टॅक्सी 'कुलाबा कॉजवे'च्या सिग्नलपाशी येऊन थांबली. समोर रस्त्यावर पोलिसांचे बॅरियर्स लावलेले होते आणि ६-७ रेल्वे पोलीस व सायबर सेलचे जवान प्रत्येक वाहनाची बारकाईने तपासणी करत होते. पोलीस नाकाबंदी करत असल्याची बातमी टॅक्सी ड्रायव्हरने आधीच दिली होती, त्यामुळे अभिमन्यू सावध होता.
त्याच्या हातातील घड्याळ दाखवत होते— १२:०८.
'गेटवे ऑफ इंडिया'च्या जेटी नंबर ३ वर पोहोचायला त्याच्याकडे आता फक्त २६ मिनिटे उरली होती. जर तो या टॅक्सीतच बसून राहिला, तर पुढच्या दोन मिनिटांत तो पोलिसांच्या ताब्यात असणार होता.
"ड्रायव्हर, गाडी डाव्या बाजूला घ्या. मी इथेच उतरतो," अभिमन्यूने खिशातून शंभरची नोट काढून ड्रायव्हरच्या हातात ठेवली आणि टॅक्सीचा दरवाजा उघडून तो घाईघाईने बाहेर पडला.
पोलिसांचे लक्ष टॅक्सीच्या पुढच्या रांगेवर होते. अभिमन्यूने रस्त्याच्या कडेला असलेल्या दक्षिण मुंबईतील जुन्या ब्रिटीशकालीन इमारतींच्या आडोशाने चालण्यास सुरुवात केली. तिथून गेटवे ऑफ इंडिया अवघ्या १० मिनिटांच्या अंतरावर होते. चालताना त्याने डोक्यावरची टोपी काढली आणि पाठीवरची ऑफिसची लॅपटॉप बॅग समोरच्या बाजूला घेतली, जेणेकरून पोलिसांना वायरलेसवर दिलेल्या वर्णनाशी (ब्लॅक शर्ट आणि पाठीवर बॅग) त्याचा लुक जुळणार नाही.
तो ताजमहाल पॅलेस हॉटेलच्या मागच्या गल्लीतून थेट गेटवे ऑफ इंडियाच्या मुख्य परिसरात आला. दुपारची वेळ असूनही तिथे पर्यटकांची, कबुतरांना दाणे टाकणाऱ्यांची आणि फोटोग्राफर्सची प्रचंड गर्दी होती. अरबी समुद्रावरून येणारी थंड हवा त्याच्या चेहऱ्याला स्पर्श करून गेली, पण त्याच्या मनातली धडधड कमी झाली नव्हती.
मुख्य प्रवेशद्वारावर पोलिसांचे कडक चेकिंग सुरू होते. तिथे मेटल डिटेक्टर बसवले होते. अभिमन्यूने सरळ आत जाण्याऐवजी, जेटीवरून सुटणाऱ्या एलिफंटा केव्ह्जच्या (Elephanta Caves) बोट तिकिटांच्या लांब रांगेत स्वतःला लपवले. गर्दीचा फायदा घेत, सुरक्षा रक्षकांचे लक्ष चुकवून तो थेट समुद्राच्या कडेला असलेल्या जेटीच्या परिसरामध्ये शिरला.
त्याने घड्याळ तपासले— १२:२२. आता फक्त १२ मिनिटे शिल्लक होती.
तो वेगाने जेटी नंबर ३ च्या दिशेने सरकला. तिथे अथांग अरबी समुद्राच्या लाटा सिमेंटच्या पायऱ्यांवर येऊन आदळत होत्या. बोटींमध्ये चढणाऱ्या प्रवाशांची धावपळ सुरू होती.
"कोण असेल तो माणूस? ज्याच्याकडे ६० पानांची डायरी आहे?" अभिमन्यू नजरेने आजूबाजूच्या प्रत्येक माणसाचा अंदाज घेत होता.
तितक्यात, जेटी नंबर ३ च्या खांबाला टेकून उभा असलेला एक वृद्ध कोळी (मच्छीमार) त्याच्या नजरेस पडला. त्याच्या अंगावर जुने कपडे होते, डोक्यावर टोपी होती आणि तो शांतपणे समुद्राकडे पाहत विडी ओढत होता. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, त्याच्या हातामध्ये काळ्या रंगाची एक जुनी प्लास्टिकची पिशवी होती, ज्यावर पांढऱ्या रंगाने मोठा '६०' हा आकडा लिहिलेला होता!
अभिमन्यूचा श्वास रोखला गेला. तो सावध पावलांनी त्या वृद्धाच्या जवळ गेला.
"आज समुद्राला मोठी भरती आहे, साहेब," त्या वृद्धाने अभिमन्यूकडे न पाहताच, समुद्राकडे पाहत एका गूढ आवाजात म्हटले.
"मला भरतीशी काही देणंघेणं नाही. मला ती डायरी हवी आहे," अभिमन्यूने हळू आवाजात पण ठामपणे सांगितले.
वृद्धाने विडी विझवली आणि आपल्या खिशातून तो जुना निळ्या रंगाचा नोकिया फोन काढला! तो फोन हुबेहूब अभिमन्यूच्या खिशात असलेल्या नोकिया फोनसारखाच होता. त्या वृद्धाने प्लास्टिकची पिशवी अभिमन्यूच्या हातात दिली आणि म्हणाला, "ज्याने हा फोन मला दिला, त्याने सांगितले होते की जो माणूस हा फोन ओळखेल, त्यालाच ही पिशवी द्यायची. तुझे काम झाले आहे तरुण मित्रा, आता इथून निघ. पोलीस इकडेच येत आहेत."
अभिमन्यूने घाईघाईने ती प्लास्टिकची पिशवी उघडली. आत खरोखरच एका लाल रंगाच्या कव्हरची जुनी, ६० पानांची छोटी डायरी होती. त्याने थरथरत्या हाताने डायरीची पाने उलटायला सुरुवात केली. प्रत्येक पानावर काही कोड वर्ड्स आणि पैशांचे हिशोब लिहिलेले होते.
त्याने थेट ६० वे पान उघडले.
त्या पानावर एका व्यक्तीचे नाव आणि त्याची सही स्पष्ट अक्षरात लिहिलेली होती. ते नाव वाचताच अभिमन्यूच्या पायाखालची जमीनच सरकली. त्याचे डोळे विस्फारले.
"हे... हे कसं शक्य आहे? हा माणूस माझ्यासोबत असं का करेल?" अभिमन्यूच्या तोंडून शब्द फुटत नव्हते. डायरीच्या ६० व्या पानावर ज्या 'इनसाईड मॅन'चे नाव होते, तो दुसरा कोणी नसून...
"अभिमन्यू नवले! हल चाल करू नकोस! पोलिसांना तुझा वेढा पडला आहे!"
मागून एका जोरदार आवाजाने अभिमन्यूचा विचार तोडला. त्याने दचकून मागे पाहिले. सायबर सेलचा तो कडक मिशांचा अधिकारी आणि ५-६ सशस्त्र पोलीस कर्मचारी जेटी नंबर ३ वर पोहोचले होते. त्यांच्या पिस्तुलाच्या नळ्या थेट अभिमन्यूच्या छातीवर रोखल्या गेल्या होत्या. पर्यटकांमध्ये एकच गोंधळ उडाला आणि लोक ओरडत मागे पळू लागले.
अभिमन्यू एका बाजूला पोलीस आणि दुसऱ्या बाजूला अथांग अरबी समुद्र याच्या मध्ये अडकला होता. त्याच्या एका हातात ६० पानांची ती डायरी होती आणि दुसऱ्या हातात एमडीचा घोटाळा असलेला फोन!
"आता तुझ्याकडे पळायला जागा नाही, अभिमन्यू. सरेंडर कर!" अधिकारी पुढे सरसावला.
पण त्याच क्षणी, अभिमन्यूच्या खिशातल्या नोकिया फोनवर पुन्हा एकदा मेसेज टोन वाजला. तो मेसेज अजून एक नवीन आणि अंतिम ट्विस्ट घेऊन आला होता!
