आशुतोषने त्याची रूम सोडली आणि एका रात्रीसाठी हॉटेलमध्ये थांबला. आराध्या त्याला कॉल करत होती, पण आशुतोष त्याच्याबद्दल काय करावे याबाबत खूप गोंधळात होता. त्याला रात्री झोप येत नव्हती आणि श्रीने त्याला अनेक कॉल केले, जे त्याने ब्लॅक लिस्टमध्ये टाकले. दुसऱ्या दिवशी, मित्राच्या मदतीने त्याला कॉलेज जवळ एक रूम मिळाली. तीन महिन्यांनी आराध्याला कॉपीशॉपमध्ये भेटायला बोलावले. पावसाळी वातावरणात, आशुतोषने आराध्याचा हात पकडून तिला बाहेर नेले. पावसामुळे दोघे भिजले आणि अचानक कडकडणाऱ्या वीजामुळे आराध्या घाबरली, ती आशुतोषच्या शर्टला घट्ट पकडून होती. या क्षणात आशुतोषच्या मनात आराध्याला चुकून चुंबन घेण्याची इच्छा झाली, पण अचानक भानावर येताच आराध्या त्याच्यापासून दूर झाली. ती त्याला विचारते, "आशु, तुझा होकाराच्या मी किती प्रतिक्षेत राहू?" आशुतोषने मात्र तिला उत्तर दिले, "तुला वाईट वाटेल, पण मी तुझा एक मित्र होतो. त्या पलीकडे मला कुठल्याही नातेसंबंधात अडकवू नको." पावसाच्या सरीत आराध्याचे अश्रूही मिसळले होते.

Komal Mankar द्वारा मराठी फिक्शन कथा

Writen by Komal Mankar

Category फिक्शन कथा