👻 शेवटची हाक
गावाच्या अगदी शेवटच्या टोकाला एक जुना वाडा होता.
वीस वर्षांपासून त्या वाड्याचं दार कुणी उघडलं नव्हतं.
गावात अशी अफवा होती की, रात्री बारा वाजून बारा मिनिटांनी त्या वाड्याच्या मुख्य दरवाजावर तीन वेळा टकटक होते.
ठक... ठक... ठक...
आणि त्यानंतर कुणीतरी आतून किंवा बाहेरून एका व्यक्तीला हाक मारतं.
ज्याला ती हाक ऐकू येते...
त्याने उत्तर देऊ नये.
कारण उत्तर दिलं तर दुसऱ्या दिवशी तो माणूस सापडत नाही.
आदित्यला या सगळ्या गोष्टी हास्यास्पद वाटायच्या.
पण त्या रात्री परिस्थिती वेगळी होती.
पावसामुळे त्याची गाडी बंद पडली होती. मोबाईलला नेटवर्क नव्हतं आणि जवळपास दुसरं कोणतंही घर नव्हतं.
म्हणून त्याला त्या जुन्या वाड्यात आसरा घ्यावा लागला.
रात्रीचे बारा वाजले.
वाड्यात फक्त पावसाचा आवाज होता.
आदित्य एका जुन्या खुर्चीवर बसून मोबाईलची बॅटरी पाहत होता.
12:11.
अचानक...
ठक... ठक... ठक...
आदित्यने मान वर केली.
त्याचं हृदय जोरात धडधडू लागलं.
घड्याळात बरोबर 12:12 झाले होते.
तो काही क्षण शांत बसला.
मग दरवाज्याच्या पलीकडून आवाज आला.
"आदित्य..."
त्याचा चेहरा पांढरा पडला.
तो आवाज त्याच्या आईचा होता.
पण त्याची आई तीन वर्षांपूर्वी मरण पावली होती.
"आदित्य... दार उघड बाळा..."
त्याने कानांवर हात ठेवले.
आईने मृत्यूपूर्वी त्याला एक विचित्र गोष्ट सांगितली होती.
"कधी रात्री माझ्या आवाजात कुणी तुला हाक मारली, तर दरवाजा उघडू नकोस."
तेव्हा आदित्यने त्या गोष्टीला महत्त्व दिलं नव्हतं.
पण आता...
आईचा आवाज अगदी दरवाज्याच्या बाहेरून येत होता.
"बाळा... मला थंडी वाजतेय..."
आदित्य मागे सरकला.
तेवढ्यात त्याच्या मागून एक कुजबुज ऐकू आली.
"दार उघडू नकोस..."
आदित्यने घाबरून मागे पाहिलं.
तिथे कुणीच नव्हतं.
त्याने टॉर्च लावली.
भिंतीवर एक जुना फोटो दिसला.
फोटोमध्ये त्याची आई होती.
तिच्या शेजारी एक लहान मुलगा उभा होता.
आदित्यने फोटो जवळ घेतला.
तो मुलगा...
स्वतः आदित्य होता.
पण फोटोखाली तारीख होती—
1998.
आदित्यचा जन्म त्याच वर्षी झाला होता.
फोटोच्या मागे एक वाक्य लिहिलं होतं.
"याला आत येऊ देऊ नका."
त्याच्या हातातून फोटो खाली पडला.
अचानक वाड्यातील सगळे दरवाजे एकाच वेळी आपटले.
धाड! धाड! धाड!
आदित्य धावत मुख्य दरवाज्याकडे गेला.
बाहेर अजूनही आईचा आवाज येत होता.
"आदित्य, दार उघड!"
त्याने दाराच्या फटीतून बाहेर पाहिलं.
पावसात एक स्त्री उभी होती.
पांढऱ्या साडीमध्ये.
केस चेहऱ्यावर.
आदित्यचा श्वास अडकला.
"आई?"
त्या स्त्रीने हळूहळू चेहरा वर केला.
पण चेहरा दिसत नव्हता.
फक्त काळोख.
आणि त्या काळोखातून आवाज आला—
"तू मला ओळखलंस..."
आदित्यने लगेच दरवाजापासून मागे हटला.
तेवढ्यात त्याच्या मागच्या आरशातून आवाज आला.
"तो आवाज तिचा नाही."
आदित्यने आरशाकडे पाहिलं.
आरशात त्याचं प्रतिबिंब नव्हतं.
तिथे त्याची आई उभी होती.
ती रडत होती.
"बाळा... मला वाचव."
आदित्य आरशाजवळ गेला.
"आई, तू कुठे आहेस?"
आईने आरशावर हात ठेवला.
"मी इथेच आहे."
आदित्यने आरशावर हात ठेवला.
तेवढ्यात आईच्या चेहऱ्यावरचं दुःख नाहीसं झालं.
तिच्या ओठांवर एक विचित्र हसू आलं.
आणि तिने कुजबुजलं—
"मग तूही इथेच राहा."
आरशाच्या आतून कोणीतरी आदित्यचा हात पकडल्यासारखं जाणवलं.
तो मागे फेकला गेला.
आरसा मात्र तसाच होता.
अचानक त्याला एक जुनी आठवण झाली.
लहानपणी तो या वाड्यात आला होता.
आई त्याला घेऊन याच खोलीत आली होती.
समोर हाच आरसा होता.
आईने त्याला सांगितलं होतं—
"आरशात स्वतःकडे जास्त वेळ पाहू नकोस."
मग त्याला आठवलं...
त्या रात्री त्याने आरशात स्वतःकडे पाहिलं होतं.
आणि आरशातला त्याचा चेहरा त्याच्याआधी हसला होता.
आई घाबरली होती.
तिने आरशावर काळं कापड टाकलं होतं.
पण त्यानंतर काय झालं होतं...
हे त्याला कधीच आठवलं नव्हतं.
आदित्य हळूहळू त्या आरशाजवळ गेला.
काळ्या कापडाचा एक कोपरा अजूनही तिथे लटकत होता.
त्याने तो बाजूला केला.
आरशात आता दोन आदित्य दिसत होते.
एक आरशाच्या बाहेर.
आणि दुसरा आत.
आरशातला आदित्य घाबरलेला दिसत होता.
तो हाताने काहीतरी लिहिण्याचा प्रयत्न करत होता.
काचेवर शब्द उमटले—
"मी खरा आहे."
आदित्य मागे हटला.
पण लगेच दुसरं वाक्य दिसलं—
"तू नाहीस."
त्याच क्षणी घरातील घड्याळाने एक वाजल्याचा आवाज केला.
टक!
आरशातला आदित्य गायब झाला.
आणि मुख्य दरवाजा अचानक उघडला.
बाहेर पाऊस थांबला होता.
समोर त्याची आई उभी होती.
यावेळी तिचा चेहरा स्पष्ट दिसत होता.
ती हसत म्हणाली—
"चल बाळा."
आदित्य तिच्याकडे पाहत राहिला.
"आई... तू खरंच आहेस?"
आईने त्याचा हात धरला.
"हो."
दोघे वाड्याबाहेर पडले.
पहाटे गावकऱ्यांना वाड्याचं दार उघडं दिसलं.
आत कोणीही नव्हतं.
फक्त एक जुना आरसा होता.
गावातील एका वृद्धाने आरशाकडे पाहिलं...
आणि अचानक त्याचा चेहरा बदलला.
कारण आरशात आदित्य उभा होता.
तो काचेच्या आतून बाहेर पाहत होता.
त्याच्या चेहऱ्यावर भीती होती.
तो जोरजोरात काच ठोकत होता.
पण आवाज बाहेर येत नव्हता.
आरशाच्या खाली धुळीत एक वाक्य लिहिलं होतं—
"जो बाहेर गेला... तो आदित्य नव्हता."
गावकरी घाबरून मागे सरकले.
पण त्याच वेळी वाड्याच्या बाहेरून आदित्यचा आवाज आला—
"घाबरू नका... मी घरी आलोय."
सगळ्यांनी वळून पाहिलं.
आदित्य दारात उभा होता.
त्याच्या शेजारी त्याची आई होती.
एक गावकरी थरथरत म्हणाला,
"पण... तुझी आई तर तीन वर्षांपूर्वी—"
तो पुढचं वाक्य बोलण्याआधीच आदित्यच्या आईने त्याच्याकडे पाहिलं.
आणि हसली.
वाड्यातला आरसा अचानक तडकला.
टक्!
आणि त्या तडलेल्या काचेच्या आतून शेवटचा आवाज आला—
"माझ्यावर विश्वास ठेवू नका..."
गावकऱ्यांनी पुन्हा आदित्यकडे पाहिलं.
आदित्य शांतपणे हसत होता.
मग त्याने अगदी हळू आवाजात विचारलं—
"आज रात्री... तुमच्यापैकी कोणाला पहिली हाक ऐकू आली?"
सगळीकडे शांतता पसरली.
आणि त्या क्षणी...
गावाच्या दुसऱ्या टोकावर असलेल्या प्रत्येक घराच्या दरवाजावर एकाच वेळी तीन टकटक झाल्या.
ठक... ठक... ठक...
समाप्त.
