दैत्य ही कथा पूर्णतः काल्पनिक असून कथेत उल्लेख केलेली पात्र, नावे, घटना, स्थळ ह्यांचा वास्तवाशी कुठेही संबंध नाही. तसे निव्वळ योगायोग समजावा.कथेत वर्णन केलेल्या घटना, पात्रे आणि प्रसंग हे काल्पनिक असून त्यांचा उद्देश केवळ मनोरंजन आणि सामाजिक वास्तवातील काही पैलूंवर प्रकाश टाकणे हा आहे.-------------------------------------------------------------------------------भाग १रात्रीचे फक्त 8.30 वाजले होते. तरीही रात्र गडद होती…आकाशात ढग दाटले होते.चंद्र लपला होता…शहराच्या काही गल्ल्या नेहमीप्रमाणे अंधारातच जगत होत्या. दिवसभर असलेली उन्हाची काहीली अजूनही जाणवत होती. आणि अचानक तापलेल्या जमिनीवर काही थेंब टप टप पडले. आणि काही कळायच्या आतपावसाच्या सरी अचानक कोसळायला लागल्या.चिटपाखरू नसलेली ती अरुंद गल्ली... गल्लीच्या टोकाशी नगरपालिकेचा एक स्ट्रीटलॅम्प ... ज्याचा ...अजून वाचा

भाग २ रात्र संपली होती… पण अंबिकाच्या मनातली अस्वस्थता अजूनही जागी होती.पहाटे कधीतरी तिला डोळा लागला होता. पण खोल नव्हती. डोळे मिटले की तीच अरुंद गल्ली समोर उभी राहत होती… पावसाने धुसर झालेल्या भिंती… लालसर पाणी… आणि ते भेदक, थंड, निर्विकार डोळे.अंबिका दचकून जागी झाली.खिडकीतून सकाळचा प्रकाश आत येत होता. रात्रीचा पाऊस थांबला होता. रस्त्यावर पाण्याचे ओघळ चमकत होते. घरात नेहमीची सकाळ सुरू झाली होती. आईने फोडणी घातलेल्या भाजीचा वास… स्वयंपाकघरात भांड्यांचा आवाज… बाबांनी पेपरची पानं उलटण्याचा आवाज. सगळं नेहमीसारखंच. फक्त तिच्या आत काहीच नेहमीसारखं नव्हतं.ती अंथरुणावर बसून काही क्षण स्थिर राहिली. हात नकळत बोटांकडे गेले. त्या बोटांना ...अजून वाचा

भाग ३ जुन्या गोदामाच्या वरच्या मजल्यावरची खोली धुराने भरली होती.लोखंडी टेबलावर शहराचा नकाशा पसरलेला होता. दोन रस्त्यांवर लाल खूण, मार्गावर काळी रेघ, आणि एका गोदामाभोवती गोल.टेबलाभोवती चार माणसं बसली होती. सगळे निरढावलेले दिसत होते. पण कोणीही आरामात नव्हतं. त्यातल्याच एकाचा पाय सतत हलत होता कदाचित ताणामुळे.सिगारेट मागोमाग सिगारेट.... खोली धुराने भरलेली. एकजण शांत बसून फक्त बघत होता.“उद्याची खेप थांबवली तर नुकसान होईल,” पाय हालवणारा दात आवळत म्हणाला.खोलीत पुन्हा शांतता पसरली.पहिल्याने टेबलावर मुठ आपटली,“तो अजून फोन उचलत नाही.”दुसरा कटाक्ष टाकत म्हणाला, “फोन उचलत नाही… की उचलणार नाही?”तिसरा पुढे झुकला.“सरळ बोल.”“सरळच बोलतोय. दोन महिन्यांपासून हालचाली बाहेर जात होत्या.”“म्हणजे?”तेवढ्यात दरवाजा उघडला.कोणी आत ...अजून वाचा

भाग ४ संध्याकाळ शहरावर अलगद उतरली होती. रस्त्यांवर दिवे लागले होते, दुकानांचे बोर्ड चमकत होते, आणि लोकांची धावपळ अजूनही नव्हती. कुणी ऑफिसमधून घरी जात होतं, कुणी बाजारहाट उरकत होतं, कुणी फोन कानाला लावून घाईघाईने चालत होतं. सगळीकडे हालचाल होती.पण अंबिकाच्या मनात मात्र विचित्र गोंधळ चालू होता.दिवसभर ती स्वतःला समजावत होती, काही नाही, जास्त विचार करतेयस, ते सगळं मागे सोड. पण जिथे जाई तिथे तिच्या मनात तीच गल्ली उभी राहत होती.ती नीताला बाय करून बसस्टॉपवर उतरली. घरापर्यंत दहा मिनिटांचा रस्ता होता. रोजचा. सुरक्षित. ओळखीचा.तिने फोन काढून नीताला मेसेज टाइप केला.घरी पोहोचले की call करते.मेसेज पाठवून ती चालायला लागली.पहिल्या दोन मिनिटांत ...अजून वाचा

भाग ५रात्र शहरावर पूर्ण उतरली होती. वर आकाश काळं, खाली दिव्यांचे तुकडे. पण बंदराकडचा भाग वेगळाच होता...जिथे प्रकाशही सावधपणे असतो. ओलसर हवा, लोखंडाचा वास, दूरवर आदळणाऱ्या लाटांचा मंद आवाज… आणि मध्येच भेसूर शांतता.गाडी सरळ रस्ता कापत पुढे जात होती.अबीर स्टेअरिंगवर स्थिर हात ठेवून ड्राईव्ह करत होता. चेहऱ्यावर भाव नव्हते. बाहेरचे दिवे काचांवरून सरकत होते, पण त्याची नजर पुढेच होती. फोन व्हायब्रेट झाला. त्याने स्क्रीन कडे पाहिलं... मेसेज होता..स्पॉट रेडीदुसरा मेसेज....राणा चेक इन मिस्ड . फोन अनरीचेबल .त्याची नजर त्या ओळीवर दोन सेकंद थांबली. राणा वेळ चुकवणाऱ्यांपैकी नव्हता.तो लालची असू शकतो. कपटी असू शकतो. पण बेजबाबदार नव्हता. मग का?म्हणजे दोनच ...अजून वाचा