डोंबिवली स्टेशनच्या प्लॅटफॉर्म नंबर ३ वर सकाळी ९:१५ वाजता पाय ठेवायलाही जागा नव्हती. मध्य रेल्वेची ही सर्वात भयानक वेळ. उसळलेला तो मानवी समुद्र पाहून कोणाही नवख्या माणसाच्या छातीत धडकी भरेल, पण अभिमन्यू नवलेसाठी हा रोजचाच रणसंग्राम होता. कॉर्पोरेट जगतात वावरणारा, अंगावर नीट इस्त्री केलेला फॉर्मल शर्ट, पाठीवर लॅपटॉपची बॅग आणि कपाळावर घामाचे थेंब असलेला अभिमन्यू गर्दीच्या मध्यभागी उभा राहून मुंबईच्या देशाने येणाऱ्या फास्ट लोकलची वाट पाहत होता.लोकल अजून पूर्ण थांबलीही नव्हती, तोच प्लॅट ...अजून वाचा

एसी ऑफिसच्या २४ अंश सेल्सिअस तापमानातही अभिमन्यू नखशिखांत घाजला होता. त्याच्या कपाळावरून घामाचा एक मोठा थेंब घसरून थेट लॅपटॉपच्या पडला. स्क्रीनवर चमकणारा तो लाल अक्षरांतील ईमेल केवळ एक धमकी नव्हती, तर त्याच्या संपूर्ण आयुष्याचा निकाल लावणारा हुकूम होता. ६० कोटींचा कॉर्पोरेट फ्रॉड... आणि लॉगिन आयडी त्याचा स्वतःचा! अभिमन्यूचे हात थरथरत होते, छातीची धडधड इतकी वाढली होती की त्याला स्वतःचेच श्वास ऐकू येत होते. त्याने घाईघाईने लॅपटॉप बंद करण्याचा, तो ईमेल डिलीट करण्याचा विचार केला; पण तांत्रिकदृष्ट्या ते आता निरुपयोगी होते. कारण जो डेटा सर्व्हरवरून गायब व्हायचा होता, तो आधीच डार्क वेबच्या जगात पोहोचला होता. अभिमन्यूने डोळे मिटले आणि डोकं ...अजून वाचा

कारचे इंजिन गर्जत होते. रस्त्यावरील ट्रॅफिकमधून मार्ग काढत अभिमन्यूने कार 'इस्टर्न एक्सप्रेस हायवे'च्या दिशेने पळवली. मागच्या बाजूला पोलिसांच्या गाड्यांचे आता हळूहळू पुसट होत चालले होते, पण त्याच्या मनातील भीतीचे सायरन मात्र अजून जोरात वाजू लागले होते. त्याचे दोन्ही हात स्टिअरिंग व्हीलवर थरथरत होते. डॅशबोर्डवर डिजिटल घड्याळ वेगाने पुढे सरकत होते— १०:४२. गुन्हेगाराने दिलेल्या ६० मिनिटांपैकी आता फक्त ५२ मिनिटे उरली होती. "मी काय करतोय हे? पोलिसांपासून पळून मी स्वतःला अजून मोठ्या संकटात अडकवून घेतलंय का?" अभिमन्यू स्वतःशीच जोरात ओरडला. पण त्याला माहीत होतं की मागे फिरण्याचा रस्ता आता बंद झाला आहे. तितक्यात, कारच्या डॅशबोर्डवर असलेल्या ग्लोव्ह बॉक्समधून (Glove Box) ...अजून वाचा

फास्ट लोकल भायखळा ओलांडून पुढे सरकत होती, पण अभिमन्यूच्या मनाचा वेग त्या ट्रेनपेक्षाही जास्त होता. लोकलच्या खिडकीबाहेर पाहताना त्याला सगळ्या गोष्टी संशयास्पद वाटत होत्या. डॅशबोर्डवरचे ते डिजिटल घड्याळ कारमध्येच सुटले होते, पण त्याच्या हातातील मनगटी घड्याळाचे काटे मात्र वेगाने पुढे सरकत होते— ११:१२. मास्टरमाईंडने दिलेल्या वेळेनुसार, ११:३४ वाजता त्याच्या फोनमधील सर्व पुरावे स्वतःहून नष्ट होणार होते. आता त्याच्याकडे केवळ २२ मिनिटे शिल्लक होती. ट्रेन अखेर छत्रपती शिवाजी महाराज टर्मिनसच्या (CSMT) प्लॅटफॉर्म नंबर ६ वर येऊन थांबली. नेहमीप्रमाणे प्रवाशांची झुंबड गेटच्या दिशेने धावू लागली. अभिमन्यूने डोक्यावरची टोपी अजून थोडी खाली ओढली. स्टेशनवर नेहमीपेक्षा जास्त पोलीस बंदोबस्त होता. सायबर सेलने नक्कीच ...अजून वाचा

कानात गोळीचा तो कानठळ्या बसवणारा आवाज आणि पाठीवर पोलिसांच्या ओरडण्याच्या किंकाळ्या घेऊनच अभिमन्यूने रेल्वे यार्डच्या त्या उंच, गंजलेल्या भिंतीवरून झोकून दिले. खाली काय आहे, याची त्याला पुसटशीही कल्पना नव्हती. धप्प! अभिमन्यू थेट एका कचऱ्याच्या मोठ्या ढिगाऱ्यावर आणि प्लास्टिकच्या गोण्यांवर पडला. सुदैवाने तिथे कचरा असल्यामुळे त्याला मोठी दुखापत झाली नाही, पण त्याच्या हाता-पायाला खरचटले आणि अंगातून वेदनेची एक तीव्र लहर गेली. त्याने सगळ्यात आधी आपले दोन्ही खिसे चाचपडले. डाव्या खिशात त्याचा स्वतःचा 'सॅमसंग' फोन सुरक्षित होता— ज्यामध्ये कंपनीच्या एमडीच्या घोटाळ्याचे पुरावे होते, आणि उजव्या खिशात तो अज्ञात नोकिया फोन होता. त्याने कसाबसा स्वतःला सावरत आजूबाजूला पाहिले. तो सीएसएमटी स्टेशनच्या मागच्या ...अजून वाचा

टॅक्सी 'कुलाबा कॉजवे'च्या सिग्नलपाशी येऊन थांबली. समोर रस्त्यावर पोलिसांचे बॅरियर्स लावलेले होते आणि ६-७ रेल्वे पोलीस व सायबर सेलचे प्रत्येक वाहनाची बारकाईने तपासणी करत होते. पोलीस नाकाबंदी करत असल्याची बातमी टॅक्सी ड्रायव्हरने आधीच दिली होती, त्यामुळे अभिमन्यू सावध होता. त्याच्या हातातील घड्याळ दाखवत होते— १२:०८. 'गेटवे ऑफ इंडिया'च्या जेटी नंबर ३ वर पोहोचायला त्याच्याकडे आता फक्त २६ मिनिटे उरली होती. जर तो या टॅक्सीतच बसून राहिला, तर पुढच्या दोन मिनिटांत तो पोलिसांच्या ताब्यात असणार होता. "ड्रायव्हर, गाडी डाव्या बाजूला घ्या. मी इथेच उतरतो," अभिमन्यूने खिशातून शंभरची नोट काढून ड्रायव्हरच्या हातात ठेवली आणि टॅक्सीचा दरवाजा उघडून तो घाईघाईने बाहेर पडला. ...अजून वाचा