समांतर विश्वाची (Parallel Universe) ही संकल्पना ऐकायला खूप भारी वाटते. पण विचार करा, जर खरंच असं एखादं समांतर विश्व असेल आणि तिथे आपल्या नेहमीच्या जगाच्या अगदी उलट गोष्टी घडत असतील, तर काय होईल? आपल्या नेहमीच्या मराठी कुटुंबात, मित्रांमध्ये आणि ऑफिसमध्ये यामुळे कसा गोंधळ उडेल, याची ही एक फुल्ल धमाल आणि कल्पनेपलीकडची मजेशीर गोष्ट.
------------------------------
सकाळचे साडेसात वाजले होते. राहुलने नेहमीप्रमाणे डोळे चोळत मोबाईलवर गजर (Alarm) बंद केला. त्याला वाटलं, आज पुन्हा आई ओरडत खोलीत येईल आणि म्हणेल, "दुपार झाली तरी अजून गाढवासारखा झोपलायस! उठ, ऑफिसला उशीर होतोय!"
राहुल अंथरुणातून उठला आणि हॉलमध्ये आला. पण आज तिथे काहीतरी वेगळंच घडत होतं. त्याची आई, सौ. सुलोचनाबाई, सोफ्यावर पाय लांब करून बसल्या होत्या आणि मोबाईलवर 'कँडी क्रश' खेळत होत्या. राहुलला पाहताच त्या प्रेमाने म्हणाल्या, "अरे राहुल बेटा, इतक्या लवकर का उठलास? अजून झोपायचं ना! काय हे, तरुण वयात एवढी धावपळ चांगली नाही. जा, अजून दोन तास छान ताणून दे!"
राहुल जागच्या जागीच गोठला. त्याला वाटलं तो अजून स्वप्नातच आहे. त्याने स्वतःला एक चिमटा काढला, पण त्याला खरंच लागलं. "आई, तू आज मला उठायला सांगत नाहीस? आणि ऑफिस?" राहुलने घाबरत विचारले.
आईने मोबाईलवरून नजर न हटवता उत्तर दिले, "अरे सोडून दे ते ऑफिस! काय करणार पैसे कमवून? तब्येत महत्त्वाची! आणि हो, आज मी स्वयंपाक करणार नाहीये. तू मस्त बाहेरून पिझ्झा किंवा बर्गर मागवून घे. घरातली कामं नंतर करू, आधी आराम कर!"
राहुल चक्रावला. त्याची आई, जी साध्या दुधाच्या पिशवीवरचे दोन रुपये वाचवण्यासाठी दुकानदाराशी अर्धा तास भांडायची, ती आज बाहेरून पिझ्झा मागवायला सांगत होती! राहुलने धावत जाऊन गॅलरीत पाहिले. बाहेर सूर्य नेहमीसारखाच उगवला होता, पण लोकांची वागणूक बदलली होती. रस्त्यावरून जाणारा कचरावाला कचरा गोळा करत नव्हता, तर लोक त्याच्या मागे धावून त्याला विनंती करत होते, "भाऊ, प्लीज आमचा कचरा घे ना, तुला पाहिजे तर ५०० रुपये जास्त देतो!"
राहुलच्या लक्षात आले की, तो रात्री झोपताना ज्या जगात होता, तिथून तो आता एका 'समांतर विश्वात' (Parallel Universe) पोहोचला आहे, जिथे नियम आणि वागणूक पूर्णपणे उलट आहे!
------------------------------
राहुल कसाबसा तयार झाला आणि त्याने लोकल ट्रेन पकडण्यासाठी स्टेशन गाठले. मुंबईची लोकल आणि गर्दी हे समीकरण जगात प्रसिद्ध आहे. राहुलने गर्दीत घुसण्यासाठी मनाची तयारी केली, शर्टची बटणे घट्ट तपासली आणि प्लॅटफॉर्मवर उभा राहिला.
ट्रेन आली. पण हे काय? ट्रेन पूर्णपणे रिकामी होती! डब्यात फक्त दोन-तीन माणसे आरामात सीटवर झोपली होती. राहुल डब्यात शिरला आणि एका सीटवर बसला. तेवढ्यात एक माणूस धावत आला आणि राहुलच्या पाया पडू लागला, "भाऊ, प्लीज माझ्या जागेवर तू बस ना! मी चुकून सीटवर बसलो होतो. मला उभं राहून प्रवास करायचा आहे. प्लीज, मला पाप लागेल!"
राहुल थक्क झाला. ज्या लोकलमध्ये एका सीटवर चौथ्या सीटसाठी लोक एकमेकांचे खून करायला तयार होतात, तिथे लोक बसण्यासाठी नाही, तर उभे राहण्यासाठी भांडत होते!
खिडकीबाहेर दोन प्रवासी आपापसात अतिशय सभ्य भाषेत भांडत होते, "अहो सर, आधी तुम्ही आत जा!"
"नाही नाही शर्माजी, आधी तुम्ही! तुमच्या वयाचा मान राखला पाहिजे!"
"अहो पण माझी ट्रेन सुटेल!"
"सुटू दे हो ट्रेन, पण मी आधी तुम्हालाच पाठवणार!"
राहुलने डोक्याला हात लावला. हे जग नक्कीच वेडं झालं होतं किंवा तो स्वतः वेडा झाला होता.
------------------------------
राहुल कसाबसा लोअर परेलच्या आपल्या कॉर्पोरेट ऑफिसमध्ये पोहोचला. त्याला वाटले की नऊ वाजून दहा मिनिटे झाली आहेत, आता मॅनेजर शर्मा नक्कीच ओरडणार आणि सुनावणार, "कामाची काही किंमत आहे की नाही? लेटमार्क लागेल तुमचा!"
तो भीत भीत मॅनेजरच्या केबिनबाहेर उभा राहिला. मॅनेजर शर्माने त्याला पाहिले आणि तो आनंदाने केबिनबाहेर आला. त्याने राहुलला घट्ट मिठी मारली.
"अरे राहुल! माय बॉय! तू नऊ वाजता ऑफिसमध्ये कसा काय? काय हे? एवढं कष्टाळू असणं चांगलं नाही. तुला ऑफिसची काही पडलीच नाहीये का? आमची इज्जत घालवणार का तू?" शर्मा चिडून म्हणाला.
"सर, म्हणजे? मी तर वेळेवर आलोय," राहुल गोंधळला.
"तेच तर सांगतोय! आपल्या ऑफिसचा नियम काय आहे? जितकं उशिरा येईल, तितका चांगला परफॉर्मन्स! जो कर्मचारी दुपारी दोन वाजता येतो, त्याला आपण 'एम्प्लॉई ऑफ द मंथ' देतो. आणि तू? सकाळी नऊ वाजता येऊन कंपनीची संस्कृती खराब करतोयस! जा, कॅन्टीनमध्ये जाऊन आधी तीन तास पबजी खेळ, मग बघू कामाचं!" शर्माने त्याला हसून दम दिला.
राहुल त्याच्या डेस्कवर गेला. शेजारी बसलेला त्याचा जिवलग मित्र 'पप्पू' डोक्याला हात लावून रडत होता.
"काय झालं रे पप्पू? एवढा का रडतोयस?" राहुलने विचारले.
पप्पूने रडत रडत सांगितले, "अरे काय सांगू राहुल? खूप मोठं संकट आलंय माझ्यावर. आज अप्रेझल (Appraisal) होतं. मॅनेजरने माझं प्रमोशन केलं आणि पगार दुप्पट केला! आता एवढ्या पैशांचं मी काय करू? मला आधीच कमी पगार होता, त्यात मी सुखी होतो. आता मला जास्त काम करावं लागेल, जास्त सुट्ट्या घ्याव्या लागतील. मी तर बरबाद झालो रे!"
राहुलला आता हसावं की रडावं हे समजत नव्हतं. या समांतराच्या जगात, लोक पगार वाढल्यामुळे रडत होते आणि कामावरून काढून टाकण्यासाठी बॉसच्या पाया पडत होते.
-----------------------------
संध्याकाळी राहुल घरी परतला. घरी आल्यावर त्याला आणखी एक धक्का बसला. घरात त्याचे काका-काकू आणि 'ते' कुप्रसिद्ध नातेवाईक बसले होते, जे नेहमी राहुलला टोमणे मारायचे की, "राहुलचं कसं चाललंय? लग्न कधी करणार? आमच्या गोट्याला बघा, फॉरेनला गेला!"
पण आज काकूंचा सूर वेगळाच होता. काकू म्हणाल्या, "सुलोचना, तुझा राहुल किती सुखात आहे गं! अजून लग्न नाही केलं याने. किती सुखी आयुष्य जगतोय. आमच्या गोट्याने विशीतच लग्न करून स्वतःचं आयुष्य बरबाद करून घेतलं. आता स्वतःच्या पायावर उभा राहिलाय, गाडी घेतलीये, घर घेतलंय... काय हे दिवस आलेत! आमचा गोटा किती नालायक निघाला!"
तेवढ्यात काकांनी राहुलला जवळ बोलावले आणि खिशातून सिगारेटचे पाकीट काढले, "घे राहुल, एक झुरका मार! काय तू दिवसभर अभ्यास आणि ऑफिस करत असतोस? जरा मित्रांसोबत दारू पिऊन रस्त्यावर धिंगाणा घालत जा. शेजारचे जोशी काका बघ, आपल्या मुलाचं कौतुक करत होते की त्यांचा मुलगा काल रात्री पोलिसांच्या गाडीतून घरी आला! किती अभिमान वाटत असेल त्या बापड्याला. आणि तू? साधा एक गुन्हा सुद्धा केला नाहीस अजून!"
राहुलने हात जोडले आणि तिथून पळ काढला.
------------------------------
रात्री आईने राहुलला दुकानातून दूध आणि भाजी आणायला सांगितले. राहुल भाजी मार्केटमध्ये गेला. तिथे भाजीवाली मावशी मोठ्याने ओरडत होती, "घ्या हो घ्या! ताजी ताजी मेथी! १०० रुपये गड्डी! गरीब माणसाला परवडणारी मेथी!"
राहुलने विचारले, "मावशी, मेथी कशी दिली?"
"१०० रुपये गड्डी बाबा! पण तू घासाघीस कर ना जरा. बोल, ५०० रुपये देणार का?" भाजीवाली म्हणाली.
"अहो मावशी, तुम्ही १०० म्हणताय, मग मी ५०० का देऊ? मी तर कमी करणार ना, ५० रुपयाला द्या!" राहुलने आपले जुने लॉजिक लावले.
भाजीवाली रागाने लाल झाली, "काय रे! श्रीमंत समजतो का स्वतःला? ५० रुपये देऊन माझी फसवणूक करतोस? लाज नाही वाटत गरीब भाजीवालीला कमी पैसे द्यायला? नीट ५०० रुपये काढ, नाहीतर एक मेथीची काडीही देणार नाही!"
राहुलला समजले की इथे महागाई ही समस्या नाही, तर स्वस्ताई ही समस्या आहे. जो जास्त पैसे देईल, तो खरा श्रीमंत! त्याने मुकाट्याने खिशातून ५०० ची नोट काढली आणि मेथीची एक जुडी घेतली.
------------------------------
घरी येऊन राहुलने जरा रिलॅक्स होण्यासाठी इन्स्टाग्राम (Instagram) उघडले. तिथे तर वेगळाच ट्रेंड सुरू होता.
त्याच्या वर्गातल्या सगळ्यात हुशार मुलीने, जिने नेहमी ९५% मिळवले होते, तिने एक रील टाकली होती, ज्यामध्ये ती रडत होती आणि कॅप्शन होतं: "दुर्दैव! या परीक्षेतही मला पैकीच्या पैकी गुण मिळाले. मी कधी नापास होणार? देव माझ्याच पाठी का लागलाय? #SadLife #Loser"
आणि खाली लोकांनी कमेंट्स केल्या होत्या: "काळजी घेऊ नकोस ताई, पुढच्या वेळी नक्कीच झिरो मिळेल!", "खूप वाईट वाटलं तुझा रिझल्ट बघून!"
दुसरीकडे, राहुलचा एक मित्र जो नेहमी परीक्षेत कॉपी करून पकडला जायचा आणि नापास व्हायचा, त्याने एक फोटो टाकला होता. फोटोमध्ये तो कपाळावर 'नापास' अशी पाटी लावून बुलेटवर बसला होता. त्याला ५ लाख लाईक्स होत्या आणि कमेंट्स होत्या: "भाई, नादच खुळा!", "खरा हिरो तर तूच!", "आमचा भाई नापास झाला, अख्ख्या पुण्यात धुरळा!"
राहुलने डोक्याला हात लावला आणि विचार केला, "या जगात जर मी यूपीएससी (UPSC) ची परीक्षा दिली आणि नापास झालो, तर कदाचित मला देशाचा राष्ट्रपती बनवतील!"
------------------------------
शनिवार असल्यामुळे राहुलने त्याच्या मित्रांना, म्हणजेच पप्पू आणि गोट्याला पार्टी देण्याचे ठरवले. ते एका मोठ्या थ्री-स्टार हॉटेलमध्ये गेले. हॉटेलमध्ये गेल्यावर वेटरने त्यांचे स्वागत केले.
"सर, काय आणू आपल्यासाठी?" वेटरने विचारले.
"एक कढई पनीर, दाल तडका आणि बटर नान आण," पप्पूने ऑर्डर दिली.
थोड्या वेळाने वेटर जेवण घेऊन आला. जेवण अतिशय चवदार आणि सुवासिक होते. पण पप्पूने पहिला घास घेतला आणि तो थुंकला.
"थू! काय घाणेरडं जेवण आहे हे! या भाजीमध्ये पनीरचे तुकडे मऊ आहेत, दाल तडक्याला मस्त लसूण-जिऱ्याची फोडणी दिलीये आणि नान किती मऊ आहे! मॅनेजरला बोलवा आधी!" पप्पू ओरडला.
मॅनेजर धावत आला, "काय झालं सर? काही चूक झाली का?"
"चूक? अहो, गुन्हा केलाय तुम्ही! जेवण एवढं चवदार कसं काय असू शकतं? हॉटेलचा नियम माहीत नाही का? भाजी जळलेली पाहिजे, मीठ जास्त पाहिजे आणि नान एवढा कडक पाहिजे की दाताने तुटला नाही पाहिजे! तरच तर हॉटेलला फाईव्ह स्टार रेटिंग मिळणार ना!" पप्पू संतापाने म्हणाला.
मॅनेजरने कान पकडले, "आय एम व्हेरी सॉरी सर! शेफ नवीन आहे, त्याला अजून कसं वाईट जेवण बनवायचं हे समजत नाहीये. मी आत्ताच ही भाजी फेकून देतो आणि तुमच्यासाठी खास शेळ-पाळं, करपलेलं अन्न घेऊन येतो!"
राहुल शांतपणे हे सगळं पाहत होता. त्याला समजलं होतं की, जर या जगात जिवंत राहायचं असेल, तर आपल्याला आपल्या बुद्धीचा वापर पूर्णपणे बंद करावा लागेल.
------------------------------
हॉटेलमधून बाहेर पडताना राहुलला त्याची क्रश (Crush) 'प्रिया' दिसली. नेहमीच्या जगात राहुलने तिला तीन वेळा प्रपोज केले होते, पण तिने दरवेळी "तू फक्त माझा चांगला मित्र आहेस" (Friendzone) असं म्हणून त्याला नकार दिला होता.
राहुलने विचार केला, "या जगात सगळं उलट आहे, तर मग आज ट्राय करून बघूया!"
तो प्रियाजवळ गेला, तिचे हात हातात घेतले आणि म्हणाला, "प्रिया, आय हेट यू! मला तू अजिबात आवडत नाहीस. तुझं तोंड बघितलं की माझा दिवस खराब होतो. प्लिज, माझ्या आयुष्यात कधीच येऊ नकोस!"
प्रियाच्या डोळ्यात आनंदाचे अश्रू आले. तिने राहुलला घट्ट मिठी मारली, "ओह राहुल! आय लव्ह यू टू! मी किती दिवसांपासून वाट पाहत होते की तू मला असं काहीतरी वाईट बोलशील! चल, उद्याच आपण कोर्ट मॅरेज करूया!"
राहुलच्या आनंदाला पारावार उरला नाही. ज्या मुलीच्या एका 'हो' साठी तो वर्षभर देवळात नारळ वाढवत होता, ती आज केवळ एका 'आय हेट यू' मुळे लग्न करायला तयार झाली होती.
------------------------------
रात्री राहुल घरी आला. तो खूप थकला होता, पण आनंदी होता. या समांतर विश्वाने त्याला जगण्याचा एक नवीन दृष्टिकोन दिला होता. जिथे अपयश हेच यश होतं, जिथे नातेवाईक टोमणे मारत नव्हते, जिथे बॉस कामासाठी नाही तर आराम करण्यासाठी पैसे देत होता.
तो बेडवर पडला आणि विचार करू लागला, "हे जग किती छान आहे! इथे टेन्शन नावाचा प्रकारच नाही. उद्या सकाळी उठून मी मॅनेजरला शिव्या देईन, म्हणजे मला आणखी मोठा पगार वाढवून मिळेल!"
तो हसत हसत झोपी गेला...
------------------------------
"उठ रे गाढवा! आठ वाजले! तुझ्या बापाचं ऑफिस आहे का? रोज रोज उशिरा उठतोस, लाज वाटत नाही? शेजारच्या जोशींच्या मुलाला बघ, सकाळी पाच वाजता उठून पळायला जातो!"
आईच्या या परिचित आणि करड्या आवाजाने राहुलला जाग आली. राहुलने दचकून डोळे उघडले. समोर त्याची आई हातात चहाचा कप (आणि दुसऱ्या हातात झाडू) घेऊन उभी होती.
राहुलने घाबरत विचारले, "आई... तू आज मला ओरडतेयस? काल तर तू म्हणाली होतीस की आराम कर!"
आईने कपाळावर हात मारला, "अरे देवा! रात्री काय पिऊन झोपला होतास का? चल उठ लवकर, ऑफिसला उशीर होतोय. आणि हा चहा घे, साखरेचा भाव वाढलाय, त्यामुळे आज चहात साखर कमी टाकलीये!"
राहुलने सुटकेचा श्वास सोडला (आणि थोडा निराशही झाला). त्याने मोबाईल चालू केला. मॅनेजर शर्माचा व्हॉट्सॲपवर मेसेज आला होता: "राहुल, आज ९:१५ च्या आत लॉगिन झालं नाही, तर अर्ध्या दिवसाचा पगार कापला जाईल!"
इन्स्टाग्राम उघडले तर हुशार मुलीने ९८% मिळाल्याचा फोटो टाकला होता आणि त्यावर ३ हजार लोकांनी 'काँग्रॅच्युलेशन्स'च्या कमेंट्स केल्या होत्या.
राहुल बेडवरून उठला, स्वतःचे तोंड धुवायला गेला आणि आरशात बघून स्वतःशीच हसला. समांतर विश्व (Parallel Universe) फक्त स्वप्नातच ठीक आहे, कारण जर खरंच बॉसने पगार वाढल्यावर रडायला सांगितलं आणि आईने बाहेरून पिझ्झा खायला सांगितला, तर मराठी माणसाला जगण्याची मजाच राहणार नाही! शेवटी, रोज सकाळी आईच्या ओरडण्यात आणि लोकलच्या गर्दीत जे सुख आहे, ते जगातल्या कुठल्याच समांतर विश्वात नाही!
समाप्त.
------------------------------
