मोबाईलने लावली माझी वाट…
मी अत्यंत आत्मविश्वासाने जगाला सांगत फिरतो, "मी मोबाईल कंट्रोल करतो!" पण खरं सांगायचं तर, हे विधान म्हणजे एखाद्या उंदराने मांजराला "मी तुला कंट्रोल करतोय" म्हणण्यासारखं आहे. वास्तवात, माझ्या खिशातला तो छोटासा काचेचा तुकडा साक्षात 'मास्टरमाईंड' आहे आणि मी त्याच्या साम्राज्याचा एक छोटासा, केविलवाणा गुलाम!
१. 'फक्त दोन मिनिटं' आणि काळबाधित प्रवासाचा ब्लॅक होल
सुरुवात अशी होते—मी अभ्यासाला बसतो. समोर 'पायथागोरसचं प्रमेय' आ वासून उभं असतं. मी विचार करतो, "फक्त दोन मिनिटं व्हॉट्सॲप चेक करू, कोणाचा महत्त्वाचा मेसेज आला असेल तर?" आणि मग जे होतं, त्याला विज्ञानात 'ब्रह्मांडीय घोटाळा' म्हणतात. एका नोटिफिकेशनवरून मी इन्स्टाग्रामच्या 'रील्स' नावाच्या ब्लॅक होलमध्ये कधी शिरतो, हे काळ-वेळालाही कळत नाही.
एक रील, दोन रील, दहा रील... आणि अचानक जेव्हा मी खिडकीबाहेर बघतो, तेव्हा सूर्यदेव मला "काय रे बाळ, अजून जागाच आहेस का?" असं विचारून हसत असतात. रात्रीचे ११ कधी वाजले आणि पहाटेचे ५ कधी झाले, हे मला कळायला मार्ग नसतो. तो पाच इंचाचा राक्षस माझ्या आयुष्यातले तीन तास असं गिळंकृत करतो जणू तो एखादा 'इंटरगॅलेक्टिक' भुताटकीचा प्रकार आहे.
२. १% बॅटरी आणि हृदयाची धडधड
जेव्हा मोबाईलची बॅटरी ५% वर येते, तेव्हा माझ्या चेहऱ्यावरचे भाव एखाद्या ऑस्कर विजेत्या ट्रॅजेडी नटासारखे होतात. आणि जेव्हा ती '१%' वर पोहोचते, तेव्हा मला साक्षात जीव गेल्यासारखं वाटतं. मी चार्जर शोधण्यासाठी घरात असा धावतो, जणू काही मी एखाद्या पुरातन देवळाचा हरवलेला कळस शोधतोय. तो चार्जरची केबल म्हणजे एखाद्या जुन्या काळच्या शापित सापासारखी गुंतागुंतीची असते, जी सुलभपणे कधीच हातात येत नाही.
३. रात्रीचा 'फेस-स्मॅश' आणि झॉम्बी अवतार
रात्री अंधारात ब्लँकेट ओढून व्हिडिओ बघण्यात जो आनंद आहे, तो स्वार्गातही नसेल. पण अचानक, तो मोबाईल माझ्या हातातून निसटतो आणि थेट माझ्या नाकावर किंवा दातावर आदळतो! त्या क्षणी होणारी वेदना म्हणजे एखाद्या प्राचीन राजाने आपल्या चेहऱ्यावर मोहोर उमटवल्यासारखी असते. सकाळी आरशात बघितल्यावर डोळे लालबुंद झालेले असतात, जणू काही मी नुकताच एखाद्या झॉम्बीच्या ऑडिशनवरून परतलो आहे.
४. ऑटोकॉरेक्ट: सामाजिक विनाशाचा मार्ग
माझ्या मोबाईलमधील 'ऑटोकॉरेक्ट' हा माझा सर्वात मोठा शत्रू आहे. मी आईला मेसेज करतो "आई, भाजी घेऊन येतो," पण हा महाशय त्याचं करतो "आई, भजी घेऊन येतो!" मग घरात जो काही गोंधळ होतो, तो निस्तरायला मला दोन तास लागतात. टाईप करताना लांबलचक इमोशनल मेसेज लिहावा आणि शेवटी सगळं डिलीट करून फक्त 'Ok' पाठवावं, हा जो काही मानसिक त्रास आहे, त्याला जगात तोड नाही.
५. फॅमिली, वायफाय आणि दहशतीचे वातावरण
आमच्या घरात वायफाय राऊटरची अवस्था एखाद्या ग्रामदेवतेसारखी आहे. ज्या दिवशी रेंज कमी येते, त्या दिवशी अख्खं कुटुंब त्या राऊटरसमोर हात जोडून उभं असतं. बाबांच्या नजरा माझ्या स्क्रीनवर अशा खिळलेल्या असतात, जणू काही मी देशाची गुप्त कागदपत्रं कोणालातरी लीक करतोय. "मोबाईल खाली ठेवला तर अभ्यास होईल!" हे आईचं ब्रीदवाक्य आहे, जे ऐकून मला वाटतं की या जगातील सर्व समस्यांचं मूळ फक्त आणि फक्त माझ्या मोबाईलमध्येच दडलं आहे.
निष्कर्ष:
पूर्वी माणसं सकाळी उठल्यावर सूर्याला नमस्कार करायची, आता आम्ही सकाळी डोळे न उघडता उशीखाली हात घालून मोबाईल शोधतो. तो सायलेंट व्हिलन हळूहळू आपल्या मेंदूवर कब्जा करतोय. तरीही, मी पुन्हा एकदा ताठ मानेने मोबाईल हातात घेतो आणि स्वतःलाच बजावतो, "मी मोबाईल कंट्रोल करतो!" आणि मग... एखादी नवीन रील समोर येते आणि मी पुन्हा एकदा त्या काचेच्या तुकड्याचा दास होतो!
------------------------------
जर तुमचीही अवस्था अशीच असेल, तर ही पोस्ट 'लाईक' करून तुमची 'डिजिटल हजेरी' लावा आणि तुमच्या त्या 'मोबाईल-वेड्या' मित्राला नक्की शेअर करा!
धन्यवाद...पुन्हा भेटू नव्या समस्येसोबत...👋...
