शापित गर्भ : जन्म की मृत्यू
भाग : ४
लेखन : अविनाश शांताबाई भिमराव ढळे
एक अश्वस्थामा
_____________________________________________
Copyright ©️ all Rights are reserved under copyright act
_____________________________________________
क्रमशः मागील भागातून पुढे.....
आर्यनच्या कानात अजूनही अन्वीची किंकाळी घुमत होती.
“आर्यऽऽऽन!”
त्याने क्षणभर डोळे घट्ट मिटले. अंगावर आलेली शहारे थांबवण्याचा प्रयत्न केला, पण त्याच्या बोटांपासून मानेपर्यंत एक थंड लहर पसरत गेली.
समोर तीच खोली होती.
ज्या खोलीच्या दरवाजावर आतून नव्हे, तर बाहेरून कुणीतरी खोलवर ओरखडे काढून एकच शब्द लिहिला होता.
“आई”
आर्यनने हात पुढे केला.
दरवाज्याच्या लाकडाला स्पर्श होताच त्याच्या बोटांना बर्फासारखी थंडी जाणवली.
पण त्यापेक्षा भयानक गोष्ट म्हणजे...
दरवाज्याच्या आतून कुणीतरी त्याचा हात पकडला.
आर्यनने दचकून हात मागे ओढला.
“अन्वी?”
उत्तर आले नाही.
त्याने पुन्हा दरवाजावर हात ठेवला.
यावेळी आतून एक अतिशय मंद आवाज ऐकू आला.
“आर्यन...”
तो अन्वीचाच आवाज होता.
आर्यनच्या छातीत धडधड वाढली.
“अन्वी! थांब! मी आलोय!”
त्याने दरवाज्याची कडी हलवली.
कडी हलत होती.
पण दरवाजा उघडत नव्हता.
जणू दुसऱ्या बाजूला कुणीतरी पूर्ण ताकदीने तो धरून ठेवला होता.
“अन्वी, मागे हो!”
आर्यनने जोर लावला.
दरवाजा किंचित उघडला.
आतून अचानक ओल्या मातीचा आणि जुन्या धुपाचा विचित्र वास बाहेर आला.
त्याने पुन्हा जोर लावला.
यावेळी दरवाजा उघडला.
पण आत जे दिसलं ते पाहून आर्यन काही क्षण तिथेच थिजून उभा राहिला.
खोलीत अन्वी नव्हती.
खोली रिकामी होती.
मध्यभागी जमिनीवर एक गोल काळा डाग होता.
त्या काळ्या डागाभोवती लाल रंगाने काही विचित्र चिन्हे काढलेली होती.
भिंतीवर जुने दिवे होते.
आणि त्या दिव्यांच्या मध्ये...
असंख्य आरसे.
छोटे, मोठे, तुटलेले, धुळीने झाकलेले.
प्रत्येक आरशात खोली वेगळी दिसत होती.
एका आरशात रिकामी खोली.
दुसऱ्यात एक जुना पाळणा.
तिसऱ्यात एक काळोखी विहीर.
चौथ्या आरशात...
अन्वी उभी होती.
आर्यनचा श्वास अडकला.
“अन्वी!”
आरशातील अन्वीने हळूहळू मान वर केली.
तिच्या चेहऱ्यावर अश्रू होते.
ती काहीतरी बोलत होती.
पण आवाज बाहेर येत नव्हता.
आर्यन आरशाजवळ गेला.
“अन्वी, मला ऐकू येतंय का?”
अन्वीने आरशाच्या आतून हात पुढे केला.
आरशाच्या पृष्ठभागावर तिच्या तळहाताचा ठसा उमटला.
आर्यननेही आपला हात त्यावर ठेवला.
आणि त्याच क्षणी अन्वीने घाबरून डोळे मोठे केले.
तिने ओठ हलवले.
“आर्यन... माझ्या मागे पाहू नकोस.”
आर्यनच्या अंगातून विजेचा झटका गेल्यासारखा झाला.
त्याला मागे वळायचे नव्हते.
पण त्याच्या मागून एका लहान मुलाचा हळू आवाज आला.
“बाबा...”
आर्यनने डोळे मिटले.
तो आवाज पुन्हा आला.
“बाबा...”
यावेळी तो अगदी जवळून आला.
आर्यनने हळूहळू मागे पाहिले.
कोणीच नव्हते.
मात्र जमिनीवर...
लहान मुलाच्या ओल्या पावलांचे ठसे दिसत होते.
ते ठसे दरवाजापासून आरशापर्यंत आले होते.
आर्यनने टॉर्च खाली वळवला.
पावलांचे ठसे त्याच्या पायाजवळ येऊन थांबले होते.
आणि मग...
त्याच ठिकाणी एक नवीन ठसा उमटला.
जणू कुणीतरी अदृश्य पायाने त्याच्यासमोर पाऊल ठेवले होते.
आर्यन मागे सरकला.
“कोण आहेस तू?”
शांतता.
मग खोलीच्या कोपऱ्यातून मंद स्वर उमटला.
“ॐ... ह्रीं... क्ष्रौं...”
आर्यनच्या कपाळावर घाम फुटला.
आवाज पुन्हा आला.
यावेळी तो एका व्यक्तीचा नव्हता.
जणू अनेक जण एकाच वेळी मंत्र म्हणत होते.
“रक्तगर्भाय नमः...”
“निद्रितं जाग्रय...”
“गर्भद्वारं उद्घाटय...”
आर्यनने घाबरून कान झाकले.
“बंद करा!”
मंत्रोच्चार अचानक थांबला.
पूर्ण शांतता पसरली.
आणि त्या शांततेत...
अन्वीचा आवाज आला.
“आर्यन...”
तो पुन्हा आरशाकडे वळला.
अन्वी तिथे नव्हती.
आरशात आता एक वेगळी स्त्री उभी होती.
तीच स्त्री.
जिला त्याने पहिल्या रात्री पाहिले होते.
गर्भवती स्त्री.
तिचे केस चेहऱ्यावर पसरले होते.
तिचे दोन्ही हात पोटावर होते.
पण यावेळी तिच्या पोटाची हालचाल स्पष्ट दिसत होती.
आतून काहीतरी हलत होते.
एकदा.
दोनदा.
तिसऱ्यांदा तर तिचे संपूर्ण पोट विचित्र पद्धतीने हलले.
आर्यनने घाबरून दोन पावले मागे घेतली.
ती स्त्री हळूहळू चेहरा वर करू लागली.
तिचे डोळे पूर्ण काळे होते.
ओठांवर विचित्र हसू होते.
आणि मग ती म्हणाली...
“उशीर झाला, आर्यन.”
आर्यनच्या शरीरातील रक्त गोठल्यासारखे झाले.
“तू कोण आहेस?”
ती काहीच बोलली नाही.
फक्त हाताने आपल्या पोटाकडे इशारा केला.
मग आरशाच्या धुळीवर स्वतःहून अक्षरे उमटू लागली.
“ज्याला जन्म मिळाला नाही...”
थोडा वेळ थांबून पुढची ओळ उमटली.
“तोच पुन्हा जन्म घेणार आहे.”
आर्यनचे डोळे त्या शब्दांवर खिळले.
“कुणाचा जन्म?”
आरशातील स्त्री हसली.
“तुझ्या घराचा.”
आणि त्याच क्षणी खोलीतील सर्व दिवे विझले.
अंधार.
पूर्ण काळोख.
आर्यनने मोबाईलचा फ्लॅश लावण्याचा प्रयत्न केला.
स्क्रीन चालू झाली.
बॅटरी ६९ टक्के होती.
पण स्क्रीनवर वेळ दिसत होती...
२:१७
आर्यनचा श्वास रोखला गेला.
“पुन्हा तेच...”
तेवढ्यात त्याच्या मागून अन्वीचा आवाज आला.
“आर्यन...”
तो वळला.
अन्वी त्याच्या अगदी मागे उभी होती.
चेहरा अश्रूंनी भरलेला.
केस विस्कटलेले.
आणि तिचा एक हात पोटावर.
आर्यनच्या डोळ्यांत पाणी आले.
“अन्वी!”
तो तिच्याकडे धावला.
तिला घट्ट मिठी मारली.
“तू ठीक आहेस ना?”
अन्वीने काहीच उत्तर दिले नाही.
आर्यनने तिचा चेहरा आपल्या हातात घेतला.
“अन्वी, माझ्याकडे बघ.”
अन्वीने हळूहळू त्याच्याकडे पाहिले.
तिच्या डोळ्यांत भीती होती.
“आर्यन... मला इथून घेऊन चल.”
“हो. आपण लगेच जाऊ.”
“नाही.”
ती अचानक थांबली.
“काय?”
अन्वीने दरवाज्याकडे पाहिले.
“तो आपल्याला जाऊ देणार नाही.”
आर्यनने तिचा हात घट्ट पकडला.
“कोण?”
अन्वीने उत्तर दिले नाही.
तिचे लक्ष जमिनीवर गेले.
आर्यननेही खाली पाहिले.
त्यांच्या पायांजवळ लाल रंगाचा एक गोल ठसा तयार झाला होता.
तो ठसा हळूहळू पसरत होता.
जणू जमिनीखालून रक्त वर येत होते.
आर्यन मागे झाला.
“हे काय आहे?”
अन्वीने थरथरत कुजबुजले.
“हा रक्ताचा ठसा नाही...”
“मग?”
“हा... जन्माचा ठसा आहे.”
आर्यन काही बोलण्याआधीच खोलीच्या मध्यभागी असलेला काळा गोल उजळला.
त्यातून धुरासारखे काहीतरी वर येऊ लागले.
धूर हवेत पसरला.
त्या धुरामध्ये एक आकृती दिसू लागली.
एक वृद्ध व्यक्ती.
लांब केस.
राखेने माखलेला चेहरा.
डोळे मिटलेले.
समोर एक छोटासा अग्नी.
त्याच्या भोवती काही जुनी भांडी आणि मातीच्या मूर्ती.
तो मंत्र म्हणत होता.
“ॐ क्ष्रौं... ह्रीं... क्लीं...”
आर्यन त्या दृश्याकडे पाहतच राहिला.
“हे काय आहे?”
अन्वीने त्याचा हात पकडला.
“हे भूतकाळ आहे.”
“कुणाचा?”
“या घराचा.”
दृश्य बदलले.
आता तिथे एक तरुण स्त्री होती.
ती गर्भवती होती.
तिला दोन माणसे पकडून त्या गोलाच्या मध्यभागी घेऊन आली.
ती स्त्री रडत होती.
तिच्या चेहऱ्यावर असहाय भीती होती.
ती वारंवार म्हणत होती...
“माझ्या मुलाला मारू नका...”
आर्यनच्या अंगावर काटा आला.
वृद्ध अघोरीसारखा दिसणारा तो मनुष्य तिच्यासमोर उभा राहिला.
त्याने हात वर केला.
मंत्रोच्चार वाढला.
“रक्तगर्भाय नमः...”
ती स्त्री किंचाळली.
दृश्य अचानक काळं झालं.
आर्यनने डोळे मिटले.
“बस!”
शांतता.
त्याने डोळे उघडले.
दृश्य नाहीसे झाले होते.
पण अन्वी त्याच्याकडे पाहत होती.
तिच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहत होते.
“आर्यन...”
“काय?”
ती हळू आवाजात म्हणाली.
“त्या स्त्रीला त्या रात्री मारलं गेलं नव्हतं.”
आर्यन थिजला.
“मग?”
अन्वीने आपल्या पोटावर हात ठेवला.
“तिचं बाळ जिवंत होतं.”
खोलीत पुन्हा तोच मुलाचा आवाज घुमला.
“आई...”
अन्वीने अचानक कान झाकले.
“नको!”
“अन्वी?”
“त्याला बोलू देऊ नकोस!”
“कोणाला?”
अन्वीने त्याच्याकडे पाहिले.
तिचा चेहरा आता पूर्ण पांढरा पडला होता.
“माझ्या पोटात ज्याला तू आपलं बाळ समजतोयस... त्याला.”
आर्यनच्या छातीत काहीतरी तुटल्यासारखे झाले.
“काय बोलतेस तू?”
अन्वी मागे सरकली.
“मला सगळं माहित नाही.”
“मग जे माहित आहे ते सांग!”
“तो मला स्वप्नात दिसतो.”
“कोण?”
“एक मुलगा.”
ती रडू लागली.
“तो रोज रात्री माझ्या पोटावर हात ठेवतो आणि म्हणतो...”
ती थांबली.
आर्यनने तिचे खांदे धरले.
“काय म्हणतो?”
अन्वीने डोळे मिटले.
“आई, यावेळी मला जन्म दे.”
क्षणभर आर्यनला काहीच ऐकू आले नाही.
मग...
पोटावर हलकीशी हालचाल झाली.
अन्वी दचकली.
आर्यनचा हात नकळत तिच्या पोटावर गेला.
पुन्हा हालचाल झाली.
एकदा.
मग दुसऱ्यांदा.
आर्यनच्या डोळ्यांत अश्रू आले.
“हे... बाळ आहे.”
अन्वीने त्याचा हात झटकून बाजूला केला.
“नाही!”
“अन्वी!”
“आर्यन, हे बाळ नाही!”
त्याच क्षणी खोलीतील सर्व आरसे एकाच वेळी तडकले.
काच फुटण्याचा आवाज झाला नाही.
फक्त प्रत्येक आरशावर एकाच वेळी एकच शब्द उमटला.
“आई”
आर्यनने आजूबाजूला पाहिले.
अन्वी त्याच्या समोर उभी होती.
पण आरशांमध्ये...
अन्वी नव्हती.
प्रत्येक आरशात तीच गर्भवती स्त्री दिसत होती.
ती हळूहळू हसत होती.
आर्यनने अन्वीचा हात पकडला.
“आपण इथून निघतो.”
दोघे दरवाज्याकडे वळले.
दरवाजा बंद झाला.
आर्यनने कडी खेचली.
ती हलली नाही.
“उघड!”
त्याने पूर्ण ताकदीने दरवाजा आपटला.
एकदा.
दोनदा.
तिसऱ्यांदा.
अचानक दरवाज्याच्या पलीकडून आवाज आला.
“तिला घेऊन कुठे जाणार आहेस?”
आर्यन थांबला.
तो आवाज वृद्ध माणसाचा होता.
“कोण आहेस?”
उत्तर नाही.
पुन्हा आवाज आला.
“ती तुझी पत्नी नाही.”
आर्यनने अन्वीकडे पाहिले.
अन्वी त्याच्याकडे पाहत होती.
तिच्या डोळ्यांत अश्रू होते.
“आर्यन... माझ्यावर विश्वास ठेव.”
आर्यनने तिचा हात पकडला.
“मला तुझ्यावर विश्वास आहे.”
तेवढ्यात तिच्या चेहऱ्यावर एक विचित्र हास्य उमटलं.
फक्त क्षणभर.
पण आर्यनने ते पाहिले.
“अन्वी...”
“काय?”
“तू हसलीस?”
“नाही.”
“आत्ताच.”
“मी नाही हसले.”
आर्यनने तिच्याकडे पाहिले.
तिच्या चेहऱ्यावर पुन्हा भीती होती.
पण त्याच्या मनात संशयाचा पहिला काटा रोवला गेला होता.
तेवढ्यात मागून एक मंद आवाज आला.
“आर्यन...”
त्याने हळूहळू मागे पाहिले.
आरशात आता तो आणि अन्वी दोघे उभे होते.
पण त्यांच्या मधोमध...
एक छोटं मूल उभं होतं.
त्याचा चेहरा आर्यनसारखा होता.
मुलाने हात वर केला.
आणि आरशाच्या आतून हळूच दरवाज्याकडे बोट दाखवलं.
आर्यनने पाहिलं.
दरवाज्यावरचा “आई” हा शब्द हळूहळू बदलत होता.
अक्षरे स्वतःहून पुसली जात होती.
आणि त्यांच्या जागी एक नवीन वाक्य उमटत होतं.
“आईला आत आणलं आहे.”
आर्यनचा श्वास थांबला.
“अन्वी...”
अन्वीने दरवाज्याकडे पाहिले.
तिच्या चेहऱ्यावर अचानक विचित्र शांतता आली.
ती हळूच म्हणाली...
“मी नाही आणलं त्याला.”
आर्यनने विचारलं,
“मग कोण?”
अन्वीने त्याच्याकडे पाहिलं.
तिच्या डोळ्यांत आता भीती नव्हती.
फक्त एक विचित्र रिकामेपणा होता.
ती कुजबुजली...
“तू.”
आर्यन मागे सरकला.
“मी?”
अन्वी हसली.
यावेळी ते हास्य तिचं नव्हतं.
“हो आर्यन... तूच त्याला या घरात आणलं आहेस.”
आणि त्याच क्षणी तिच्या पोटातून जोरदार हालचाल झाली.
अन्वी किंचाळली.
आर्यन तिला पकडण्यासाठी पुढे झाला.
पण तिच्या पोटावर...
एका लहान मुलाच्या हाताचा स्पष्ट ठसा उमटला.
आर्यनचे डोळे त्या ठशावर खिळले.
तो ठसा हळूहळू वर सरकला.
छातीपर्यंत आला.
आणि मग...
अन्वीच्या पोटातून एका मुलाचा मंद आवाज बाहेर आला.
“बाबा...”
आर्यनच्या तोंडून आवाजच निघाला नाही.
मुलाचा आवाज पुन्हा आला.
यावेळी अगदी स्पष्ट.
“मला यावेळी मरू देऊ नकोस.”
अचानक सर्व दिवे पेटले.
दरवाजा स्वतःहून उघडला.
आर्यनने बाहेर धाव घेण्याचा प्रयत्न केला.
पण त्याची नजर समोरच्या आरशावर पडली.
आरशात...
अन्वी त्याच्या शेजारी उभी नव्हती.
आरशात फक्त आर्यन उभा होता.
त्याच्या मागे ती गर्भवती स्त्री होती.
आणि तिच्या कुशीत एक नवजात बाळ.
बाळ त्याच्याकडे पाहून हसत होतं.
आर्यनने घाबरून मागे पाहिलं.
अन्वी त्याच्या समोरच होती.
त्याने पुन्हा आरशाकडे पाहिलं.
यावेळी त्या स्त्रीने बाळ आर्यनच्या दिशेने पुढे केलं.
आणि आरशाच्या काचेवर हळूहळू शब्द उमटले.
“तुझं बाळ नाही...”
आर्यनचे डोळे त्या अक्षरांवर स्थिर झाले.
खाली दुसरी ओळ उमटली.
“या घराचा वारस.”
तिसरी ओळ उमटली.
“आणि आई...”
आर्यनच्या अंगावर काटा आला.
शेवटची ओळ उमटली.
“तू निवडली आहेस.”
आर्यनने अन्वीकडे पाहिले.
अन्वीच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहत होते.
ती हळू आवाजात म्हणाली...
“आर्यन... मला वाचव.”
आणि त्याच क्षणी तिच्या मागे...
तीच गर्भवती स्त्री उभी राहिली.
तिने अन्वीच्या खांद्यावर हात ठेवला.
आर्यन किंचाळला.
“अन्वी!”
अन्वीने त्याच्याकडे पाहून शेवटचं वाक्य उच्चारलं.
“आर्यन... जर मला वाचवायचं असेल, तर आधी त्याला जन्म घ्यायला थांबव.”
खोलीत पुन्हा मंत्रोच्चार सुरू झाला.
“रक्तगर्भाय नमः...”
“निद्रितं जाग्रय...”
“जन्मद्वारं उद्घाटय...”
घड्याळाने दोन वाजून सतरा मिनिटे दाखवली.
पण यावेळी काटे पुढे गेले नाहीत.
ते उलट्या दिशेने फिरू लागले.
आणि आरशातलं बाळ...
पहिल्यांदा डोळे उघडून आर्यनकडे पाहत हसलं...
__________________________________________
क्रमशः......
भेटूया पुढील भागात......
प्रिय वाचकांनो, आता प्रश्न तुमच्यासाठी...
१. अन्वीच्या गर्भात वाढणारा जीव खरंच आर्यनचं बाळ आहे का?
२. तीस वर्षांपूर्वी या घरात नेमकं कोणत्या गर्भाला मृत्यू देण्यात आला होता?
३. आरशात दिसणारी गर्भवती स्त्री अन्वीला आपल्या ताब्यात का घेत आहे?
४. “मला यावेळी मरू देऊ नकोस” असं आर्यनच्या होणाऱ्या बाळाने का म्हटलं?
५. आर्यनने या जीवाला या घरात आणलं आहे, याचा नेमका अर्थ काय?
६. आणि सर्वात मोठा प्रश्न... अन्वीला वाचवण्यासाठी आर्यनला तिच्या गर्भातील बाळाला जन्म घेण्यापासून रोखावं लागणार आहे का?
तुमच्या मते पुढे काय होणार?
आपला
अविनाश शांताबाई भिमराव ढळे
एक अश्वस्थामा
