७१.
जपानहून परतल्यानंतर साजिद आणि मनप्रीतच्या डोक्यावरून एक मोठे ओझे उतरले होते. त्यांनी मधुरिमाचे पैसे सुरक्षितपणे तिला परत केले होते.
ते खरंच एक ओझे होते.
आजच्या काळात साठ लाख रुपये ठेव म्हणून सांभाळणे किती कठीण आहे! तेही अशा मित्रांचे, ज्यांचे आयुष्य स्वतःच अनिश्चिततेच्या भोवऱ्यात हेलकावे खात आहे. आता मधुरिमाचे घर स्वतःच्या डोळ्यांनी पाहिल्यावर त्यांना समाधान वाटले आणि मनप्रीतनेच मधुरिमाला पैसे दिले आणि समजावून सांगितले की, आता हे पैसे आमच्याकडे ठेव म्हणून ठेवण्यात काही अर्थ नाही.
अरे देवा! हा मधुचंद्र होता का? मधुचंद्राच्या नावाखाली काय काय केले जाते, कोणास ठाऊक!
चला परदेशात जाऊया. आपल्या बालपणीच्या मित्राच्या, आगोशच्या, त्या बुद्धिबळाच्या पटाकडे पाहूया, जो तो जपानमध्ये आपल्या भविष्यासाठी मांडत होता.
आपल्या खास मैत्रीण मधुरिमाचे सुस्थापित घर पाहूया.
मी जगाचा चमत्कार म्हटल्या जाणाऱ्या एका अनोख्या देशाची धावपळ आणि तंत्रज्ञानाबद्दलची आवड पाहिली. जेव्हा भविष्यात मानवांची संख्या कमी होईल, तेव्हा रोबोट्सकडून काम करून घेऊन एक तांत्रिक जग निर्माण करण्याच्या विज्ञानाच्या इराद्यांना पाहिले.
आणि... घराच्या गोंगाटापासून दूर, एकमेकांच्या शरीरात हरवून गेलेल्या तरुण आयुष्याचा ओसंडून वाहणारा उत्साह पाहिला!
एखाद्या सहलीत आणखी काय होते?
मधुचंद्र म्हणजे काय?
मधुचंद्र का साजरा केला जातो?
ही मजेशीर परंपरा कोणी आणि का सुरू केली? ती कधी सुरू झाली?
व्वा! ज्या कोणी हे केले... खूपच छान केले!
मधाच्या गोडव्यात न्हाऊन, आकाशात फिरणारा चंद्र पाहण्याची इच्छा, हा खरोखरच जगाचा एक चमत्कार आहे.
हेच आपल्याला सांगते की जग कसे चालते. जगात एक नवीन व्यक्ती बनण्याची परवानगी असलेली पद्धत! घर परिपक्व झाल्यावर त्यातून बाहेर पडण्याची सामाजिकदृष्ट्या स्वीकारलेली प्रक्रिया!
हे फक्त नवविवाहित जोडप्यांच्या नग्न शरीरांचे एकांतातील विद्रूपीकरण नाही.
जपानहून परत आल्यानंतर साजिद आपल्या कामात व्यस्त झाला. मनप्रीतही घरी कामात व्यस्त झाली.
पण आज काहीतरी विचित्र घडले.
अचानक, बसल्या बसल्या मनप्रीतला एक कल्पना सुचली की, कोणालाही काहीही न सांगता, तिने आपली गाडी घेतली आणि दुपारी मधुरिमाच्या आईच्या घरी पोहोचली.
भरधाव गाडी चालवत मनप्रीत आज या निश्चयाने घरातून निघाली होती की, ती जाऊन मधुरिमाच्या आईला सर्व काही खरे खरे सांगेल. आता खूप झाले. बिचाऱ्या मधुरिमाच्या पालकांना कळायलाच हवे की काळाने त्यांच्या आयुष्यात काय घडवले आहे.
मनप्रीत असा विचार करत निघाली - मधुरिमाचे लग्न कोणत्या नाट्यमय परिस्थितीत झाले आणि आम्ही सर्वांनी तुमच्यापासून सर्व काही कसे लपवले... जाऊन त्यांना सांगते. मधुरिमाच्या घरी पोहोचल्यावर मनप्रीतने पाहिले की, योगायोगाने आज मधुरिमाचे वडीलही घरी होते. तेही येऊन बसले. त्यांनाही आपल्या मुलीच्या तब्येतीबद्दल जाणून घेण्याची उत्सुकता होती.
- तुझा जपानचा प्रवास कसा होता? बाबांनी विचारले. उत्तरादाखल मनप्रीत हसत हसत आपली बॅग उघडू लागली, तेव्हा आई म्हणाली- तू तुझ्या काका-काकूंसाठी काय आणले आहेस?
- आधी हे बघा... असे म्हणत मनप्रीतने एक मोठा टॅबलेट बाहेर काढला आणि त्यातून फोटो काढून आईच्या हातात दिला, ज्यात मधुरिमा आणि टेन त्यांच्या मुलगी तनिष्मासोबत उभे होते...
पृथ्वी गरगर फिरू लागली. असे वाटले जणू छताचा पंखा वादळ निर्माण करत आहे... आई एका बाजूला कोसळू लागली आणि मधुरिमाच्या वडिलांनी घाईघाईने तिला सावरले. त्यांच्या एका हातात टॅबलेट होता आणि दुसऱ्या हाताने ते आपल्या पत्नीच्या खांद्याला आधार देत होते, जी आता त्यांच्या खांद्याला टेकून जवळजवळ निश्चल झाली होती.
मनप्रीत एका न्यायाधीशाप्रमाणे शांत आणि गंभीर बसली होती, जो विचित्र निर्णय देऊन आपल्या पक्षकारांना आणि वकिलांना थक्क करतो.
हे तर होणारच होते. काका-काकूंना एकदा तरी धक्का बसायलाच हवा होता.
त्यानंतर
काही वेळाने, मधुरिमाची आई आपल्या साडीने आपले लाल झालेले डोळे पुसत मनप्रीतला प्रत्येक तपशील विचारत होती, जणू काही मनप्रीत एक अशी कोंबडी होती जिच्या पोटात तिच्या आयुष्याचे संपूर्ण सत्य दडलेले होते आणि ती तिला फाडून एकाच वेळी सर्व माहिती काढून घेणार होती.
तिच्यावरही खूप अन्याय झाला होता... त्या दिवशी, काही पावलांच्या अंतरावर बसून ती लुडो खेळत होती आणि त्या परदेशी माणसाने तिच्या मुलीच्या भांगेत कुंकू भरले आणि तिला आपल्यासोबत घेऊन गेला!
सर्व काही कळल्यानंतर मधुरिमाचे वडीलही आतून दुखावले आणि हादरले होते, पण तरीही ते स्वतःला सावरून शांत बसले होते, जेणेकरून त्यांच्या वागण्यामुळे त्यांच्या पत्नीची तब्येत आणखी बिघडू नये.
मनप्रीतही काहीतरी विचार करत होती. तिला आश्चर्य वाटले की, तिच्या मुलीने आयुष्याचे इतके मोठे निर्णय स्वतःहून घेतले आणि इतके दिवस इतक्या कौशल्याने लपवून ठेवले? तिने कोणालाही याची खबर लागू दिली नाही.
त्यांना हे रहस्यही कळले की, त्यांच्या मुलीला तिच्या होणाऱ्या नवऱ्याकडून, टेनकडून, इतकी मोठी रक्कम मिळाली होती आणि विद्यापीठात प्रवेश मिळणे आणि शिष्यवृत्ती मिळणे याबद्दलच्या सर्व गोष्टी खोट्या होत्या. त्यांना धक्का बसला. मुलांच्या मनाच्या चलाख नियोजनावर ते थक्क झाले.
पण जे काही झाले, ते चांगल्यासाठीच झाले. जणू काही मनप्रीतच्या मनावरचा एक मोठा भार हलका झाला होता.
घरी परतल्यावर तिला खूप हलके आणि जबाबदार वाटले.
त्या दिवशी रात्री, मनप्रीतने पहिल्यांदाच साजिदला थांबवले.
- काय झाले? साजिद थोडा काळजीत पडला.
पण मनप्रीतने त्याला मिठी मारली आणि आधी दुपारच्या घटनेबद्दल आणि तिने जाऊन मधुरिमाच्या आई-वडिलांना सत्य कसे सांगितले, हे सर्व सांगितले.
साजिदने तिचे बोलणे खूप गंभीरपणे ऐकले आणि मग हळूच कुजबुजला - शाबास!
सुमारे दोन आठवड्यांनंतर, मधुरिमाच्या कुटुंबाने त्यांच्या घराबाहेर एक मोठा मंडप उभारला आणि शहरातील सर्व नातेवाईक, मित्र, शेजारी आणि ओळखीच्या लोकांसाठी एका भव्य मेजवानीचे आयोजन केले. या निमित्ताने त्यांचे बाहेरचे नातेवाईकही आले होते.
आकर्षक पत्रिका छापण्यात आल्या आणि मधुरिमाच्या लग्नाची आमंत्रणे सर्वांना वाटण्यात आली. सर्वांना सांगण्यात आले की, विवाह सोहळा जपानमध्ये पार पडला आहे आणि रिसेप्शन येथे आयोजित केले जात आहे.
आश्चर्यचकित होऊन चौकशी करणाऱ्या नातेवाईकांना सांगण्यात आले की, मधुरिमाचे लग्न जपानमध्ये तिच्यासोबत शिकणाऱ्या एका तरुणाशी झाले आहे. मुलगा आणि मुलगी दोघांना लग्नासाठी भारतात येण्यास पुरेसा वेळ नव्हता, कारण दोघांनाही अभ्यासक्रम पूर्ण होताच कॉलेजच्या प्लेसमेंट ड्राइव्हद्वारे नोकरी मिळणार होती, म्हणून लग्नानंतर दोघांनाही एकाच ठिकाणी नोकरी मिळावी यासाठी घाईघाईने हे करण्यात आले.
शेवटच्या क्षणापर्यंत ही खोटी अफवा पसरवली जात होती की, मुलगा आणि मुलगी दोघेही रिसेप्शनला येणार आहेत.
मधुरिमाचे वडील म्हणाले की, जेव्हा जग आपल्याला फसवू शकते, तेव्हा आपण आपला सन्मान टिकवण्यासाठी काहीच करू शकत नाही का? बघा, ज्या मधुरिमाच्या लग्नाला तिचे आई-वडील तिथे उपस्थित असूनही पाहू शकले नाहीत, त्याच मधुरिमाने आपल्या लग्नाचा हा भव्य स्वागत समारंभ जपानमध्ये पती टेन आणि मुलगी तनिष्मासोबत बसून व्हिडिओवर पाहिला.
आघोष, साजिद, सिद्धांत, मनन आणि मनप्रीत यांनी मधुरिमाच्या आई-वडिलांना या मेजवानीच्या आयोजनात खूप मदत तर केलीच, पण त्यात खूप मजाही आणली.
मधुरिमाच्या आई-वडिलांच्या सर्व तक्रारी दूर झाल्या. या संपूर्ण रहस्यमय कथेच्या सुखद अंताने तिच्या भावाच्या आणि त्याच्या मित्रांच्या चेहऱ्यावरही आनंद पसरला.
पण जेव्हा आघोष स्वागत समारंभाच्या पार्टीनंतर रात्री उशिरा घरी पोहोचला, तेव्हा काहीतरी आश्चर्यकारक घडले.
