राधा कृष्ण…
एक अपूर्ण राहिलेली आठवण
एक मुलगी होती…
ग्रॅज्युएशनचे दिवस होते,
आयुष्य नुकतंच कुठेतरी वळण घेत होतं,
आणि अशातच तिची ओळख झाली…
काहीच विशेष घडलं नव्हतं,
फक्त ती भेटली होती…
पण काही माणसं ना,
आयुष्यात येताना काहीच सांगून येत नाहीत,
आणि जाताना मात्र
आयुष्यभर पुरतील इतक्या आठवणी देऊन जातात…
ती सुंदर होती,
गोरा रंग, लांब केस,
आणि एक गोडसं हसू…
ज्याने माझ्या साध्याशा दिवसांनाही
काहीतरी खास बनवलं होतं…
तिचं हसणं म्हणजे
जणू एखाद्या शांत सकाळी
पहिलं ऊन अंगावर पडावं,
आणि तिचं माझ्याकडे पाहणं म्हणजे
जगात त्या क्षणी
माझ्याशिवाय तिला दुसरं काहीच दिसत नसावं…
आम्ही एकमेकांना
राधा-कृष्ण म्हणायचो…
मोबाईलमध्येही एकमेकांचे नंबर
त्याच नावाने जपले होते…
किती निरागस होतं ना ते प्रेम,
ना भविष्याची फारशी चिंता,
ना जगाला काही सिद्ध करायचं होतं,
फक्त एकमेकांशी बोलायचं होतं,
आणि बोलता बोलता
कधी तास निघून जायचे,
हे कळायचंसुद्धा नाही…
आजही कृष्णाचं नाव कुठे ऐकलं,
किंवा राधेचा उल्लेख कुणी केला,
की माझं मन नकळत
तिच्याच आठवणींचा रस्ता धरतं…
लोकांसाठी ती फक्त एक गोष्ट असेल,
पण माझ्यासाठी?
ती माझ्या आयुष्यातला
एक असा काळ आहे,
जिथे आजही मन परत जाऊन बसतं…
आठवतो तो तलाव,
त्या तलावाकाठचं मंदिर,
मंदिराच्या घंटांचा आवाज,
आणि तलावावर बांधलेला तो चबुतरा…
जिथे आम्ही बसायचो,
गप्पा मारायचो,
एकमेकांच्या डोळ्यांत पाहायचो,
आणि वेळेला जणू
थोडा वेळ थांबवून ठेवायचो…
त्या तलावावरचा सूर्यास्त
आजही तसाच असेल कदाचित,
पाणीही तसंच असेल,
वारा तसाच वाहत असेल,
मंदिराच्या घंटाही वाजत असतील…
फक्त तिथे बसणारी
ती दोन माणसं बदलली आहेत…
आता तिथे गेलो,
तर कदाचित जागा तीच दिसेल,
रस्तेही तेच दिसतील,
पण त्या जागांना अर्थ देणारी
ती माझ्यासोबत नसेल…
आणि मग जाणवेल,
काही जागा आपण सोडून येतो,
पण त्या जागांमध्ये
आपला एक काळ कायमचा राहून जातो…
आठवतो तो पहिला स्पर्श,
एकमेकांचा हात हातात घेऊन
काढलेला तो पहिला फोटो…
त्या हातात हात असताना
कुठे माहीत होतं,
की एक दिवस
हेच हात वेगवेगळ्या आयुष्यांचा
भाग बनून जातील…
आठवतात त्या रात्री,
घरच्यांपासून लपून छपून
व्हिडिओ कॉलवर केलेल्या गप्पा,
तिचा आवाज ऐकण्यासाठी
वाट पाहणारे ते क्षण…
आणि तिचं ते एकच हाक मारणं…
“ओये!”
किती छोटासा शब्द होता ना,
पण त्या शब्दात
माझ्यासाठी किती आपलेपणा होता…
आज हजारो शब्द ऐकतो मी,
अनेक माणसं भेटतात,
अनेक आवाज कानावर पडतात,
पण कधी कधी वाटतं,
त्या एका “ओये” मध्ये जे होतं,
ते पुन्हा कुठेच सापडलं नाही…
आठवतात ते अश्रू,
एकमेकांना नकळत दिलेल्या त्रासामुळे
डोळ्यांतून वाहिलेले…
तेव्हा वाटायचं,
आपल्यात काहीही झालं,
तरी आपण पुन्हा बोलू,
पुन्हा हसू,
पुन्हा सगळं ठीक करू…
पण आयुष्य ना,
आपण ठरवतो तसं कुठे चालतं?
हळूहळू वर्षं सरली,
गोष्टी बदलल्या,
जग बदललं,
नाती बदलली…
आम्हीही लहानाचे मोठे झालो,
कामधंद्याला लागलो,
आपापल्या जबाबदाऱ्यांमध्ये गुंतत गेलो…
काही नाती जुळली,
काही तुटली,
काही माणसं आयुष्यात आली,
तर काही कायमची दूर गेली…
आणि कधीतरी कळलं,
आपण ज्या काळाला
कधीच संपणार नाही असं समजत होतो,
तो काळ कधीच मागे पडला होता…
आज तिचं लग्न झालंय,
तिच्या आयुष्यात एक नवीन जग आहे,
तिचा एक गोड मुलगा आहे…
हे सगळं ऐकून
मनाला आनंदही होतो,
आणि कुठेतरी खोलवर
एक शांतशी हुरहूरही लागते…
कारण मन आहे ना भावा,
त्याला वर्तमान समजतं,
पण आठवणींचं गणित
कधीच समजत नाही…
त्याला माहीत असतं,
ती आता कोणाच्या तरी आयुष्याचा
सुंदर भाग आहे…
पण तरीही,
एखाद्या शांत क्षणी
ते जुन्याच दिवसांत जाऊन बसतं…
ज्या शहरात कधी तिच्यासोबत फिरलो,
त्या शहरात आजही कधी गेलो,
की रस्ते फक्त रस्ते राहत नाहीत…
प्रत्येक वळणावर
एखादी आठवण उभी असते,
प्रत्येक जागा काहीतरी सांगत असते,
आणि मन विचारत राहतं…
“आठवतंय ना तुला?
इथे आपण बसायचो…
इथे आपण बोलायचो…
आणि इथून परत जाताना
पुन्हा कधी भेटणार,
याची वाट पाहायचो…”
किती वर्षं झाली,
त्या तलावाकाठी जाऊन,
त्या चबुतऱ्यावर बसून
सूर्यास्त पाहून…
पण कधी कधी
डोळे बंद केले की
तोच तलाव दिसतो,
तोच मावळणारा सूर्य दिसतो,
आणि त्याच्या बाजूला
तिच्यासोबत बसलेला
माझाच एक जुना चेहरा दिसतो…
त्या वेळी आयुष्य किती लहान होतं,
आणि स्वप्नं किती मोठी होती…
आज आयुष्य मोठं झालंय,
जबाबदाऱ्या वाढल्या आहेत,
पण त्या स्वप्नांमधला एक छोटासा काळ
आजही मनात तसाच आहे…
कधी एखाद्या शांत जागी बसलो,
आणि थंड वारा चेहऱ्यावरून गेला,
की क्षणभर वाटतं,
जणू तिच्या स्पर्शाची आठवण
त्या वाऱ्यासोबत परत आली आहे…
तो तिचा स्पर्श नसतो,
ती तिथे असतेच असं नाही,
पण मनाला काही गोष्टी
समजावून सांगता येत नाहीत…
काही माणसं जवळ नसतात,
तरी त्यांच्या असण्याची जाणीव
मनाच्या एखाद्या कोपऱ्यात
नेहमी जिवंत असते…
आणि कधी देवासमोर
हात जोडले जातात ना,
तेव्हा हजार गोष्टी मागण्याआधी
मनाच्या एका कोपऱ्यातून
तिच्यासाठी एक प्रार्थना निघते…
“देवा,
ती जिथे असेल तिथे आनंदात राहू दे,
तिच्या चेहऱ्यावरचं हसू
कधीच कमी होऊ देऊ नकोस…
तिच्या वाट्याला दुःख आलंच,
तर ते पेलण्याची ताकद दे,
तिच्या स्वप्नांना सुंदर आकाश दे,
आणि तिच्या छोट्याशा जगात
नेहमी सुख नांदू दे…”
मागणं एवढंच असतं,
की ती आनंदात असावी…
कारण एक काळ असा होता,
जेव्हा तिच्या एका हसण्याने
माझा पूर्ण दिवस सुंदर व्हायचा…
आज ते हसू माझ्यासाठी नाही,
पण ते हसू कायम राहावं,
असं मनापासून वाटतं…
कसलाही राग नाही,
कसलाही द्वेष नाही,
कुणाकडून काही अपेक्षाही नाही…
फक्त आठवतो तो काळ,
तिचं ते नाव,
माझ्याकडे पाहणारे ते डोळे,
आणि माझा दिवस बनवणारं
तिचं ते गोडसं हसू…
आठवतो तो “ओये” म्हणत
हाक मारण्याचा आवाज,
आठवतात त्या गप्पा,
त्या रात्री,
तो पहिला फोटो,
आणि हातात हात घेऊन
चाललेला तो छोटासा प्रवास…
आज आम्ही दोघंही
आपापल्या आयुष्यात पुढे गेलो आहोत,
कदाचित आयुष्याने
आमच्यासाठी वेगवेगळे रस्ते निवडले…
काळ पुढे जात राहील,
वर्षं सरत राहतील,
नवी माणसं भेटतील,
नवी नाती तयार होतील…
एक दिवस
आपणही या जगातून निघून जाऊ,
आपल्या असण्याच्या खुणाही
हळूहळू पुसट होत जातील…
पण काही आठवणींचं काय?
त्या काळाच्या हातात हात घालून
कुठेच जात नाहीत…
त्या तिथेच राहतात,
आपल्या मनाच्या एखाद्या कोपऱ्यात,
एखाद्या जुन्या गाण्यात,
एखाद्या ओळखीच्या रस्त्यावर,
किंवा मावळत्या सूर्याच्या
शेवटच्या किरणात…
आणि कधी अचानक
मन शांत झालं की
त्या अलगद बाहेर येतात…
जणू काही झालंच नव्हतं,
जणू काही वर्षं गेलीच नव्हती,
जणू ती अजूनही समोर बसून
माझ्याकडे पाहत हसत होती…
तेव्हा कळतं,
काही प्रेमकथा संपत नाहीत,
त्या फक्त जगणं थांबवतात…
त्यांना भेटींची गरज नसते,
बोलण्याची गरज नसते,
एकमेकांच्या आयुष्यात
असण्याचीही गरज नसते…
कारण काही माणसं
आपल्या आयुष्यातून दूर जातात,
पण आपल्या आयुष्याचा
एक भाग बनून कायम राहतात…
आणि ती…
ती माझ्यासाठी
अशीच एक आठवण आहे…
जिला पुन्हा मिळवायचं नाही,
जिच्या आयुष्यात परत जायचं नाही,
जिच्या आजच्या जगात
काही बदल घडवायचा नाही…
फक्त कधीतरी
एकटं बसल्यावर आठवायचं आहे…
त्या तलावाला,
त्या सूर्यास्ताला,
त्या गोड हसण्याला,
त्या “ओये” म्हणणाऱ्या आवाजाला,
आणि त्या काळाला…
जेव्हा जग खूप मोठं होतं,
आयुष्य खूप साधं होतं,
आणि माझ्या मनात
एक मुलगी होती…
जिला मी प्रेमाने
माझी राधा म्हणायचो…
आज ती कुणाच्या तरी संसारात
आनंदाने नांदत असेल,
तिचं छोटंसं बाळ
तिच्या कुशीत हसत असेल…
आणि मी?
मी माझ्या आयुष्यात पुढे जाताना
कधीतरी मागे वळून पाहीन…
त्या जुन्या दिवसांकडे,
त्या ओळखीच्या रस्त्यांकडे,
त्या तलावाकाठच्या सूर्यास्ताकडे…
आणि मनातल्या मनात
हळूच हसेन…
कारण माझ्या आयुष्यात
एक काळ असा होता,
जिथे प्रेमाला कोणतं नाव द्यावं
हे आम्हाला माहीत नव्हतं…
पण आम्ही एकमेकांना
राधा-कृष्ण म्हणायचो…
आणि आज इतकी वर्षं उलटूनही
कृष्णाचं नाव ऐकलं की
माझ्या मनात पहिली आठवण
तिचीच येते…
कदाचित हेच प्रेम असेल,
कदाचित ही फक्त एक आठवण असेल…
पण एवढं मात्र नक्की…
जग कितीही बदललं,
माणसं कितीही दूर गेली,
आयुष्याने कितीही नवी वळणं घेतली…
तरी माझ्या आठवणींच्या
त्या जुन्या तलावाकाठी,
मावळत्या सूर्याच्या साक्षीने,
त्या आठवानी…
आजही तिथेच आहे.
........
