वर्णन

९१. रात्रीचे ३:३० वाजले होते. आर्यन मुंबईतील त्याच्या बेडरूममध्ये झोपला होता. बाकीचे कर्मचारी खाली ऑफिसच्या शेजारच्या खोलीत होते. फोन वाजला. - या वेळी? काय अडचण आहे! आर्यन डोळे मिटूनच पुटपुटला. फोन पुन्हा वाजला. रात्रीच्या शांततेत तो आवाज अधिकच कर्कश वाटत होता. काही वेळ त्या आवाजाकडे दुर्लक्ष करून, आर्यनने अखेरीस मोबाईल उचलून कानाला लावला. पलीकडून एक काहीशी घाबरलेली आणि अस्वस्थ झालेली व्यक्ती म्हणाली- सर, माफ करा, मी तुम्हाला इतक्या रात्री त्रास देत आहे... पण सकाळपर्यंत थांबायला माझे मन धजेना... - ठीक आहे वाहिद भाई, सांगा, माझी आठवण कशी काय झाली? फोनवर एक वयस्कर गृहस्थ असल्याचे पाहून आर्यनने आपला आवाज शक्य तितका