गावाचं नाव सांगायला बंदी आहे, कारण तिथल्या ग्रामस्थांनी या जागेचा उल्लेख कुठेही न करण्याची शपथ घेतली आहे. सह्याद्रीच्या कुशीत वसलेलं हे गाव तसं शांत, पण गावाला लागून असलेल्या घनदाट जंगलाच्या मध्यभागी ती वास्तू उभी आहे. 'वास्तू' म्हणण्यापेक्षा तो एक सडत चाललेला जिवंत नरक आहे. १८व्या शतकात एका तांत्रिकाने स्वतःच्या अघोरी सिद्धीसाठी तिथे आपल्याच कुटुंबाचा नरबळी दिला होता. त्यानंतर ब्रिटिशांच्या काळात एका अधिकाऱ्याने तिथे आत्महत्या केली. लोक म्हणतात, तिथे जमिनीखाली फक्त माती नाही, तर शेकडो वर्षांचा आक्रोश गाडला गेला आहे.राहुल आणि समीर... दोघेही मुंबईचे. 'पॅरानॉर्मल इन्व्हेस्टिगर्स' (Paranormal Investigators) असल्याचा आव आणणारे दोन तरुण. त्यांच्याकडे महागडे कॅमेरे, ईएमएफ मीटर्स (EMF Meters), आणि ऑडिओ रेकॉर्डर्स होते."सोशल मीडियावर मिलियन व्ह्यूज मिळणार समीर, विचार कर!" राहुल गाडी चालवताना उत्साहाने म्हणाला.समीर मात्र खिडकीबाहेर बघत होता. जसजशी त्यांची गाडी त्या गावाच्या हद्दीत शिरत होती, तसतसा समीरच्या छातीवरचा दाब वाढत होता.
मोबाईलचे नेटवर्क कधीच गायब झाले होते. डॅशबोर्डवर घड्याळाचे काटे अचानक उलटे फिरू लागले होते.रात्रीचे ठीक १२:१५ झाले होते. गाडी जंगलाच्या तोंडावर थांबवून ते चालत पुढे निघाले. हवेत इतकी शांतता होती की, त्यांच्या स्वतःच्या श्वासाचा आवाजही एखाद्या लाऊडस्पीकरसारखा ऐकू येत होता. समोर ती वास्तू उभी होती. तीन मजली जुनी दगडी इमारत, ज्याच्या खिडक्या काळ्याकुट्ट अंधारासारख्या उघड्या होत्या . त्यांनी वास्तूच्या मुख्य लाकडी दरवाजाला हात लावला. लाकूड कुजलेलं होतं, पण जसजसा स्पर्श झाला, तसं राहुलला जाणवलं की ते लाकूड थंड नव्हतं... ते एखाद्या माणसाच्या शरीरासारखं कोमट होतं! जणू काही ते घर श्वास घेत होतं.'कर्कश्शऽऽऽ...' दरवाजा उघडला.आत पाऊल टाकताच, त्यांच्या अंगावर कापऱ्या सुटल्या. समीरने तातडीने त्याचे तापमान मोजण्याचे यंत्र (Thermal Scanner) काढले. बाहेरील तापमान २४ अंश सेल्सिअस होते, पण आत पाऊल ठेवताच ते थेट उणे ४ अंश (-4°C) वर घसरले. त्यांच्या तोंडून निघणारी वाफ हवेत गोठत होती."राहुल, हा नॉर्मल ड्रॉप नाहीये. आपल्याला निघायला हवं," समीरने राहुलचा हात धरला.पण राहुल कॅमेरा सेट करत म्हणाला, "घाबरू नकोस, हाच तर पुरावा आहे."अचानक... 'क्लिक'.दोघेही जागेवर खिळले. त्यांच्या डाव्या बाजूला असलेल्या हॉलमधून एका जुन्या फोनची रिंग वाजली. तो डिजिटल फोन नव्हता, तर जुन्या काळातील फिरवायचा (Rotary) फोन होता. या घरात वीज नव्हती, फोनची वायर तुटलेली जमिनीवर पडली होती, तरीही तो फोन वाजता होता.राहुल कॅमेरा घेऊन त्या फोनच्या दिशेने गेला. समीर थरथरत्या हाताने ईएमएफ मीटर धरून मागे उभा राहिला.
मीटरचे लाल दिवे वेड्यासारखे लुकलुकू लागले आणि यंत्रातून एक कानठळी बसवणारा आवाज (Static Noise) येऊ लागला.राहुलने फोनचा रिसीव्हर उचलला आणि कानाला लावला.समीरने विचारले, "काय ऐकू येतंय?"राहुल काहीच बोलला नाही. त्याचे डोळे मोठे झाले. रिसीव्हरमधून एक अतिशय बारीक, लहान मुलाच्या रडण्याचा आवाज येत होता... आणि त्या रडण्याच्या मागे कोणीतरी दात खात, नखं भिंतीवर ओरबाडत असल्याचा 'चर्रर्र... चर्रर्र...' असा आवाज येत होता.अचानक रिसीव्हरमधून एक घोगरा, हिंस्र आवाज आला: "आलात? आम्ही वाटच बघत होतो..."👁️ त्याने भीतीने तो फोन फेकून दिला. फोन जमिनीवर पडताच, घरातल्या सगळ्या खिडक्या आणि दरवाजे एकाच वेळी 'धडाम' करून बंद झाले. जणू काही पूर्ण घराला बाहेरून कोणीतरी सिमेंटने पक्कं बंद करून टाकलं होतं.आता टॉर्च आणि कॅमेऱ्याचे दिवे अचानक बारीक झाले. बॅटऱ्या १००% चार्ज होत्या, पण त्यांचा प्रकाश फक्त एक फूट अंतरापर्यंतच पडत होता.त्यांना वरच्या मजल्यावरून पावलं वाजल्याचा आवाज आला. पण ती माणसाची पावलं नव्हती. तो आवाज 'टपटप... टपटप...' असा होता, जणू कोणीतरी चार पायांवर, जनावरासारखं पण खूप वेगाने धावतंय. तो आवाज जिन्यावरून खाली येत होता."समीर, पळ वरती!" राहुल ओरडला. खालचा रस्ता बंद असल्याने ते जिन्याने पहिल्या मजल्याकडे धावले.तिथे पोहोचताच त्यांना एक खोली दिसली. त्या खोलीच्या मध्यभागी काळ्या रंगाची राख पसरलेली होती. भिंतींवर रक्ताने, उलट्या सुलट्या भाषांमध्ये काहीतरी लिहिलेले होते. मानवी कवट्या कोपऱ्यात रचून ठेवल्या होत्या. त्या खोलीच्या छताला एक जुना पाळणा लटकत होता. आणि सर्वात भयानक गोष्ट म्हणजे... तो पाळणा हवेत स्वतःहून वेगाने झुलत होता.समीरने कॅमेऱ्याच्या नाईट व्हिजन (Night Vision) स्क्रीनमधून पाळण्याकडे बघितले. स्क्रीनमध्ये जे दिसले, त्याने समीरच्या हृदयाचा ठोका चुकला. पाळण्यात काहीच नव्हते, पण पाळण्याच्या वर... छताला उलटी चिकटलेली एक मानवी आकृती होती. तिचे हात-पाय उलटे वळलेले होते, पाठीचा कणा तुटल्यासारखा बाहेर आला होता. तिचे लांब काळे केस खाली लटकत होते.तिने तिचे तोंड उघडले... तिचे जबडे सामान्य माणसापेक्षा दुप्पट मोठे उघडले होते आणि आत सुळके दात होते.💀
ती आकृती छतावरून थेट जमिनीवर पडली... 'चकऽऽऽ' असा हाडांचा तुटण्याचा आवाज झाला. पण ती उठली नाही, ती एखाद्या कोळ्यासारखी (Spider) चारही हातापायांवर वेगाने राहुलच्या दिशेने सरपटत आली."राहुल, मागे सरक!!" समीर ओरडला.पण खूप उशीर झाला होता. त्या अमानुष शक्तीने राहुलचे पाय पकडले आणि त्याला जमिनीवर पाडले. राहुलने समीरच्या दिशेने हात केला, "समीर... वाचव मला... समीर..."त्या साऊंड रेकॉर्डरमध्ये राहुलच्या हाडांची तडकण्याची आवाज रेकॉर्ड होत होते. त्या आकृतीने राहुलला भिंतीवर एका प्राण्यासारखे आपटले. राहुलचे डोके भिंतीवर आदळले आणि रक्ताची कारंजी उडाली. त्याचा डावा हात तिने हाताने उपटून काढला, जसा कोणी झाडाची फांदी तोडतो. राहुलचा किंचाळण्याचा आवाज संपूर्ण वास्तूत गुंजला आणि काही सेकंदांतच तिथे फक्त मांसाचा चिखल उरला.समीरच्या अंगावर राहुलच्या रक्ताचे थेंब उडाले. तो उबदार, चुरचुरणारा रक्ताचा स्पर्श जाणवताच समीरची शुद्ध हरपण्याची वेळ आली. तो तिथून अंधाधुंद धावला.🏃♂️
समीर खाली पळाला. मुख्य दरवाजाजवळ आला. तो दरवाजा खेचू लागला, पण दरवाजा हलत नव्हता. त्याने मागे वळून बघितले.हॉलच्या अंधारातून राहुल चालत येत होता!होय, राहुल... पण त्याचे डोके एका बाजूला पूर्णपणे तुटून लटकत होते, त्याचा डावा हात नव्हता, आणि त्याच्या पोटातून आतडी बाहेर आली होती. त्याचे डोळे पूर्णपणे काळे झाले होते.तो राहुलच्या आवाजात म्हणाला, "समीर... कुठे जातोस? आपण सोबत आलो होतो ना? थांब..."समीरने तिथेच पडलेली एक लोखंडी सळई घेतली आणि समोरच्या काचेच्या खिडकीवर मारली. काच फुटली. समीरने स्वतःचा जीव न विचारता त्या काचेच्या तुकड्यांमधून बाहेर उडी मारली. त्याचे हात, तोंड, पाय काचेने कापले गेले, पण त्याने धावणे थांबवले नाही.तो जंगलातून धावत होता. पण भयानक गोष्ट म्हणजे, तो जितका पुढे धावत होता, तितकी ती वास्तू त्याच्या समोरच येत होती! जणू काही तो एका चक्रव्यूहात अडकला होता. झाडांच्या फांद्या त्याचे कपडे फाडत होत्या, जमिनीतून कोणाचे तरी हात वर येऊन त्याचे पाय ओढत असल्याचा भास त्याला होत होता.शेवटी, पहाटेचे ५ वाजले. सूर्यकिरणे जमिनीवर पडली आणि ती दहशत थांबली. गावाच्या वेशीवर गावकऱ्यांना समीर रक्ताच्या थारोळ्यात, शुद्ध हरपलेल्या अवस्थेत सापडला.🤫
सध्याची स्थिती (The Present)
समीर आज पुण्यातील एका नामांकित मानसिक रुग्णालयात (Mental Asylum) दाखल आहे. तो कोणाशीच बोलत नाही. तो फक्त खोलीच्या कोपऱ्यात बसून राहतो.डॉक्टरांनी सांगितले की, समीर दिवसा ठीक असतो, पण रात्री ठीक १२:१५ वाजता तो स्वतःची नखं भिंतीवर ओरबाडू लागतो. त्याच्या खोलीच्या भिंतींवर त्याने स्वतःच्या रक्ताने त्या वास्तूचे चित्र काढले आहे.आणि सर्वात थक्क करणारी गोष्ट... डॉक्टरांनी समीरच्या पाठीवर तपासणी करताना पाहिले की, त्याच्या पाठीच्या त्वचेवर नखांनी खोलवर कोरून काहीतरी लिहिले आहे. ते डॉक्टरांनी वाचले, तेव्हा त्यांचेही हात कापायला लागले.त्यावर लिहिले होते: "तू फक्त शरीर घेऊन बाहेर गेला आहेस... तुझा आत्मा अजूनही आमच्याकडेच आहे!"
(अस्वीकरण (Disclaimer)
ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक आहे. या कथेत उल्लेख केलेली पात्रे, स्थळे, घटना, संस्था किंवा प्रसंग यांचा कोणत्याही जिवंत अथवा मृत व्यक्तीशी, वास्तविक ठिकाणाशी किंवा घडलेल्या घटनेशी कोणताही संबंध नाही. असा कोणताही संबंध आढळल्यास तो केवळ योगायोग समजावा. वाचकांच्या मनोरंजनासाठी आणि सर्जनशील कल्पनाविश्वाचा भाग म्हणून ही कथा लिहिण्यात आली आहे.)
