अध्याय १ — तो गुप्त करार
रात्रीचे जवळपास अकरा वाजले होते.
बाहेर मुसळधार पाऊस सुरू होता. खिडकीच्या काचेवर पडणाऱ्या पावसाच्या थेंबांचा आवाज संपूर्ण खोलीत पसरला होता.
मृणाली खिडकीजवळ शांत उभी होती.
तिच्या हातात कॉफीचा कप होता, पण गेल्या अर्ध्या तासापासून तिने त्याचा एक घोटही घेतला नव्हता.
तिचं संपूर्ण लक्ष मोबाईलच्या स्क्रीनवर होतं.
काही वेळापूर्वी तिला एक मेसेज आला होता.
उद्या सकाळी नऊ वाजता माझ्या ऑफिसमध्ये ये. तुला काही महत्त्वाचं सांगायचं आहे. — प्रीतम
मृणालीने तो मेसेज पुन्हा एकदा वाचला.
प्रीतम.
हे नाव पाहिलं की तिच्या मनात नेहमी एक विचित्र भावना निर्माण व्हायची.
प्रीतम देशमुख.
शहरातल्या मोठ्या व्यावसायिक कुटुंबातील मुलगा.
हुशार, शांत आणि आपल्या निर्णयावर ठाम.
मृणालीची आणि प्रीतमची ओळख फार जुनी नव्हती. काही महिन्यांपूर्वी एका व्यावसायिक कार्यक्रमात त्यांची पहिली भेट झाली होती.
त्या दिवशी प्रीतमने तिच्याशी फारसं बोललंही नव्हतं.
पण त्याची नजर मात्र मृणालीच्या लक्षात राहिली होती.
जणू तो तिच्याकडे फक्त पाहत नव्हता…
तर तिच्याबद्दल काहीतरी शोधत होता.
मृणालीने डोकं हलवलं.
“उद्या ऑफिसमध्ये गेल्यावर कळेलच.”
तिने मोबाईल बाजूला ठेवला आणि झोपण्याचा प्रयत्न केला.
पण त्या रात्री तिच्या डोळ्यांना झोप काही लागली नाही.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी नऊ वाजण्याच्या दहा मिनिटं आधी मृणाली प्रीतमच्या ऑफिसच्या रिसेप्शनवर पोहोचली.
“मृणाली मॅडम?”
रिसेप्शनवर बसलेल्या मुलीने विचारलं.
“हो.”
“सर तुमची वाट पाहत आहेत. तुम्ही थेट वर जाऊ शकता.”
मृणालीने हलकंसं मान हलवलं.
लिफ्टमध्ये शिरताना तिच्या मनात पुन्हा तोच प्रश्न आला.
प्रीतमला तिला इतक्या अचानक का बोलवावं लागलं?
पंचविसाव्या मजल्यावर लिफ्ट थांबली.
दरवाजा उघडताच समोर एक मोठं काचेचं ऑफिस दिसलं.
मृणालीने आत पाऊल टाकलं.
प्रीतम खिडकीजवळ उभा होता.
काळा शर्ट, हातात घड्याळ आणि नेहमीसारखा शांत चेहरा.
मृणाली काही क्षण त्याच्याकडे पाहत राहिली.
प्रीतमने तिच्याकडे वळून पाहिलं.
“तू आलीस.”
“तुम्ही बोलावलं होतं.”
“बस.”
मृणाली समोरच्या खुर्चीवर बसली.
प्रीतम मात्र काही क्षण शांत राहिला.
मग त्याने टेबलाच्या ड्रॉवरमधून एक फाईल बाहेर काढली आणि तिच्यासमोर ठेवली.
“हे वाच.”
मृणालीने फाईलकडे पाहिलं.
पहिल्या पानावर मोठ्या अक्षरात लिहिलं होतं—
CONFIDENTIAL AGREEMENT
तिने भुवया उंचावल्या.
“हा काय प्रकार आहे?”
“करार.”
“माझ्यासाठी?”
“हो.”
मृणालीने त्याच्याकडे पाहिलं.
“पण मला करार का करायचा?”
प्रीतम शांतपणे म्हणाला,
“कारण या कराराची गरज तुला माझ्यापेक्षा जास्त आहे.”
मृणालीला त्याचा अर्थ समजला नाही.
तिने फाईल उघडली.
पहिल्याच अटीने तिच्या चेहऱ्यावरचा भाव बदलला.
मृणाली सहा महिन्यांसाठी प्रीतमची पत्नी असल्याचं जगासमोर दाखवेल.
तिने लगेच फाईल बंद केली.
“काय?”
प्रीतम शांत होता.
“तुम्ही मला लग्न करण्याचा करार देत आहात?”
“हो.”
“पण आपलं लग्न होणारच कसं?”
“करारानुसार.”
मृणाली उठून उभी राहिली.
“मला वाटतं तुम्हाला काहीतरी गैरसमज झाला आहे.”
“नाही.”
“मला तुमच्याशी लग्न करण्यात अजिबात रस नाही.”
प्रीतमने तिच्याकडे पाहिलं.
“मलाही नाही.”
हे ऐकून मृणाली आणखी गोंधळली.
“मग?”
“म्हणूनच हा करार आहे.”
“म्हणजे?”
“आपण दोघेही हे लग्न फक्त एका कारणासाठी करू. लोकांसाठी.”
मृणालीने रागाने फाईल उचलली.
“मला हे नको आहे.”
ती वळली.
प्रीतमचा आवाज पुन्हा आला.
“तुझ्या बाबांची कंपनी पुढच्या महिन्यात बंद पडू शकते.”
मृणाली थांबली.
तिच्या चेहऱ्यावरचं हसू क्षणात नाहीसं झालं.
ती हळूच मागे वळली.
“काय म्हणालात?”
“तुझ्या बाबांच्या कंपनीवर मोठं कर्ज आहे.”
“मला माहिती आहे.”
“नाही. तुला सगळं माहिती नाही.”
प्रीतमने टेबलावर काही कागद ठेवले.
“बँकेने अंतिम नोटीस दिली आहे.”
मृणालीने कागद हातात घेतले.
तिच्या डोळ्यांसमोर आकडे फिरू लागले.
इतकं मोठं कर्ज…
तिला याची कल्पनाच नव्हती.
“हे तुम्हाला कुठून मिळालं?”
“माझ्याकडे माझे मार्ग आहेत.”
“म्हणजे तुम्ही माझ्या बाबांवर लक्ष ठेवत होता?”
“नाही.”
“मग?”
प्रीतम काही क्षण शांत राहिला.
“कारण या सगळ्याचा संबंध माझ्या कुटुंबाशीही आहे.”
मृणालीने त्याच्याकडे संशयाने पाहिलं.
“तुमच्या कुटुंबाशी?”
“हो.”
“कसा?”
प्रीतमने लगेच उत्तर दिलं नाही.
त्याने खिडकीबाहेर पाहिलं.
“तो प्रश्न नंतर.”
मृणाली चिडली.
“मला आत्ताच उत्तर हवं आहे.”
“आत्ता तुला फक्त निर्णय घ्यायचा आहे.”
“आणि मी नाही म्हणाले तर?”
प्रीतम तिच्याकडे वळला.
“मग मी तुला थांबवणार नाही.”
मृणाली काही क्षण शांत राहिली.
“मग हा करार कशासाठी?”
“कारण तू हो म्हणशील अशी मला खात्री आहे.”
“तुम्हाला माझ्याबद्दल इतकं काय माहिती आहे?”
प्रीतमच्या ओठांवर हलकंसं स्मित आलं.
“तू तुझ्या कुटुंबासाठी काहीही करू शकतेस.”
मृणाली काहीच बोलली नाही.
कारण ते खरं होतं.
तिच्या बाबांनी तिला लहानपणापासून खूप प्रेम दिलं होतं.
तिच्या आईने प्रत्येक कठीण प्रसंगी तिची साथ दिली होती.
आणि आज त्यांच्या आयुष्यावर संकट आलं होतं.
मृणालीने पुन्हा फाईल उघडली.
अटी वाचायला सुरुवात केली.
पहिली अट—
सहा महिन्यांसाठी ती प्रीतमची पत्नी म्हणून त्याच्या कुटुंबासोबत राहील.
दुसरी अट—
या कराराबद्दल कोणालाही सत्य सांगायचं नाही.
तिसरी अट—
दोघांनी एकमेकांच्या वैयक्तिक आयुष्यात हस्तक्षेप करायचा नाही.
चौथी अट—
सहा महिन्यांनंतर दोघेही कोणत्याही प्रश्नाशिवाय वेगळे होतील.
मृणालीने शेवटचं पान उलटलं.
पण तिथे एक अट वेगळी होती.
या करारामागचं खरं कारण विचारण्याचा अधिकार मृणालीला सहा महिन्यांपर्यंत नसेल.
तिने लगेच प्रीतमकडे पाहिलं.
“ही अट का?”
“कारण काही गोष्टी योग्य वेळीच सांगता येतात.”
“आणि योग्य वेळ कधी येणार?”
“सहा महिन्यांनी.”
“जर मला आत्ताच सत्य जाणून घ्यायचं असेल तर?”
“मग करार करू नकोस.”
मृणालीने दीर्घ श्वास घेतला.
तिच्या मनात खूप विचार सुरू झाले होते.
तिला प्रीतमवर विश्वास नव्हता.
पण आपल्या कुटुंबाला वाचवण्याची इच्छा मात्र होती.
“जर मी हा करार केला तर माझ्या बाबांची कंपनी वाचेल?”
“मी माझ्या वकिलांना सांगितलं आहे. करार झाल्यानंतर त्यांच्या कंपनीचं कर्ज मी फेडेन.”
मृणाली स्तब्ध झाली.
“इतके पैसे तुम्ही का खर्च करणार?”
“कारण मला त्याची गरज आहे.”
“माझ्याशी लग्न करण्याची?”
“हो.”
“पण तुम्हाला माझ्याशी लग्न का करायचं आहे?”
प्रीतमच्या चेहऱ्यावर पुन्हा तोच गूढ भाव आला.
“कारण माझ्या कुटुंबासमोर मला हे लग्न करावंच लागेल.”
“का?”
“माझ्या आजोबांनी त्यांच्या संपत्तीशी संबंधित एक अट ठेवली आहे.”
मृणालीने काही विचार करण्याचा प्रयत्न केला.
प्रीतम पुढे म्हणाला,
“जर मी ठरावीक वेळेत लग्न केलं नाही तर माझ्या कुटुंबाच्या व्यवसायातील माझा अधिकार दुसऱ्या व्यक्तीकडे जाईल.”
“म्हणून तुम्हाला पत्नी हवी आहे.”
“हो.”
“आणि त्यासाठी तुम्ही मला निवडलं?”
“हो.”
मृणाली काही क्षण त्याच्याकडे पाहत राहिली.
“पण माझ्यात असं काय आहे?”
प्रीतमने उत्तर दिलं नाही.
मृणालीने पुन्हा विचारलं.
“प्रीतम, मला का?”
यावेळी त्याने तिच्या डोळ्यांत पाहिलं.
“कारण तू मला आधीपासून माहिती आहेस.”
मृणाली दचकली.
“म्हणजे?”
“आपली पहिली भेट काही महिन्यांपूर्वी झाली असं तुला वाटतं.”
“हो.”
“पण ती आपली पहिली भेट नव्हती.”
मृणालीच्या चेहऱ्यावर प्रश्न उमटला.
“मग?”
प्रीतम शांतपणे म्हणाला,
“आपण पहिल्यांदा भेटलो होतो तेव्हा तू खूप लहान होतीस.”
मृणालीच्या अंगावर काटा आला.
“कुठे?”
प्रीतम काही क्षण शांत राहिला.
मग त्याने एक जुना फोटो तिच्यासमोर ठेवला.
मृणालीने फोटो हातात घेतला.
फोटो पाहताच तिचे डोळे मोठे झाले.
त्यात तिचे आई-बाबा होते.
आणि त्यांच्या शेजारी…
प्रीतमचे आई-बाबा उभे होते.
सगळ्यांच्या चेहऱ्यावर हसू होतं.
पण मृणालीला सर्वात जास्त धक्का बसला तो फोटोच्या कोपऱ्यात उभ्या असलेल्या दोन छोट्या मुलांना पाहून.
एक मुलगी.
आणि एक मुलगा.
मृणालीने त्या मुलाकडे पाहिलं.
तिच्या हातातला फोटो थरथरू लागला.
“हा…”
प्रीतमने हळू आवाजात सांगितलं,
“तो मी आहे.”
मृणाली काही बोलू शकली नाही.
“आणि ती…”
प्रीतम थांबला.
मृणालीने फोटोमधल्या छोट्या मुलीकडे पाहिलं.
तिचं हृदय जोरात धडधडू लागलं.
“ती मी आहे?”
प्रीतमने मान हलवली.
“हो.”
मृणालीच्या मनात अचानक असंख्य प्रश्न निर्माण झाले.
जर त्यांची ओळख इतकी जुनी होती…
तर त्यांच्या कुटुंबांनी हे सगळं तिच्यापासून का लपवलं होतं?
आणि सर्वात महत्त्वाचं—
प्रीतमने तिला सहा महिन्यांसाठी पत्नी बनवण्याचा करार का केला होता?
मृणालीने फाईल बंद केली.
“मला विचार करायला वेळ हवा.”
प्रीतमने मान हलवली.
“तुला चोवीस तास आहेत.”
“आणि त्यानंतर?”
“त्यानंतर हा करार दुसऱ्या व्यक्तीसोबत होईल.”
मृणालीने त्याच्याकडे पाहिलं.
“दुसरी व्यक्ती?”
“हो.”
“मग तुम्ही मला का निवडलं?”
प्रीतमने काही क्षण तिच्याकडे पाहिलं.
त्याच्या आवाजात पहिल्यांदाच काहीतरी वेगळं होतं.
“कारण हा करार फक्त माझ्या गरजेचा नाही, मृणाली.”
तो थोडा जवळ आला.
“तुझ्या आयुष्याशीही याचा संबंध आहे.”
मृणाली काही बोलण्याआधीच प्रीतमने फाईल तिच्या हातात दिली.
“घरी जा. शांतपणे विचार कर.”
मृणाली फाईल घेऊन ऑफिसमधून बाहेर पडली.
पण तिच्या मनात आता एकच प्रश्न घुमत होता—
प्रीतमला तिच्याबद्दल एवढं आधीपासून काय माहिती होतं?
आणि त्या जुन्या फोटोमध्ये दिसणारं त्यांचं नातं…
फक्त बालपणीची ओळख होती?
की त्या मागे अजून काही मोठं रहस्य दडलं होतं?
मृणालीला अजून हे माहित नव्हतं…
की तिने त्या करारावर सही करण्याचा निर्णय घेतला तर तिच्या आयुष्यातील सगळ्यात मोठं रहस्य तिच्यासमोर उघड होणार होतं.
