वर्णन

नवरात्रीचा दिवस होता. सकाळी चार वाजता आम्ही दोघी उठलो. आईने तिची जुनी हिरवी पैठणी नेसली, सोनेरी काठ वाली, तिच्या लग्नातली साडी. मी सुद्धा तिच्यासारखीच हिरवी साडी नेसली. दोन पिढ्या, एकच रंग, एकच श्रद्धा.मंदिर जुन्या काळ्या दगडाचे होते. आत धुपाचा वास येत होता. छोटे दिवे जळत होते. झेंडूचे हार खांबावर लटकत होते. जमिनीवर गुलाबाची फुले विखुरली होती.मध्यभागी आमची देवी होती. काळ्या दगडाची मूर्ती, अंगावर चांदी सारखी चमकणारी साडी, डोक्यावर सोन्याचा मुकुट, गळ्यात मोठा मोगऱ्याचा हार गुलाबाच्या फुलांसोबत. तिच्या पायाशी फुले विखुरली होती. लहानपणापासून बघत आलेली तीच देवी. आई दर वर्षी सांगायची ही तुळजाभवानी आहे, सर्वांचे रक्षण करणारी.आईने डोळे बंद केले आणि