बालपणीचं प्रेम म्हणजे कसं असतं माहितीये? ज्यात 'लॉजिक' कमी आणि 'मॅजिक' जास्त असतं. ही गोष्ट आहे माझ्या आणि **'मनु'**च्या त्या अतरंगी प्रेमाची, जी वाचून तुम्हाला तुमची पहिली 'क्रश' आठवल्याशिवाय राहणार नाही!
मी तेव्हा चौथीला होतो. त्या वयात आयुष्यात दोनच गोष्टी महत्त्वाच्या होत्या— एक म्हणजे दुपारी शक्तीमान बघणे आणि दुसरं म्हणजे शाळेतल्या **'मनु'**ला इम्प्रेस करणे. मनु म्हणजे आमच्या वर्गातली सगळी पोरं जिच्या मागे वेडी होती अशी 'क्लास मॉनिटर'. आणि मी? मी म्हणजे वर्गातला असा नमुना ज्याला 'पाढे' पाठ नसल्यामुळे नेहमी वर्गाबाहेर कान धरून उभं राहावं लागायचं.
माझं मनुवरचं प्रेम इतकं 'पीक'वर होतं की, मी तिच्यासाठी माझ्या कंपासमधलं नवीन 'अप्सरा' पेन्सिलचं टोक सुद्धा कधीही न मोडता तिला वापरायला द्यायचो. (त्या काळी हे 'किडनी' देण्याइतकं मोठं बलिदान होतं!)
एकदा आमच्या शाळेत 'व्हॅलेंटाईन डे'च्या आसपासची हवा सुरू झाली. मोठ्या मुलांचं बघून मलाही वाटलं की, आता आपणही काहीतरी 'रोमँटिक' केलं पाहिजे. मी माझा पिगी बँक (मातीचा डुकराचा गल्ला) फोडला. त्यात ३५ रुपये निघाले. मी ठरवलं, मनुला ५ रुपयांची 'कॅडबरी डेअरी मिल्क' द्यायची!
मी दुकानात गेलो. "काका, एकदम फ्रेश वाली कॅडबरी द्या, लव्ह स्टोरीचा विषय आहे!" काका माझ्याकडे बघून हसले आणि त्यांनी ती निळी कॅडबरी दिली.
दुसऱ्या दिवशी मी शाळेत गेलो. माझं हृदय एखाद्या जनरेटरसारखं धडधडत होतं. मधल्या सुट्टीत मनु झाडाखाली बसून डबा खात होती. मी हिंमत केली, खिशातली कॅडबरी काढली आणि तिच्यासमोर धरली.
"हे काय आहे?" मनुने विचारलं.
"हे... हे तुझ्यासाठी आहे. मला तू खूप आवडतेस!" मी कसाबसा संवाद पूर्ण केला.
मनुने कॅडबरी घेतली. मला वाटलं आता ती मला 'थँक्यू' म्हणेल किंवा गालावर एखादी पप्पी देईल. पण तिने काय केलं माहितीये? तिने ती कॅडबरी उघडली, एक तुकडा स्वतः खाल्ला आणि उरलेली कॅडबरी मागून येणाऱ्या **'गप्या'**ला (जो वर्गातला सगळ्यात दांडगा मुलगा होता) देऊन टाकली!
"गप्या, बघ आदिने काय दिलंय!" मनु आनंदाने ओरडली.
गप्याने एका दमात ती कॅडबरी फस्त केली आणि माझ्याकडे बघून म्हणाला, "थँक्यू आदि, उद्या पण घेऊन ये!" माझं ५ रुपयांचं प्रेम गप्याच्या पोटात गेलं होतं आणि मी तिथेच 'शहीद' झालो होतो.
दुसरा प्रसंग म्हणजे शाळेचा 'गॅदरिंग'चा डान्स! डान्समध्ये जोड्या लावायच्या होत्या. सरांनी मला आणि मनुला जोडीदार म्हणून निवडलं. मला वाटलं, 'बाप्पा पावला!'
डान्स होता— "छोटा बच्चा जानके हमको ना समझाना रे". प्रॅक्टिस सुरू झाली. डान्समध्ये एक स्टेप होती जिथे मला मनुचा हात धरून तिला गोल फिरवायचं होतं. मी इतका एक्साईट झालो की, तिला गोल फिरवण्याच्या नादात मी तिला असा जोरात झटका दिला की ती थेट जाऊन स्टेजच्या खाली असलेल्या तबला वाजवणाऱ्या काकांच्या अंगावर पडली!
डान्स बंद झाला. मनु रडायला लागली. सरांनी मला स्टेजवरून खाली उतरवलं आणि मला 'कोंबडा' केलं. मनुने त्या दिवशी माझ्याशी कट्टी घेतली ती कायमचीच.
शाळा संपली, आम्ही मोठे झालो. काल अचानक फेसबुकवर मला तिची प्रोफाईल दिसली. फोटोत ती तिच्या नवऱ्यासोबत होती. तिचा नवरा दुसरा तिसरा कोणी नसून तोच 'कॅडबरी खाणारा गप्या' होता!
मला तेव्हा समजलं की, बालपणीचं प्रेम हे फक्त 'अनुभव' घ्यायला असतं, 'निकाल' लावायला नाही. आजही जेव्हा मी डेअरी मिल्क बघतो, तेव्हा मला माझे ३५ रुपये आणि तो 'कोंबडा' झालेला आर्यन आठवतो!
------------------------------
वैधानिक इशारा (आणि वैयक्तिक विनंती!):
वर वाचलेली ही स्टोरी आणि माझी सध्याची मॅच्युरिटी यांचा दुरान्वयेही संबंध नाही. त्यामुळे ही कथा वाचून माझ्या चारित्र्यावर किंवा बुद्धिमत्तेवर संशय घेऊ नका, कारण बालपणी आपण सगळेच 'डोकं घरी विसरून' शाळेत जाणारे नमुने होतो!
मी हे स्पष्ट सांगतोय की, ही कथा फक्त आणि फक्त तुम्हाला हसवण्यासाठी आणि एंटरटेनमेंटसाठी लिहिली आहे. यातलं माझं प्रेम जरी ५ रुपयांच्या कॅडबरीसोबत 'शहीद' झालं असलं, तरी तुमचा हसून हसून 'पोपट' व्हावा हाच माझा प्रामाणिक हेतू होता.
जर ही स्टोरी वाचून तुम्हाला तुमची पहिली 'क्रश' किंवा तो 'गप्या' आठवला असेल, तर खाली Comment मध्ये तुमचा स्वतःचा एखादा फजितवाडा सांगा.....
