Chapter 5 – स्वतःला शोधताना
सकाळचे सात वाजले होते.
गजर बंद करून तारा काही क्षण तशीच पलंगावर पडून राहिली.
काल आईने म्हटलेलं एक वाक्य तिच्या मनात पुन्हा पुन्हा येत होतं—
"तू आनंदी राहा, एवढंच पुरेसं आहे."
किती साधं वाक्य होतं ते...
पण त्यामागे आई-बाबांचं संपूर्ण आयुष्य दडलं होतं.
ताराने डोळे उघडले.
खिडकीतून बाहेर पाहिलं.
रोजसारखाच दिवस सुरू झाला होता.
पण आज तिला स्वतःमध्ये एक वेगळीच शांतता जाणवत होती.
ती उठली.
आवरली.
आणि अभ्यासाच्या टेबलावर बसली.
समोर तिची वही उघडी होती.
काही महिन्यांपूर्वी तिने स्वतःसाठी काही ध्येय लिहून ठेवली होती.
पण त्यानंतर ती वही तशीच बंद पडून होती.
तिने एकेक पान उलटलं.
काही ठिकाणी अर्धवट लिहिलेलं होतं.
काही ठिकाणी फक्त तारीख होती.
आणि काही पानं पूर्णपणे रिकामी.
ती रिकामी पानं पाहून तिला स्वतःचीच आठवण झाली.
स्वप्नं होती... पण त्यांच्यासाठी वेळ काढला नव्हता.
तिने पेन उचललं.
पहिल्या रिकाम्या पानावर लिहिलं—
"आजपासून."
फक्त दोन शब्द.
पण त्या दोन शब्दांत तिचा संपूर्ण निर्धार होता.
---
"तारा, नाश्ता करायला ये."
आईची हाक आली.
"येते आई."
ती टेबलावरून उठली.
नाश्ता करताना बाबा शांतपणे वर्तमानपत्र वाचत होते.
अचानक त्यांनी विचारलं,
"तुझं ते काम कसं चाललंय?"
"छान चाललंय बाबा."
"पुढे काय करायचं ठरवलं आहेस?"
तारा काही क्षण शांत राहिली.
हा प्रश्न तिला अनेकदा विचारला गेला होता.
पण आज पहिल्यांदाच तिच्याकडे उत्तर होतं.
"मला माझ्या क्षेत्रात काहीतरी चांगलं करायचंय. स्वतःची ओळख निर्माण करायची आहे."
बाबांनी वर्तमानपत्र खाली ठेवलं.
त्यांच्या चेहऱ्यावर हलकंसं समाधान दिसलं.
"मग कर. आम्ही आहोत तुझ्यासोबत."
एवढंच.
फक्त चार शब्द.
पण त्या चार शब्दांनी ताराच्या मनात काहीतरी हललं.
तिला वाटलं...
कदाचित प्रत्येक मोठ्या स्वप्नाला सुरुवात करण्यासाठी खूप लोकांची गरज नसते. कधी कधी दोन माणसांचा विश्वास पुरेसा असतो.
---
त्या दिवशी ऑफिसमध्ये काम करत असताना तिची मैत्रीण स्नेहा तिच्या जवळ आली.
"काय गं? आजकाल खूप बदललीस."
तारा हसली.
"कशी?"
"पूर्वी छोट्या छोट्या गोष्टींवर विचार करायचीस. आता मात्र खूप शांत दिसतेस."
"शांत झालेय... की फक्त काही गोष्टी स्वीकारायला शिकलेय, माहीत नाही."
स्नेहाने तिच्याकडे पाहिलं.
"काहीतरी झालंय."
तारा हसली.
"प्रत्येक गोष्ट सांगता येत नाही."
"मग निदान एवढं सांग... तू ठीक आहेस ना?"
या प्रश्नावर मात्र तारा थांबली.
काही क्षण ती काहीच बोलली नाही.
मग हळू आवाजात म्हणाली,
"हो... आता ठीक आहे."
पण त्या दोन शब्दांमागे कितीतरी न बोललेल्या गोष्टी होत्या.
काही आठवणी...
काही प्रश्न...
आणि एक अशी व्यक्ती, जिच्यासाठी तिच्या मनात अजूनही एक छोटासा कोपरा राखून ठेवला होता.
---
संध्याकाळी घरी परतताना तारा बसच्या खिडकीजवळ बसली होती.
बाहेरची गर्दी मागे सरकत होती.
प्रत्येक चेहरा कुठेतरी जात होता.
प्रत्येकाची स्वतःची एक कथा होती.
तिने स्वतःलाच विचारलं—
"माझ्या कथेचा शेवट मला माहीत आहे का?"
उत्तर आलं नाही.
आणि पहिल्यांदाच तिला त्या उत्तराची घाईही नव्हती.
कारण काही कथा आपण ठरवून लिहू शकत नाही.
त्या हळूहळू आपल्या आयुष्यात घडत जातात.
घरी पोहोचल्यावर तिला टेबलावर एक छोटंसं पाकीट दिसलं.
"आई, हे काय?"
"तुझ्या नावावर आलंय."
ताराने पाकीट हातात घेतलं.
तिचं नाव पाहून ती थोडी आश्चर्यचकित झाली.
पाकिटावर पाठवणाऱ्याचं नाव स्पष्ट नव्हतं.
तिने ते उघडलं.
आत एक छोटासा कागद होता.
त्यावर लिहिलं होतं—
"कधी कधी स्वतःवर विश्वास ठेवणं हीच आयुष्यातली पहिली मोठी जिंक असते."
तारा बराच वेळ तो कागद हातात धरून बसली.
हा संदेश कोणी पाठवला होता?
का पाठवला होता?
तिला काहीच समजत नव्हतं.
पण त्या शब्दांनी तिच्या मनाला स्पर्श केला.
तिने तो कागद डायरीच्या आत जपून ठेवला.
आणि खाली एकच वाक्य लिहिलं—
"माझ्या आयुष्यात काहीतरी बदलतंय... पण काय, हे अजून मला माहीत नाही."
तिने डायरी बंद केली.
खिडकीतून बाहेर पाहिलं.
आकाशात एकामागून एक तारे दिसू लागले होते.
तिच्या चेहऱ्यावर हलकंसं हसू उमटलं.
कदाचित...
नियती अजून शांत होती.
पण तिच्या आयुष्याच्या पानांवर काहीतरी नवीन लिहायला सुरुवात झाली होती
त्या रात्री तारा झोपायला गेली, पण तिच्या मनातून ते पाकीट काही केल्या जात नव्हतं.
तिने पुन्हा एकदा डायरी उघडली.
तो छोटासा कागद बाहेर काढला.
"कधी कधी स्वतःवर विश्वास ठेवणं हीच आयुष्यातली पहिली मोठी जिंक असते."
ती ओळ वाचताना तिच्या मनात एक वेगळाच प्रश्न आला—
"हा संदेश मला कोणीतरी का पाठवला असेल?"
तिला आठवत नव्हतं की तिने अलीकडे कोणाशी अशी काही गोष्ट बोलली होती.
कुणाला तिच्या मनातल्या संघर्षाबद्दल माहीत होतं?
कुणाला तिच्या स्वप्नांबद्दल?
कुणाला तिच्या शांततेमागचं वादळ दिसलं होतं?
तिने काही क्षण विचार केला.
मग स्वतःलाच हसून म्हणाली,
"कदाचित फक्त योगायोग असेल..."
पण मन मात्र ते मानायला तयार नव्हतं.
तिने तो कागद पुन्हा डायरीत ठेवला.
डायरी बंद केली.
आणि दिवा बंद करण्याआधी एकदा खिडकीबाहेर पाहिलं.
आकाशात असंख्य तारे होते.
त्यापैकी एक तारा मात्र बाकीच्यांपेक्षा जास्त चमकत असल्यासारखा वाटत होता.
तिने हळूच डोळे मिटले.
आणि मनात एकच विचार आला—
"काही प्रश्नांची उत्तरं लगेच मिळत नाहीत... कदाचित त्यासाठी योग्य वेळ येणं गरजेचं असतं."
त्या रात्री तिला माहीत नव्हतं...
पण तिच्या आयुष्यातील एक नवीन अध्याय आधीच सुरू झाला होता.
क्रमशः... 🌸
> हा अध्याय तुम्हाला कसा वाटला? ताऱ्याच्या आयुष्यात आलेल्या या छोट्याशा बदलामागे काय असेल, याचा अंदाज तुम्ही लावलात का? तुमचा Review नक्की द्या. ❤️
