९२.
संपूर्ण प्रकार कळल्यावर आगोशची आई बेशुद्ध पडली.
मान्याने मननला बोलावले आणि त्या दोघांनी तिची काळजी घेतली.
हेही चांगले झाले की आज मान्या आणि मनन तिथे होते, नाहीतर सहसा ती एकटीच असायची. तिचा नवरा शहरात असला तरी तो क्लिनिकमध्ये असायचा.
आर्यनच्या फोननंतर तिने डॉक्टरांना फोन केला, तेव्हा त्याने फोन उचलला पण तो येऊ शकला नाही. तो त्याच्या खोलीतच होता, पण आज सकाळी तो एका खूप जाड पुस्तकात व्यस्त होता. ते पत्नीच्या हाकेवर उठून येऊ शकले नाहीत, पण त्यांनी तिथूनच सांगितले - कृपया, मला थोड्याच वेळात एक खूप गुंतागुंतीची शस्त्रक्रिया करायची आहे, तू माझ्या वतीने आर्यनला 'धन्यवाद' म्हण.
दुसरीकडे, फोन होल्डवर धरून उभा असलेला आर्यन चिडत होता की काकू त्याचे ऐकत नाहीत आणि त्याला काय म्हणायचे आहे ते समजत नाहीत.
मग तो थोडा कडवटपणे म्हणाला - काकू, आधी माझे लक्षपूर्वक ऐका... आता काकांना फोन करू नका, आणि मग त्याने एका दमात सर्व काही सांगितले की, आगोशचा पुतळा सापडला नाही, तर तो बनवल्यानंतर रात्री कलाकाराच्या घरातून चोरीला गेला आहे. त्याने हेही सांगितले की, पोलिसांत तक्रार दाखल करण्यात आली आहे.
बस, यापुढे काकूंना काहीही ऐकू आले नाही कारण त्या बेशुद्ध पडल्या.
मान्या त्यांना सावरण्यासाठी धावली आणि तिने फोन कट करून जागेवर ठेवला.
या बंगल्यात राहून मान्याचे मननशी लग्न झाल्यापासून, आगोशची आई मननला 'मननजी' म्हणू लागली होती, जावयाप्रमाणे वागवत होती आणि तोही आपली ही नवीन जबाबदारी खूप चांगल्या प्रकारे पार पाडत असे.
आर्यन मनन आणि मान्याच्या लग्नाला येऊ शकला नव्हता, पण घरात कोणत्या ना कोणत्या स्वरूपात त्याची चर्चा होत असे. त्यामुळे जेव्हा मान्याला कळले की आता आलेला फोन फिल्म स्टार आर्यनचा आहे, तेव्हा ती खूप उत्साहित झाली.
नंतर तिच्या मनात एक रुखरुख राहिली की, काकू बेशुद्ध पडल्यावर तिने अचानक फोन उचलून बंद का केला? तिने किमान एकदा तरी आर्यनचा आवाज ऐकायला हवा होता. कोण जाणे, तिने काय विचार केला असेल.
मान्याही एका पूर्णपणे अनोळखी अभिनेत्याच्या प्रेमात पडली होती.
काकूंची काळजी घेण्यासाठी आणि त्यांना इंजेक्शन देण्यासाठी क्लिनिकमधून एक नर्स आली होती आणि आता काकू शांतपणे झोपल्या होत्या.
काही वेळाने मान्याने चहा बनवला आणि काकूंना उठवले. आता त्या पूर्णपणे ठीक होत्या आणि त्यांनी मान्याला मननलाही आपल्या खोलीत बोलावण्यास सांगितले.
मनन येताच काकू पूर्ण निश्चयाने म्हणाल्या - बाळा, असे चालणार नाही. आपल्याला काहीतरी करावे लागेल. तुम्ही लोक चीनला जाण्याची तयारी करा. आघोषच्या आईला कुठूनतरी कळले होते की, चीनमध्ये एक असा कलाकार आहे जो एका खास तंत्रज्ञानाचा वापर करून फक्त तीन दिवसांत मानवी पुतळ्याची हुबेहूब प्रतिकृती बनवतो. तो अशा मूर्ती बनवण्यासाठी कोणता पदार्थ वापरतो हे त्याने पूर्णपणे गुप्त ठेवले होते, पण त्या मूर्ती खूप आकर्षक आणि मजबूत होत्या.
चीनला जाण्याची त्यांची योजना दोनदा जवळपास निश्चित झाली होती, पण आता आर्यनच्या फोननंतर त्यांना मुंबईतून मूर्ती मिळण्याची कोणतीही आशा राहिली नव्हती.
यावेळी तिने पक्के ठरवले की ती काही दिवसांसाठी चीनला जाईल आणि फिरण्यासोबतच मूर्तीही बनवून घेईल.
मान्या आणि मननने काकूचा हा आग्रह लग्नानंतर हनिमून घालवण्याची एक अचानक मिळालेली संधी म्हणून स्वीकारला आणि ते मनात खूप आनंदी झाले.
मननने याबद्दल साजिद आणि सिद्धांतशीही चर्चा केली.
साजिद मोकळा होताच त्याला म्हणाला - तू मला सांगितले आहेस, पण चुकूनही मनप्रीतसमोर याचा उल्लेख करू नकोस, नाहीतर ती सुद्धा माझ्या मागे फिरायला जाण्यासाठी लागेल. ती तर नेहमीच बाहेर जायला तयार असते.
मनन म्हणाला - ही तुमची चूक आहे, वहिनींची नाही. तुम्हीच त्यांना पुन्हा पुन्हा हनिमून साजरा करण्याची सवय लावली आहे! जेव्हा जेव्हा तुम्ही मला पाहता...
- गप्प बस हरामी! साजिदने त्याचा हात पकडून जोरात पिरगळला. मनन वेदनेने ओरडू लागला.
मनन
मनन सिद्धांतला म्हणाला- तू नुकतेच एक प्लॉट विकत घेऊन खूप पैसे कमावले आहेस... सांग, तू आमच्यासोबत चीनला येशील का?
सिद्धांत म्हणाला- मी एका अटीवर येईन.
- राहू दे, राहू दे... मनन आधीच बोलला.
साजिद म्हणाला- अरे, त्याची अट तर ऐक, तू आधीच हार मानलीस का?
- मला कोणती अट ऐकायची आहे, तो काय म्हणणार आहे हे मला माहीत आहे? मनन म्हणाला.
सिद्धांत हसायला लागला.
साजिदने सिद्धांतला विचारले- ठीक आहे, सांग तुझी अट काय आहे?
मनन मध्येच ओरडला- अरे, त्याचे ऐकू नकोस, तू अडकशील...
यावेळी आगोशच्या आईने परदेशात जाण्याची पूर्ण तयारी केली होती.
मनन आणि मान्यानेही सर्व औपचारिकता खूप लवकर पूर्ण केल्या आणि मग त्या तिघांची तिकिटे आली.
त्यांना दिल्लीहून टोकियोमार्गे जायचे होते.
जेव्हा टेन आणि मधुरिमाला त्यांच्या कार्यक्रमाबद्दल कळले, तेव्हा त्यांनी लगेच फोन केला.
मधुरीची इच्छा होती की आगोशच्या आईनेही काही दिवसांसाठी तिच्याकडे यावे. मनन आणि मान्यालाही त्यांना भेटण्याची ही एक चांगली संधी होती.
टेन आणि मधुरिमाने आग्रह धरला की त्यांचा कार्यक्रम चीनऐवजी जपानमध्येच ठरवावा. त्याच्या आईला आगोशने उभारलेली कंपनी आणि ऑफिस पाहण्याची उत्सुकता होती.
सर्वात चांगली गोष्ट म्हणजे, टेननं त्यांना आश्वासन दिले की ज्या कामासाठी ते चीनला जात होते, ते काम चीनऐवजी जपानमध्येच होईल.
टेननं त्यांना सांगितले की तो स्वतः आगोशचा पुतळा तयार करून त्यांच्यासोबत पाठवेल.
टेननं त्यांना हेही समजावून सांगितले की, ज्या तंत्रज्ञानाबद्दल त्यांनी पुतळा बनवण्याबद्दल ऐकले होते, ते खरं तर खूप सामान्य आहे.
किंबहुना, त्यासाठी त्यांना चीनला जाण्याची गरजच नाही. असे पुतळे खूप लोकप्रिय आहेत आणि जपानच्या लहान शहरांमध्येही ते सहज बनवले जातात.
ही कदाचित तिसरी वेळ होती जेव्हा आगोशच्या आईचा चीनला जाण्याचा बेत रद्द झाला होता.
टेनाच्या सल्ल्यानुसार त्यांनी आपली तिकिटेही बदलून घेतली.
आगोशचे वडील
डॉक्टरांनी आपल्या पत्नीला समजावून सांगितले की, खरं तर कोणाचाही पुतळा लावणे ही केवळ एक भावनांची बाब आहे, ज्याचा परिणाम काही काळच टिकतो.
यावरून त्यांचे आगोशच्या आईशी भांडणही झाले, आई म्हणाली - आगोश माझ्यासाठी काही दिवसांची भावना नाही!
- आपण आगोशचा फोटो हॉस्पिटलच्या आवारात कुठेतरी लावला तर ते अधिक चांगले होईल, त्यामुळे त्याची ओळख राहील. पुतळ्यांची काळजी घेणे कठीण असते. काही काळानंतर ते दुर्लक्षित पडतात आणि मोकळ्या वातावरणात पक्षी त्यावर घरटी बनवतात आणि विष्ठा करत राहतात. डॉक्टर साहेबांनी समजावून सांगितले.
माणूस कितीही मोठा असो, शहीद असो, खेळाडू असो किंवा चित्रपट स्टार असो, काही दिवसांनी लोक त्याला विसरून जातात. ते पुतळे इतके अचूक बनवलेले नाहीत की ते बराच काळ ओळखता येतील.
या वादविवादानंतर, आगोशच्या आईच्या मनात एक विचित्र विचार येऊ लागला... आगोशच्या पुतळ्याच्या चोरीमागे कोणीतरी असू शकते का...
- नाही, त्यांनी असा विचार करू नये.
आर्यनने त्यांना फोनवर सांगितले होते की तो मुंबई पोलीस आहे... तो कोणत्याही परिस्थितीत चोरीच्या गुन्हेगाराला पकडेल.
मान्या, मनन आणि त्यांची मावशी, म्हणजेच आगोशची आई जपानला जाण्याची तयारी करू लागल्या.
