अध्याय ७
--------------
गच्चीवरील अंतिम आव्हान
----------------------------------
गच्चीवरची हवा सकाळच्या उन्हामुळे गरम झाली होती, पण वरिष्ठ अधिकारी देशपांडेच्या डोळ्यांतील तीव्र क्रोधाने ती अधिक तप्त झाली होती. गच्चीच्या काठावर उभे राहून देशपांडेने आदित्यच्या दिशेने गोळीबार केला होता.
आदित्यने क्षणार्धात बाजूला उडी घेतली आणि सिमेंटच्या एका उंच कठड्याच्या मागे लपला. देशपांडेने झाडलेली गोळी कठड्याला लागून सिमेंटचे तुकडे धडाधड खाली पडले.
"आदित्य! तू किती काळ लपणार? तू सत्य उघड करशील, याची मला भीती होतीच. म्हणून मी १५ वर्षांपूर्वी तुझ्या बहिणीला (माधवीला) आणि तिच्या हत्येचे रहस्य बंद केले! अजयला वाचवण्यासाठी नाही, तर माधवीचे शुद्ध रक्त रुधिरारंभला शांत ठेवेल याची मला खात्री होती!" देशपांडे ओरडला. त्याच्या आवाजात एक विकृत अभिमान होता.
आदित्यने सावधगिरीने डोकावून पाहिले. देशपांडेकडे अजूनही दोन गोळ्या शिल्लक असाव्यात. त्याने अंदाज लावला.
"तू माधवीच्या रक्ताचा सौदा केलास, देशपांडे! तू एका राक्षसाला जन्म दिलास आणि आता त्याला शिकार बनवणार आहेस! तू बाप नाही, तू गुन्हेगार आहेस!" आदित्यने त्याला भावनिक आव्हान दिले.
देशपांडेचा चेहरा रागाने लाल झाला. "मी गुन्हेगार नाही! मी सत्ताधारी आहे! रुधिरारंभचे सामर्थ्य मला या शहराचा देव बनवेल! आणि अजय... तो एक कमजोर धारक आहे. त्याला मारल्याशिवाय माझा विधी पूर्ण होणार नाही!"
आदित्यला माहीत होते, देशपांडेला पकडण्यासाठी त्याला त्याच्याच क्रोधाचा उपयोग करावा लागेल.
"अजय सावंतने तुझ्याच मुलाने मला माहिती दिली, देशपांडे! तो या शहरातील एका गुप्त जागेवर लपलेला आहे. आणि त्याने मला सांगितले की रुधिरारंभच्या अंतिम विधीची खरी शक्ती सूर्यप्रकाशात नाही, तर 'अमावास्येच्या अंधारात' आहे!"
आदित्यने हे जाणूनबुजून खोटे बोलले. त्याला माधवीच्या डायरीतील 'सूर्यप्रकाशात' या शब्दाच्या उलट बोलायचे होते. कारण त्याला देशपांडेला गोंधळात पाडायचे होते.
देशपांडे क्षणभर थबकला. त्याच्या चेहऱ्यावर संभ्रम आणि भय उमटले. "अमावस्या? नाही! अजय खोटे बोलत आहे! माधवीने 'सूर्यप्रकाशात' लिहिले होते! तू खोटे बोलत आहेस, आदित्य!"
आदित्यचा अंदाज बरोबर ठरला! देशपांडे माधवीच्या डायरीतील 'सूर्यप्रकाशात' या शब्दावर अंधविश्वास ठेवत होता. याचा अर्थ माधवीची डायरी देशपांडेला माहीत होती!
"माधवीच्या डायरीबद्दल तुला कसे माहीत, देशपांडे? माधवीचा खून तूच केलास, कारण तिला अजयचे सत्य कळले होते! तू तिला वाचवले नाही, तर तू तिला रुधिरारंभसाठी पुरवलेस!" असे बोलून आदित्यने त्याला थेट टार्गेट केले.
देशपांडेच्या हातातली पिस्तूल थरथरली. त्याने चौथी गोळी फायर केली, पण ती आदित्यच्या बाजूने गेली.
"तू शांत बस! तू मला मानसिकदृष्ट्या कमकुवत करण्याचा प्रयत्न करत आहेस!"
"मी तुला सत्य सांगत आहे, देशपांडे! तू माधवीच्या आत्म्याला आणि अजयच्या आयुष्याला रुधिरारंभच्या हवाली केलेस! आणि आता तू सोनलला मारून रुधिरारंभचा नवा धारक बनू इच्छितोस!"
आदित्यने अचानक कठड्यावरच्या तुटलेल्या सिमेंटच्या तुकड्याचा उपयोग केला आणि तो देशपांडेच्या दिशेने फेकला.
देशपांडेचा लक्ष विचलित झाला. त्याच क्षणी, आदित्यने बाहेर धाव घेतली. तो देशपांडेच्या अगदी जवळ पोहोचला आणि त्याने पिस्तुलाचा आघात थेट देशपांडेच्या पिस्तुलावर केला.
.
.
.
देशपांडेच्या हातून पिस्तूल खाली पडले पण ते गच्चीवर न पडता गच्चीवरून खाली पडले.
आदित्य आणि देशपांडे यांच्यात आता शारीरिक लढाई सुरू झाली. देशपांडे वयाने मोठा असला तरी, त्याच्यात रुधिरारंभच्या शक्तीचा अंश प्रवेश करण्याची लालसा होती. तो एका वेड्या माणसाप्रमाणे लढत होता.
"तू मला थांबवू शकत नाहीस!" देशपांडेने आदित्यच्या गळ्यावर पकड घट्ट केली. त्याच्या बोटांमध्ये अमानवी ताकद होती.
आदित्यला श्वास घेणे कठीण झाले. त्याने त्याच्या पिस्तुलाच्या हँडलने देशपांडेच्या डोक्यावर जोरदार प्रहार केला.
देशपांडेने तीव्र वेदनेची किंकाळी मारली आणि तो मागे पडला. त्याच्या कपाळावर रक्ताची धार सुरू झाली.
आदित्यने पिस्तूल देशपांडेच्या छातीवर रोखले.
"अजय सावंत कुठे आहे, देशपांडे? बोल! नाहीतर मी तुला गोळी मारेन! तू आता पोलीस अधिकारी नाहीस, तू गुन्हेगार आहेस!"
देशपांडे हसला. ते हसणे रक्ताने आणि क्रौर्याने भरलेले होते.
"तू मला मारणार नाहीस, आदित्य! तू मला मारलेस, तर अजयला तू कधीच शोधू शकणार नाहीस! अजय... अजयला मी लपवले आहे! तोच माझा बळी आहे!"
आदित्यने ट्रिगरवरचे बोट किंचित घट्ट केले.
"माधवीच्या डायरीत 'सूर्यप्रकाश' आणि 'अमावस्या' हे दोन शब्द होते! अजयला तू सूर्यप्रकाशात लपवलेस की अमावस्येच्या अंधारात?" आदित्यने विचारले.
देशपांडेचे डोळे फिरले. त्याला वाटले, सत्य बोलल्याशिवाय तो वाचू शकणार नाही.
"अजयला मी अंधारात ठेवले आहे! सूर्यप्रकाशाचा विधी हा खोटा होता! तो माधवीला फसवण्यासाठी होता! रुधिरारंभला सूर्यप्रकाशाची भीती वाटते! अजय... तो शहराच्या सर्वात जुन्या आणि सोन्याच्या खाणीच्या खाली असलेल्या भुयारात आहे! तो तिथे बळीसाठी तयारी करत आहे!"
सोन्याची खाण! पुणे शहराच्या खाली अशी एक ऐतिहासिक जागा होती, जी १८ व्या शतकात बंद झाली होती, आणि तिचा उपयोग भूमिगत (Underground) सुरक्षित ठिकाण म्हणून केला जात होता!
आदित्यने पिस्तूल खाली केले. "त्या भुयाराचा नकाशा कुठे आहे?"
देशपांडे हसला. "तो नकाशा... तो माधवीच्या डायरीच्या शेवटच्या पानावर रक्ताने कोरलेला आहे! पण तो वाचायला तुला माधवीच्या आत्म्याची मदत घ्यावी लागेल!"
त्याच क्षणी, गच्चीच्या दरवाजातून कॉन्स्टेबल शिंदे धावत आला. त्याच्या चेहऱ्यावर घबराट होती.
"सर! सोनल... सोनल गायब झाली आहे! तिच्या खोलीत कुणीतरी आले होते! आणि त्याने भिंतीवर पुन्हा तेच प्रतीक कोरले आहे!"
आदित्यच्या डोक्यात एक तीव्र धक्का बसला. सोनल गायब!
अजय सावंत! त्याने सोनलला विधीसाठी पकडले होते!
आदित्यने देशपांडेला पाहिले. देशपांडेच्या चेहऱ्यावर आता विजयी हास्य होते.
"सोनल गेली! अजयने तिला पकडले! आता तो विधी पूर्ण करेल! आणि मग तो मला मारून रुधिरारंभचा अंतिम धारक बनेल! त्याने माझाच विश्वासघात केला!" देशपांडेने वेड्यासारखे हसण्यास सुरुवात केली.
आदित्यला कळून चुकले: अजय सावंत देशपांडेपेक्षा अधिक शक्तिशाली आणि धोकादायक होता. अजयने दोन शत्रूंना (आदित्य आणि देशपांडेला) एकाच वेळी फसवले होते!
आदित्यने देशपांडेला हँडकफ (Handcuff) लावले. "शिंदे! देशपांडेला ताबडतोब सुरक्षित लॉकअपमध्ये टाक! याची प्रत्येक हालचाल रेकॉर्ड कर!"
आदित्यने त्वेषाने माधवीची डायरी काढली. डायरीचे शेवटचे पान.
माधवीच्या रक्ताने कोरलेला एक अस्पष्ट नकाशा त्यावर दिसत होता. नकाशा पुण्यातील एका जुनाट इमारतीकडे निर्देश करत होता—जी सोन्याच्या खाणीच्या प्रवेशाजवळ होती!
आदित्यला माधवीचा नकाशा वाचण्यासाठी अघोरी विधीची गरज नव्हती. त्याला गरज होती ती माधवीच्या विचारांची आणि तिच्यावर असलेल्या प्रेमाची.
आदित्यने डायरी आपल्या जॅकेटमध्ये ठेवली.
"शिंदे! मी अजय सावंतचा पाठलाग करत आहे! तू इथे थांब. देशपांडेला रुधिरारंभच्या भीतीने त्याचा अंतिम विधी पूर्ण करायचा आहे. त्याला मारू नकोस! कारण त्याला अजयला थांबवायचे आहे! मी एकटाच जात आहे!"
आदित्य गच्चीच्या काठावर गेला आणि त्याने हेडक्वार्टरच्या इमारतीच्या बाजूने खाली उतरण्यास सुरुवात केली.
सोनल वाचणार का? रुधिरारंभचा विधी पूर्ण होणार का? आणि अजय सावंतचा खरा चेहरा खलनायकाचा की शक्तीच्या भुकेल्या माणसाचा?
या प्रश्नांची उत्तरे पुढील अध्यायात मिळतील का?
(देशपांडेचा विश्वास: त्याला वाटले की रक्ताने कोरलेला नकाशा (Blood Map) केवळ एखाद्या अघोरी विधीने किंवा माधवीच्या 'शापग्रस्त' आत्म्याला आवाहन केल्यावरच वाचता येईल.
परिणाम: त्याला आदित्यला सांगायचे होते की 'माधवीच्या मृत्यूचे गूढ' सोडवण्यासाठी आदित्यलाही अंधाराचा मार्ग पत्करावा लागेल.)
(सातवा अध्याय समाप्त)
------------
ही कथा काल्पनिक असून केवळ कथेची गरज म्हणून काही ठिकाणांचा आणि व्यक्तींच्या नावाचा उल्लेख केला आहे. वाचकांनी या गोष्टीची नोंद घ्यावी.
