर आदळताच घर हादरले. तो प्राण्यासारखा चार पायांवर धावत विशालच्या दिशेने आला. विशालने जीवाची आकांत करत मुख्य दरवाजा उघडला आणि तो इमारतीच्या जिन्यावरून खाली धावला. मागे अर्णवचा भयानक हसण्याचा आवाज गुंजत होता.
विशालने गाडी काढली आणि तो थेट एका जुन्या चर्चच्या दिशेने धावला, जिथे त्याचा एक ओळखीचा तांत्रिक, फादर जोसेफ राहत होते, ज्यांनी त्याला भाग २ मध्ये ते मंत्रसिद्ध खिळे दिले थे. गाडी चालवत असताना विशालने मागच्या आरशात पाहिले. रस्त्यावरच्या दिव्यांच्या प्रकाशात, अर्णवची सावली गाडीच्या मागे हवेत तरंगत येत होती. तिचे हात गाडीच्या मागच्या काचेवर आदळत होते—फटाक! फटाक! काचेला तडे जाऊ लागले.
कसाबसा विशाल चर्चच्या आवारात पोहोचला. गाडी थांबवून तो आत धावला. फादर जोसेफ तिथेच प्रार्थना करत होते. विशालने त्यांना सगळा प्रकार सांगितला. फादर जोसेफ यांचे चेहरे गंभीर झाले. "विशाल, हा आता सामान्य आत्मा नाही. त्याने अर्णवच्या आत्म्याला नरकाच्या दारात नेऊन ठेवले आहे. जर आज रात्रीच्या आत आपण त्या मांत्रिकाला अर्णवच्या शरीरातून बाहेर काढले नाही, तर अर्णवचा आत्मा कायमचा नष्ट होईल आणि तो मांत्रिक या जगात अमर होईल."
तेव्हाच चर्चचे अवाढव्य लाकडी दरवाजे एका प्रचंड धक्क्याने तुटून पडले. वादळ सुटल्यासारखी हवा आत आली. चर्चमधील सर्व मेणबत्त्या एकाच वेळी विझल्या. फक्त खिडकीतून येणाऱ्या चंद्राच्या प्रकाशात अर्णव आत येताना दिसला. पण आता त्याचे रूप बदलले होते. त्याची त्वचा सडल्यासारखी पांढरीफटक पडली होती आणि त्याच्या मागे भार्गव विलातील त्या सर्व मृत आत्म्यांची लष्कर उभी होती. ते सर्व आत्मे चर्चच्या छतावर आणि भिंतींवर सरपटत होते.
"फादर, तुमची प्रार्थना मला रोखू शकत नाही!" अर्णव ओरडला. त्याच्या एकाच ओरडण्याने चर्चच्या काचा फुटून चक्काचूर झाल्या.
फादर जोसेफ यांनी हातात पवित्र क्रॉस (Cross) धरला आणि लॅटिन भाषेतील मंत्र जोरात म्हणायला सुरुवात केली. विशालने चर्चच्या पवित्र कुंडातील पाणी (Holy Water) एका पात्रात घेतले. अर्णवने हवेत हात उंचावला, आणि छतावर लटकणारे आत्मे थेट फादर जोसेफ यांच्या अंगावर तुटून पडले. फादर जमिनीवर कोसळले. त्यांच्या शरीरातून रक्ताच्या धारा वाहू लागल्या.
"विशाल... शेवटचा उपाय..." फादर जोसेफ यांनी मरण्यापूर्वी विशालच्या हातात एक जुनी, सोन्याची साखळी दिली. "ही साखळी अर्णवच्या गळ्यात घाल आणि त्याचे मूळ नाव घेऊन त्याला हाक मार. त्याच्या स्वतःच्या आत्म्याला जागे करावे लागेल, तरच हा सैतान बाहेर पडेल." फादर जोसेफ यांनी तिथेच शेवटचा श्वास घेतला.
आता विशाल पूर्णपणे एकटा होता. चर्चमध्ये शेकडो प्रेतात्मे त्याच्याभोवती फेर धरून नाचत होते. मध्यभागी अर्णव उभा होता, ज्याच्या हातात चर्चमधील एक मोठा लोखंडी रॉड होता. तो विशालला मारण्यासाठी पुढे आला.
विशालने पळणे थांबवले. त्याने डोळे बंद केले आणि आपल्या जिवलग मित्रासोबत घालवलेले बालपणाचे क्षण आठवले. "अर्णव!" विशाल पूर्ण ताकदीने ओरडला. "तू एक लेखक आहेस! तू लोकांच्या मनातील भीती दूर करतोस! हा सैतान तुझा ताबा घेऊ शकत नाही! आठव आपली मैत्री... आठव तुझी आई!"
अर्णवचा हात हवेतच थांबला. 'आई' हा शब्द ऐकताच अर्णवच्या काळ्या डोळ्यांत एका क्षणासाठी पांढरा, नैसर्गिक प्रकाश चमकला. त्याच्या शरीरात दोन शक्तींचे युद्ध सुरू झाले. तो मांत्रिक आतून ओरडत होता, पण अर्णवचा स्वतःचा आत्मा आता लढत होता. अर्णवने स्वतःचेच डोके जोरात चर्चच्या खांबावर आदळले. "विशाल... मला मार... मला वाचव!" अर्णवचा मूळ आवाज बाहेर आला.
तोच क्षण होता. विशालने धावत जाऊन ती सोन्याची पवित्र साखळी थेट अर्णवच्या गळ्यात अडकवली.
साखळी गळ्यात पडताच एक प्रचंड, सुवर्ण प्रकाश संपूर्ण चर्चमध्ये पसरला. अर्णवच्या शरीराला जणू आग लागली, पण ती आग निळ्या रंगाची होती. त्याच्या तोंडातून, डोळ्यांतून आणि कानातून तो काळा मांत्रिक एका प्रचंड धुराच्या रूपात बाहेर ओढला गेला. तो धूर हवेत मानवी शरीराचा आकार घेऊन ओरडत होता.
विशालने लायब्ररीतील तो अंतिम मंत्र जोरात म्हणायला सुरुवात केली. चर्चच्या छतावरील सर्व गुलाम आत्मे एकामागून एक हवेत विरघळू लागले. तो काळा मांत्रिक विशालच्या दिशेने झेप घेणार, तोच चर्चच्या मुख्य क्रॉसवरून एक वीज चमकली आणि तिने त्या मांत्रिकाच्या काळ्या धुराचा वेध घेतला. एका कानठळ्या बसवणाऱ्या स्फोटासह तो मांत्रिक कायमचा भस्म झाला.
------------------------------
सकाळचे कोवळे ऊन चर्चच्या फुटलेल्या खिडक्यांमधून आत आले. चर्चमध्ये पूर्ण शांतता होती. जमिनीवर अर्णव बेशुद्ध पडला होता. विशाल धावत त्याच्याजवळ गेला. त्याने अर्णवचे डोके आपल्या मांडीवर घेतले.
काही सेकंदांनंतर अर्णवने हळूच डोळे उघडले. त्याचे डोळे आता पूर्णपणे सामान्य, निष्पाप आणि स्वच्छ होते. त्याच्या नखांमधील ती काळी माती गायब झाली होती. त्याने विशालकडे पाहिले आणि त्याच्या डोळ्यातून अश्रू आले. "विशाल... मी परत आलो..."
विशालने त्याला घट्ट मिठी मारली. भार्गव विलाचा तो शाप, तो मांत्रिक आणि ती काळरात्र अखेर कायमची संपली होती. मैत्रीने सैतानावर विजय मिळवला होता.
काही दिवसांनंतर, दोन्ही मित्रांनी मुंबई सोडली आणि ते एका शांत, निसर्गरम्य ठिकाणी राहायला गेले. त्यांनी पुन्हा कधीच हॉरर कथा लिहिली नाही.
------------------------------
एक वर्षानंतर...
विशाल आणि अर्णव एका नवीन घराच्या बागेत बसून चहा पीत होते. जीवन खूप सुंदर आणि शांत झाले होते. तेव्हाच, घराच्या आतून एका लहान मुलाच्या खेळण्याचा आवाज आला. अर्णवने चहाचा कप खाली ठेवला आणि तो आत गेला. बागेत बसलेल्या विशालला अचानक जाणवले की हवेत पुन्हा एकदा तोच परिचित, जुना कुजलेला वास येऊ लागला आहे...
विशालने दचकून घराच्या खिडकीकडे पाहिले. आत अर्णव शांत उभा होता, पण त्याच्या मागे भिंतीवर, त्याची स्वतःची सावली अर्णवसारखी न दिसता... त्या मांत्रिकासारखे दोन मोठे शिंग असलेली दिसत होती! ती सावली खिडकीतून थेट विशालकडे पाहून क्रूरपणे हसली आणि तिने डाव्या कानापाशी टाळी वाजवली—फटाक!
भीती कधीच मरत नाही... ती फक्त आपले रूप बदलते!
------------------------------
समाप्त...
